Ανήμερα των Φώτων, τη Τρίτη 6 Ιανουαρίου 2026, και ενώ η Μυτιλήνη κινείτο στους ρυθμούς της μεγάλης γιορτής των Θεοφανείων, με τη ρίψη του Σταυρού και ωραία βόλτα στα Τσαμάκια, ο φακός του «Ν» κατέγραψε μια εικόνα διαφορετική από τις συνηθισμένες.

Λίγα μέτρα πιο πέρα από τον κόσμο που περπατούσε στο παραλιακό μέτωπο των Τσαμάκια, δύο νεαροί φορούσαν γάντια και γέμιζαν μαύρες σακούλες με σκουπίδια. Χωρίς φωνές, χωρίς συνθήματα, χωρίς διάθεση προβολής... σίγουρα!

Μιλώντας μαζί τους, μας ξεκαθάρισαν από την πρώτη στιγμή ότι δεν επιθυμούν να φανούν στην κάμερα. «Δεν έχει σημασία ποιος είμαι εγώ», μας είπε ο ένας από τους δύο. «Δεν το κάνουμε για να μας πείτε μπράβο». Όπως εξήγησε, εδώ και χρόνια, κάθε φορά που βγαίνει βόλτα με φίλους ή συγγενείς και διαπιστώνει ότι μια περιοχή έχει γεμίσει σκουπίδια, οργανώνει επί τόπου μια μικρή, άτυπη «ομάδα κρούσης» για να τα μαζέψουν.

Η πρακτική αυτή δεν περιορίζεται σε ένα σημείο της πόλης. «Είτε στα Τσαμάκια είτε έξω από τα Lidl, όπου δω ότι μαζεύονται σκουπίδια, πάω», ανέφερε χαρακτηριστικά, υπογραμμίζοντας ότι για τον ίδιο η φροντίδα του δημόσιου χώρου είναι ζήτημα καθημερινής στάσης και όχι οργανωμένης καμπάνιας.

To «Ν» κατέγραψε μόνο ορισμένα πλάνα από τη δράση τους, όχι για να αναδείξει πρόσωπα, αλλά για να φωτίσει μια πρακτική. Μια πράξη απλή, σχεδόν αόρατη, που ομορφαίνει την πόλη της Μυτιλήνης.
Γιατί, όπως μας είπαν και οι ίδιοι πριν συνεχίσουν να γεμίζουν τις σακούλες τους, ποτέ δεν ξέρεις: ίσως κάποιος που θα δει αυτή την εικόνα, αποφασίσει την επόμενη φορά να κάνει το ίδιο. Και αυτό, τελικά, είναι το ζητούμενο.