Έχω την εντύπωση πως στον πολιτικό χώρο τα προσχήματα είναι χρήσιμα - τελικά και σε πρακτικό κοινωνικό επίπεδο. Ακόμα κι ο άλλος αν στην ουσία δε σέβεται π.χ. το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση και αναγκάζεται προσχηματικά μόνο να το υπερασπίζει ενώ πίσω δουλεύει εναντίον του, μπορούμε να δούμε πως αυτό το "αναγκάζεται" εμπεριέχει μέσα του μια περιοριστική δυναμική.

Είναι ο,τι επέμεινε από την πορεία τόσων κοινωνικών αγώνων για να καταφέρουμε συλλογικά κάτι καλό. Μια εκ των βάθρων επιβολή εντολών "ψηλά" προς την πολιτική. Εκφυλισμένη, αδύναμη, ίσως, πολύ λίγη σε σχέση με της θυσίες του χρειάστηκαν, αλλά υπαρκτή. 

Αυτή η δυναμική ακόμα και ως πρόσχημα στη συνείδηση των πολιτικών, υφίσταται. Κατά βάθος δεν αφήνει τον άλλο πρώτον, να υπονοήσει φανερά κάτι εναντίον της (λίγο πολύ άχρηστο) αλλά και (το κυριότερο - και χρήσιμο) να περάσει με ευκολία κάποιες κόκκινες γραμμές.

Πιστεύω οτι μια πολιτική δύναμη που δε νιώθει αναγκασμένη να κρατάει καν τα προσχήματα είναι απείρως πιο επικίνδυνη από μια πολιτική δύναμη που μπορεί να μη νοιάζεται και πολύ, που όμως νιώθει περιορισμένη σε ορισμένους τομείς από την ίδια την κοινωνία. Βέβαια αυτή είναι μεγάλη κουβέντα καθώς δε μπορώ να δω στο μακροεπίπεδο τι μπορεί να σημαίνει κάτι τέτοιο ή να εξετάσω κατά περίπτωση τα πάντα.

Πιο συγκεκριμένα, είχα πάντα την εντύπωση πως η νίκη του Καροτάνθρωπου στην Αμερική ήταν κάτι εντελώς αρνητικό, κάτι που ονόμασα "ενθρόνιση της ασχήμιας". Ο Τράμπ δεν ένιωσε ποτέ ότι πρέπει να κρατάει τα προσχήματα, κι ας έτρεχε ο κύκλος του να τον μαζεύει σε κάθε του ανοησία και να του υπενθυμίζει να είναι, έστω, κόσμιος.

Ο ανεκδιήγητος αυτός τύπος ήταν ο καθρέφτης μιας ολόκληρης (και θαρρώ κυρίαρχης) μερίδας της αμερικάνικης κοινωνίας που πίστευε και πιστεύει οτι μπορεί να επιβάλλει αυτό που έχει στο ημιμαθές της κεφάλι "nomatter what", ο ενσαρκωτής μιας απύθμενης, αχαλίνωτης χαζομάρας βαθιά ρατσιστικής και  ταξικής, ο χιλιμπίλης που θεωρεί πως έχει το δικαίωμα να είναι uber alles - πέρα για πέρα. Εύχομαι ολόψυχα να χάσει τις εκλογές.

Το "σοβαρό" αμερικάνικο πρόσωπο του αντιπάλου του δεν είναι διόλου αθώο, κάθε άλλο. Δεσμεύεται όμως περισσότερο όσο το τωρινό από κάποια προσχήματα που σημαίνει έχει χαμπαριάσει κάτι βασικό : πως αν είσαι τέτοιος καραγκιόζης όπως ο άλλος, η εξουσία σου είναι θνησιγενής. Δεύτερον, το ότι η κοινωνία έχει ακόμα δυνάμεις να εξεγερθεί, να απαιτήσει, να αφυπνιστεί. Τρίτον, δε μπορείς να σβήσεις μονοκοντυλιά κεκτημένα και αγώνες αιώνων -ναι σε δεσμεύουν και προσχηματικά και βαθύτερα. 

Από εκεί και πέρα αυτό που μπορούμε να πετύχουμε συλλογικά ως είδος δε θα συμβεί ούτε μέσα από τον Καροτάνθρωπο ούτε μέσα από τους άλλους. Αν θέλουμε όμως να μιλήσουμε για το λιγότερο κακό, νομίζω έτσι έχουν τα πράγματα. Μα μπορεί και να κάνω λάθος.