Σε έναν Μόλυβο χειροποίητο δεν θα άρμοζε κανένας αλλος στολισμός πέραν αυτού που κουβαλά την ανάσα, την χαρά και την δημιουργία των κατοίκων του.
Μέσα στην μαυρίλα, στην αβεβαιότητα, τους περιορισμούς ξεπρόβαλε ο Μόλυβος, πιο ζεστός και ανθρώπινος από ποτέ άλλοτε για να μας γυρίσει πίσω στην ουσία στην απλότητα των παιδικών μας χρόνων.

" Όλα τα κάνει το χού" έλεγε ο αγγειοπλάστης προσπαθώντας να εξηγήσει την τελειότητα των δημιουργημάτων του στον μαθητή του και εναπόθετε σα προσευχή την ανάσα του μεσα στην κοιλότητα του πηλού που έπλαθε.
Αυτό έκαναν οι εθελοντές οι Μολυβιάτες με τα φυσικά τους υλικά, έβαλαν το "χου" και η ανάσα τους εφτασε να μας ζεστανει μέσα από τις ψυχρές μας οθόνες και να μας γυρίσει πίσω, πολύ πίσω.

Θυμάστε όταν είμασταν παιδιά; Το μαζί τα έκανε όλα μαγικά. Το μαζί (ξέρω με αποστάσεις) και η απλότητα. Κάπου εκεί βρίσκει να απαγκιάσει και ο Χριστός που τα μάτια του πονάνε στα πολλά τα φώτα.

Και του Χρόνου στην Αρχόντισσα του Βορρά και του Χρόνου στο νησί μου που επιμένει.