4 Οκτωβρίου, παγκόσμια ημέρα των ζώων. Κι είπα να θυμηθούμε έναν αρχαίο τάφο που βρέθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στο χώρο του κάστρου της Μυτιλήνης. Ένα τάφο που έφτιαξε ένας πρόγονος μας, λέει, για τη σκυλίτσα του την Παρθενόπη. Κι έστησε σε αυτόν επιτύμβια στήλη να θυμίζει την αγάπη του για αυτήν και την ευγνωμοσύνη του για την αγάπη που του έδειξε...
Η επιτύμβια στήλη της Παρθενόπης είναι σήμερα στο αρχαιολογικό μουσείο της Κωνσταντινούπολης.
Την είχα δει πριν χρόνια. Στη σκιά της προτομής της Σαπφούς.

Γράφει ετούτη η στήλη:
Παρθενόπην κύνα θάψεν ἄναξ ἑὸς ἧ συνάθυρεν,
ταύτην τερπωλῆς ἀντιδιδοὺς χάριτα.
ἔστ’ ἆθλον στοργῆς ἄρα καὶ κυσίν, ὥς νυ καὶ ἥδε
εὔνους οὖσα τροφεῖ σῆμα λέλονχε τόδε.
ἐς τόδ’ ὁρῶν χρηστὸν ποιοῦ φίλον, ὅς σε προθύμως
καὶ ζῶντα στέργοι καὶ νεκρὸν ἀμφιέποι.
Που πάει να πει σε ελεύθερη (δική μου) μετάφραση
«Τη σκυλίτσα του την Παρθενόπη έθαψε εδώ ο κύρης της για να θυμάται τα παιχνίδια του μαζί της
Έτσι, μια δόση αντίδωρο για τη χαρά που του έδινε
Το λοιπόν έχει βραβείο αγάπης και για τα σκυλιά
Και το κέρδισε τούτο το βραβείο η σκυλίτσα
Ετούτο το μνήμα κέρδισε, για τη φιλία της στον κύρη της.
Κι εσύ που βλέπεις το μνήμα απέκτησε ένα καλό φίλο.
Που και ζωντανό θα σε αγαπά και νεκρό θα σε φροντίσει.».
Στη Μυτιλήνη σήμερα, 20 αιώνες μετά από τα χρόνια της μικρής Μυτιληνιάς σκυλίτσας, οι απόγονοι της Παρθενόπης πεθαίνουν άρρωστοι, χτυπημένοι από τα αυτοκίνητα που περνούν, βρώμικοι, από το κρύο και τη ζέστη, με τους αρμόδιους να νοιάζονται για άλλα… Για τα σοβαρά. Και να καμώνονται για τα όσα λέει κάνουν…

Α ρε τυχερή Παρθενόπη. Έζησες σε ετούτη την πόλη στα χρόνια της αρχαιότητας. Κι όχι στα χρόνια του σύγχρονου πολιτισμού… Τρομάρα μας.