Βιώνουμε στις μέρες μας και ειδικά στη μικρή νησιώτικη κοινωνία μας, όπου όλοι γνωριζόμαστε ως πρόσωπα, το παράλογο των περιφραγμένων κλειστών σχολείων (σε ώρες μη ωρολόγιου σχολικού προγράμματος φυσικά). Σιδερόφρακτες αυλές, όπου τα παιδιά δεν μπορούν να παίξουν τις απογευματινές ώρες, κλειδαμπαρωμένα γυμναστήρια και χώροι εκδηλώσεων, όπου πολιτιστικοί και αθλητικοί σύλλογοι δεν βρίσκουν πολύτιμη πρόσβαση σε χώρους αναγκαίους για τη λειτουργία τους…με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Θέτουμε ως παράδειγμα το 6ο Δημοτικό Σχολείο Μυτιλήνης  ως το πιο κεντρικό, προσβάσιμο και πολυδύναμο σε χώρους σχολείο της πόλης. Φέτος παράτυπα, αν όχι παράνομα, η διευθύντρια ως πρόσωπο, χωρίς να θέσει το θέμα στο Σύλλογο Διδασκόντων και στο Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων ως όφειλε, αποφάσισε να κάνει έξωση στους τρεις Συλλόγους που φιλοξενούσε πέρυσι το σχολείο και φυσικά να κρατήσει και κλειδωμένο τον προαύλιο χώρο γενικά για τα παιδιά. Αξίζει δε να υπογραμμιστεί ότι βάσει του νόμου 4823/2021 άρθρο 98 παράγραφος β), η απόφαση διάθεσης των χώρων ανήκει στο Δήμαρχο και στο οικείο Σχολικό Συμβούλιο, καθώς και του ότι ο Δήμος έχει υπ’ ευθύνη του τη συντήρηση τους, άρα ο λόγος της διευθύντριας είναι γνωμοδοτικός.

Σε μια εποχή που βιώνουμε την απαξίωση του δημόσιου γενικώς, σε όλη την κλίμακα των αγαθών, σε μια εποχή που οποιαδήποτε διάσταση κοινότητας και δημιουργίας αναδεικνύεται ως ύψιστη ανάγκη, το να εγείρονται άυλα σύνορα και πρόσθετοι φράχτες σίγουρα δεν βοηθάει. Πόσο μάλλον όταν αυτό πραγματώνεται με μηδενική διάθεση διαλόγου και όρων συνύπαρξης στο πλαίσιο συνδημοτών και εκπαιδευτικών.
Το να κλειδώνεις είναι εύκολο, όμως το να ανοίγεις τις πόρτες παράγει παιδεία και πολιτισμό. Πάντα με ευγένεια και σεβασμό όλων προς όλους και φυσικά προς τον Δημόσιο Χώρο.