Κάθε δυσκολία κρύβει και ένα δώρο. Από τότε που ενιωσα ότι είμαι ακριβώς στο σωστό μέρος την σωστή στιγμή για τον σωστό λόγο ηρέμησα. Όλα έχουν ενα βαθύτερο νόημα που συμβαίνουν και Φέτος το ότι δεν θα είμαστε έξω όπως παλιά το νιώθω σαν ανάγκη να περιποιηθώ την Ειρήνη.

Αυτή που την πίεζα, την έσπρωχνα, την στριμωχνα για να βλέπω χαμόγελα παντού και να γελώ και εγώ εξ αντανακλάσεως. Φέτος ο εαυτός μου ζητά να μή μιλήσω για μια φορά και να τον ακούσω. Δεν είναι πολύ ευχαριστη αυτή η παρέα ομολογουμένως. Μου έχει πολλά παράπονα μαζεμένα. "Κατσε και άκου μου λέει τώρα που σε βρήκα και δε μπορείς να μου ξεφύγεις πουθενά."

Μηχανισμοί ευκολίας από τη παιδική ηλικία βγαίνουν στο φως, παλιές πληγές, μικρες και μεγάλες νίκες που δεν τις πανηγυρισα όσο έπρεπε, ευκαιρίες που άφησα να χαθούν απο φόβο. Μία ατιμη καλοσύνη που με κατέτρεχε από παιδί και στην ουσία ήταν δειλία. Σου το λέω δεν είναι καλή παρέα το εγώ μου μα μόλις άνοιξα τη συζήτηση ήταν αδύνατο να τη σταματήσω.

Από χθες μπήκαμε στην εποχή του Υδροχόου. Το παλιό δεν έχει καμία ελπίδα ζωής και η εσωτερικότητα είναι απαραίτητη προϋπόθεση για το καινούργιο που θα'ρθει σε νέες βάσεις.

Καπου διάβασα ότι οι ισχυροί του κόσμου και η τεχνολογία θα προσπαθήσουν να μας χειραγωγήσουν ακόμη πιο εντατικά ως μάζα.

Μόνη μας ελπίδα η ομάδα. Όμως για να γίνεις άξιο μέλος της οποιαδήποτε ομάδας πρέπει να θέτεις όρια. Οι γυναίκες της ίδιας ή μεγαλύτερης ηλικίας θα με καταλάβουν. Τα όρια.

Δεν υπάρχει καμία ελευθερία χωρίς σαφή όρια. Παράδοξο πράγματι. Είχα ανάγκη αυτες τις διαφορετικές γιορτές τελικά. Ακόμη και αν αύριο εκλείψει ο ιός τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο και αυτό ναι το λέω Ελπίδα.
Εποχή του Υδροχόου, Καλώς Ήρθες.