Η «Παλαιστίνη» έχει συγκριθεί και χαρακτηριστεί με πολλά πράγματα και επίθετα. Ως ο μακρύτερος αποικιακός πόλεμος στον κόσμο, ως μια «καταστροφή από την κόλαση» – μεταφορά του Τσόρτσιλ – ακόμα κι ως ο τόπος «πολέμου κατά της τρομοκρατίας» του Ισραήλ, όπου θέλουν, ούτε λίγο ούτε πολύ, να μας πείσουν ότι οι Παλαιστίνιοι παίζουν το ρόλο της Αλ Κάιντα ή του ISIS και το Ισραήλ πολεμά για λογαριασμό της Δύσης.

Αλλά υπάρχουν στιγμές, όπου η Παλαιστίνη μοιάζει να βρίσκεται στο Τρίγωνο των Βερμούδων, όπως γράφει ο Ρόμπερτ Φισκ.

Αυτές είναι εμφανείς όταν οι Παλαιστίνιοι εξαφανίζονται. Παύουν να υπάρχουν. Είναι ξεχασμένοι από τα ΜΜΕ, έξω ή μακριά από το τοπίο του φόβου, του πόνου, της αδικίας και της κατοχής που κάποτε ακούγαμε τόσο συχνά.

Κανείς δεν μπορεί να φανταστεί τι έχει συμβεί σε αυτούς τους Παλαιστίνιους, σαν τα αεροσκάφη και τα πλοία που χάθηκαν στο μυθικό τρίγωνο.

Είναι ένα μυστήριο.

Τις τελευταίες δύο εβδομάδες υπήρξε μια τέτοια περίπτωση για τον Φισκ, από τον γαμπρό του Τραμπ Τζάρεντ Κούσνερ, υποστηρικτή της αποικιοκρατικής επέκτασης του Ισραήλ στην αραβική γη, που μαζί με τον «ειδικό εκπρόσωπο για την ειρηνευτική διαδικασία» Jason Greenblatt (τον άνθρωπο που λέει ότι οι εποικισμοί της Δυτικής Όχθης δεν αποτελούν εμπόδιο για την ειρήνη) ανέλαβε την εκπόνηση σχεδίου οικονομικής υποστήριξης της λεγόμενης «συμφωνίας του αιώνα» του Τραμπ για την επίλυση της σύγκρουσης μεταξύ Παλαιστινίων και Ισραηλινών.

Ο Κούσνερ πήγε να επισκεφτεί κάποιες μουσουλμανικές και δολοφονικές χώρες, μερικές με τυραννικούς ηγέτες – όπως η Σαουδική Αραβία και η Τουρκία -για να μιλήσουν υποτίθεται για την «οικονομική διάσταση» αυτής της μυθικής συμφωνίας.

Μπορεί οι ηγέτες της Μέσης Ανατολής να είναι δολοφόνοι με πολλούς βασανιστές να τους βοηθούν για να παραμείνουν στην εξουσία, όπως γράφει ο Φισκ, αλλά δεν είναι εντελώς ηλίθιοι.

Είναι σαφές ότι οι Kushner και Greenblatt χρειάζονται πολλά, πάρα πολλά μετρητά για να υποστηρίξουν τα σχέδιά τους για την τελική καταστροφή της Παλαιστινιακής κυβέρνησης – μιλάμε για δισεκατομμύρια – και οι ‘Άραβες ηγέτες που συναντήθηκαν μαζί τους δεν άκουσαν τίποτα για την πολιτική «διάσταση» της μυθικής συμφωνίας.

Επειδή πιθανώς δεν υπάρχει. Εξάλλου, ο Τραμπ πιστεύει ότι μεταφέροντας την αμερικανική πρεσβεία στην Ιερουσαλήμ και δηλώνοντας την ως πρωτεύουσα του Ισραήλ, έχει αποσύρει τις πιο ιερές πόλεις «από το τραπέζι» των συνομιλιών κι έχει αποδυναμώσει κάθε διεκδίκηση κρατικής οντότητας των Παλαιστινίων, που έβλεπαν πάντα την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσά τους.

Οι αστέρες της δημοσιογραφίας ήταν σιωπηλοί – ίσως και αυτοί να έπεσαν στο τρίγωνο των Βερμούδων – και δεν είχαν τίποτα να πουν, απολύτως τίποτε κακό, για την πορεία της περιοδείας του Κούσνερ στη Μέση Ανατολή. 

Κι όμως, όπως σημειώνει ο Φισκ, ήταν η πρώτη φορά στη σύγχρονη αραβική ιστορία -δηλαδή τη σύγχρονη μουσουλμανική ιστορία- που η Αμερική είχε κατασκευάσει και προετοιμάσει μια δωροδοκία πριν από τη συναίνεση εκείνων που υποτίθεται ότι θα έπαιρναν τα χρήματα, πριν  μιλήσουν πραγματικά στους Παλαιστινίους και άλλους Άραβες για το τι πρέπει να κάνουν για να βάλουν τα χέρια τους μέσα σε αυτό το πλιάτσικο της Μέσης Ανατολής, που έστησαν οι ΗΠΑ.

Συνήθως, οι Αμερικανοί ή η ΕΕ καταλήγουν σε προτάσεις για «ειρήνη» υψηλού επιπέδου – λύση με δύο κράτη, ασφάλεια για το Ισραήλ, βιωσιμότητα για τους Παλαιστινίους, συνομιλίες για κοινό κεφάλαιο, τέλος στον εβραϊκό εποικισμό σε κατεχόμενα αραβικά εδάφη, αμοιβαία εμπιστοσύνη, τα συνηθισμένα κλισέ που προαναγγέλλουν με στόμφο για να προτείνουν στη συνέχεια ότι θα πρέπει να  είναι οικονομικά συμφέρον για όλους, πριν αρχίσουν να μιλάνε. Και εκεί συνήθως τελειώνουν όλα. χωρίς λύση.

Αλλά τώρα ο τραπεζικός λογαριασμός δημιουργείται πριν από τη συμφωνία των εμπλεκομένων. Οι ίδιες οι τράπεζες – πρέπει να συμπεριλάβουμε αυτές της Σαουδικής Αραβίας, έτσι δεν είναι; – ούτε καν έχουν μάθει ποιες επενδύσεις προορίζονται να υποστηρίξουν με τα κεφάλαιά τους.

Δεν είναι όμως μια λευκή επιταγή που θέλουν οι Αμερικανοί από τους Άραβες. Πρόκειται για μια πολύ μεγάλη επιταγή με συγκεκριμένα ποσά, που πρέπει να δοθεί σε έναν λαό που ποτέ – ως κατεχόμενη, καταπιεσμένη, εγκαταλελειμμένη κοινότητα – δεν απαίτησε μετρητά από κανέναν. Σίγουρα και αυτό ήταν πρόταση του Κούσνερ: οι Παλαιστίνιοι θα ήταν πιο ευτυχισμένοι αν ήταν πλουσιότεροι αλλού (!)

Όμως ποιος έχει δει, σε όλες τους τις διαμαρτυρίες, τις διαδηλώσεις και τις κραυγές απελπισίας και τους θρήνους των σφαγών, έστω μια μόνο αφίσα – μόνο μία – για επιχειρηματικές ευκαιρίες, νέους αυτοκινητόδρομους, ξενοδοχεία πέντε αστέρων, νοσοκομεία ή κλινικές;

Τα παλαιστινιακά αιτήματα είναι ομοιόμορφα και σχεδόν πανομοιότυπα: δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια, ελευθερία και – ναι – επιστροφή των χαμένων τους εδαφών. Από τις χιλιάδες άοπλους αθώους που σκοτώθηκαν στους μεγάλους πολέμους της Γάζας, ποιες από τις οικογένειές τους πρόκειται τώρα να εγκατασταθούν αλλού για μια αμερικανική επιταγή σε αντάλλαγμα για το τέλος όλων των ιδανικών, των ονείρων και των πολιτικών τους διεκδικήσεων;

Στο Τρίγωνο των Βερμούδων, οι τελευταίες, μέρες είχαν ένα ακόμη παλαιστινιακό θύμα: την προκαταρκτική έκθεση του ΟΗΕ σχετικά με τις μαζικές δολοφονίες των Ισραηλινών στρατιωτών που σκότωσαν άοπλους Παλαιστίνιους στη Γάζα, από τις 30 Μαρτίου πέρυσι – και κατά του αποκλεισμού του θύλακα από το Ισραήλ σύμφωνα με την απόφαση 194 της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, που ζητά να επιστρέψουν οι Ισραηλινοί τα σπίτια των Παλαιστινίων και των οικογενειών τους ή να τους δώσουν αποζημίωση γι ‘αυτά.

Περισσότεροι από 200 Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν και περίπου 18.000 τραυματίστηκαν, σύμφωνα με την έκθεση. Ο ΟΗΕ διερεύνησε 189 θανάτους. Οι ερευνητές του εκτίμησαν ότι ίσως σε δύο περιπτώσεις ένοπλοι Παλαιστίνιοι ίσως να είχαν διεισδύσει στα πλήθη για να πυροβολήσουν τον ισραηλινό στρατό, αλλά ακόμη και μια σύντομη ανάγνωση των 22 σελίδων της έκθεσης του ΟΗΕ καθιστά απολύτως σαφές ότι οι νεκροί ήταν σε μεγάλο βαθμό άοπλα θύματα σκόπιμων και προμελετημένων πυρών. Σε αυτούς συγκαταλέγονται δημοσιογράφοι, υγειονομικοί και παιδιά.

«Το Ισραήλ ενδέχεται να έχει διαπράξει εγκλήματα πολέμου» καταλήγει η έκθεση του ΟΗΕ.

Όμως, κάθε νέος πόλεμος, κάθε νέα σειρά επιθέσεων, κάθε νέα έκθεση του ΟΗΕ γίνεται μέρος μιας κανονικότητας, σύμφωνα με την οποία το Ισραήλ βλέπει παντού εχθρούς, χαρακτηρίζει τρομοκράτες τους Παλαιστίνιους και μεροληπτικούς τους εμπειρογνώμονες του ΟΗΕ ενώ διαχέει την κατηγορία του αντισημιτισμού κάθε φορά που επικρίνεται η πολιτική του, όπως στην περίπτωση της Αμερικανίδας βουλευτή των Δημοκρατικών Ιλχάν Ομάρ ή του ηγέτη τω Εργατικών Τζέρεμι Κόρμπιν.

Κι έτσι οι εκθέσεις του ΟΗΕ για τις παραβιάσεις του Ισραήλ και τα δικαιώματα των Παλαιστινίων μοιάζουν πλέον με ταπετσαρία και μάλιστα χωρίς αξία.

Όλα αυτά έγιναν με τις ευλογίες του Τραμπ, όπως και το κλείσιμο του αμερικανικού προξενείου στην Ιερουσαλήμ και η συγχώνευσή του με την πρεσβεία των ΗΠΑ στο Ισραήλ για να ενισχύσει υποτίθεται την «αποτελεσματικότητα των διπλωματικών δεσμεύσεων της Αμερικής», σύμφωνα με τον πρέσβη David Friedman, που στηρίζει τις απαλλοτριώσεις του Ισραήλ στη Δυτική Όχθη, αλλά ισχυρίζεται ότι θέλει μια «λύση δύο κρατών» στην Παλαιστίνη.

Η Χανάν Ασράουι απλά και εύγλωττα εξήγησε ότι η συγχώνευση του προξενείου με την πρεσβεία «δεν αποτελεί διοικητική απόφαση. Πρόκειται για πράξη πολιτικής επίθεσης στα παλαιστινιακά δικαιώματα και την ταυτότητα τους και άρνηση του ιστορικού καθεστώτος και της λειτουργίας του προξενείου, που χρονολογείται σχεδόν 200 χρόνια στην περιοχή». Και κανείς δεν έδωσε την παραμικρή προσοχή. Το αμερικανικό προξενείο απλά το κατάπιε το τρίγωνο των Βερμούδων.

Κι όλα αυτά συμβαίνουν επειδή ο Τράμπ έχει τώρα εισάγει μια δική του ελαστική ηθική και έχει ουσιαστικά υποστείλει την αμερικανική σημαία στη Μέση Ανατολή ώστε να μην γνωρίζει από ιδέες όπως είναι οι αρχές, οι αξίες και η ανθρωπιά, ακόμα κι όταν ο πρόεδρος αυτής της χώρας αναφέρεται σε μια συμφωνία του αιώνα.

Είναι, λοιπόν, οι παρενέργειες του Τριγώνου των Βερμούδων;

Ίσως, να παίζουν κι αυτές ρόλο για την ειδησεογραφική εξαφάνιση των Παλαιστινίων μολονότι οι ευθύνες του ενοίκου του Λευκού Οίκου και του εβραϊκού λόμπι των ΗΠΑ, είναι τόσο μεγάλες, που ούτε το Τρίγωνο των Βερμούδων δεν μπορεί να τις… καταπιεί.