Πάει κι ο πρίγκηπας Φίλιππος. Νέο παιδί - στα 99 του χρόνια - πέθανε στον ύπνο του λέει.... Το ανακοίνωσε βαρυπενθούσα η συνομήλικη του σχεδόν βασίλισσα Ελισάβετ. Κι έπεσε θλίψη μεγάλη στη φάρα των ανά την Ευρώπη ξεπεσμένων εστεμμένων που χάθηκε ο Πρίγκηψ. Ο επονομαζόμενος και... «Έλληνας» καθότι γιός του Πρίγκηπα Ανδρέα των Γκλύξμπουργκ.  Πρίγκηπας λέει και της Ελλάδας και της Δανίας!

Ο Φίλιππος που είχε φύγει από την Κέρκυρα σε καλάθι για φρούτα καθότι το σόι του έτρεχε και δεν προλάβαινε. 1922 και ο κόσμος έψαχνε τον μπαμπά του Ανδρέα. Χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιάδων Ελλήνων είχαν αφήσει τα κόκαλα τους στα βουνά και τα λαγκάδια και τους δρόμους των πόλεων της Μικρασίας, του παππού του και της γιαγιάς του και του μπαμπά του και όλου του, του σογιού ένεκα! Ο παππούς του Κωνσταντίνος και ο μπαμπάς του «βασιλόπαις» βαρύνονταν από το κρίμα της Μικρασιατικής Καταστροφής και τις κατάρες των Ελλήνων. Ντίπιων και προσφύγων. Συμμετείχε βλέπετε ο «βασιλόπαις» στη Μικρασιατική Εκστρατεία στην οποία και βρέθηκε 30ετής... υποστράτηγος, διοικώντας το Β΄ Σώμα Στρατού και πολεμώντας με αυτοθυσία για την οποία και προήχθη σε Αντιστράτηγο, στα καφέ - σαντάν της Σμύρνης. Εκεί με ηρωισμό ανέπτυξε και τις σχέσεις του με τα εκεί μέλη της Γαλλικής σχολής χορού! Ας σημειωθεί και το παρατσούκλι του «Καψωκαλύβα» με το οποίο τον είχαν μετονομάσει η Μικρασιάτες λόγω της πολεμικής αρετής που τον διέκρινε σύμφωνα με την οποία διέταζε συνεχώς να καίγονται οι αγροτικές εγκαταστάσεις των τούρκων χωρικών στις περιοχές απ’ όπου περνούσε ο Ελληνικός Στρατός.

Για όλα τα παραπάνω και για άλλα πολλά οι Μικρασιάτες δεν τον χώνευαν και αυτό του είχε στοιχίσει πολύ! Σε γράμμα του στον συμφοιτητή του στη Σχολή Ευελπίδων Ιωάννη Μεταξά γράφει για τους Μικρασιάτες: «Απαίσιοι πραγματικώς είναι οι εδώ Έλληνες, εκτός ελαχίστων. Επικρατεί Βενιζελισμὸς ογκώδης και κατά την 15ην Δεκεμβρίου είχον κλείσει σχεδόν όλα τα καταστήματα. Θα ήξιζε πράγματι να παραδώσωμεν την Σμύρνην εις τον Κεμὰλ δια να τους πετσοκόψῃ όλους αυτούς τους αχρείους, οι οποίοι φέρονται ούτω κατόπιν του φοβερού αίματος όπερ εχύσαμεν εδώ. Αίματος της Παλαιάς Ελλάδος δε, διότι όλα τα παιδιά των οπωσδήποτε καλυτέρων οικογενειών των εντάυθα υπηρετούν εις την Σμύρνην και τα μετόπισθεν, αλλοίμονον δε αν εν οιονδήποτε τμήμα ευρεθή σχηματισμένον μόνον από Μικρασιάτας και ενώπιον του εχθρού».

Το αίμα που «εχύσαμεν» όπως λέει ο Πρίγκηψ σε πρώτο πληθυντικό πρόσωπο, αφορά το αίμα που χύθηκε από εκείνον το πολύ σε κανένα... ξύρισμα.

«Τη στιγμή που εκδηλωνόταν η αντεπίθεση του Κεμάλ μετακίνησε το Σώμα του πίσω (στα σίγουρα ο Πρίγκηψ...) από το Γ΄ Σώμα, αφήνοντας τελείως ακάλυπτο το Α΄ Σώμα, που έπαθε πανωλεθρία. Κατόπιν τούτου ο Ανδρέας αντικαταστάθηκε από τον αντιστράτηγο Τρικούπη. Ήταν όμως πολύ αργά. Βούιξε ο τόπος τότε πως τη βραδιά της αντεπίθεσης του Κεμάλ ο πρίγκηψ ήταν άφαντος, συνέχισε να μορφώνεται πάνω στις σύγχρονες τάσεις της Γαλλικής σχολής χορού.».

Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή ακολούθησε η  επανάσταση του Πλαστήρα. Με διαταγή του Πάγκαλου ο Ανδρέας συνελήφθη στην... Κέρκυρα και μεταφέρθηκε στην Αθήνα για να δικαστεί από έκτακτο στρατοδικείο. Καταδικάσθηκε σε θάνατο με την κατηγορία της αρνήσεως εκτελέσεως διαταγής του αρχηγού της στρατιάς στις μάχες του Σαγγαρίου τον Αύγουστο του 1921. Η απόφαση όμως δεν εκτελέστηκε από την Επαναστατική Στρατιωτική Κυβέρνηση, με παρέμβαση της βρετανικής κυβέρνησης, μέσω του Άγγλου πλοιάρχου Τάλμποτ. Με παρέμβαση του Πάγκαλου το στρατοδικείο του αναγνώρισε το ελαφρυντικό «της τελείας απειρίας περί την διοίκησιν ανωτέρων μονάδων». Αντιστράτηγος «τελείως άπειρος περί την διοίκησιν». Θα ήταν αστείο αν η ιστορία αυτή δεν ήταν η ιστορία της Καταστροφής.

Στις 20 Νοεμβρίου 1922 ο Ανδρέας καταδικάζεται στην ποινή της ισόβιας υπερορίας (εξορία εκτός Ελλάδας) και της διαγραφής από το μητρώο των αξιωματικών. Με τη συνοδεία του Πάγκαλου μεταφέρθηκε στο Φάληρο και αναχώρησε με το βρετανικό αντιτορπιλλικό «Καλυψώ». Μετά από μια στάση στην Κέρκυρα για να παραλάβει την οικογένειά του μεταξύ των οποίων και το Φίλιππο (στο κασόνι για φρούτα που λέγαμε) κατευθύνθηκε προς την Ιταλία. Από εκεί έφυγε για τη Γαλλία όπου και εγκαταστάθηκε στο προάστιο του Παρισιού εγκαταστάθηκαν Σαιν Κλου, φιλοξενούμενοι της συζύγου του αδελφού του Γεωργίου, της Πριγκίπισσας Μαρία Βοναπάρτη. Πολλά και αρκετά «ροζ» μπροστά στα οποία η σχέση Καρόλου – Καμίλας χειά θα μπορούσαμε να πούμε ακόμα αλλά ας τα αφήσουμε...

Ο γιός του Ανδρέα Φίλιππος Δούκας του Εδιμβούργου, σύζυγος της βασίλισσας Ελισάβετ που μας άφησε χρόνια σήμερα, μας το κράτησε «Μανιάτικο» ετούτη την «ισόνια υπερορία» του μπαμπά του και δεν ήρθε ποτέ του στην Ελλάδα ούτε για να επισκεφθεί τον Παρθενώνα που λέει ο λόγος. Μας εκδικήθηκε έτσι για τα όσα κάναμε ως λαός... στον «ήρωα» μπαμπά του.

Αντιθέτως ο εγγονός του Κάρολος, μας έρχεται συχνά. Τις προάλλες παρέστη και στην παρέλαση για τα 200 χρόνια από την παλιγγενεσία. Εις επιβράβευση τον ταΐσαμε τη γνωστή Ελληνική σπεσιαλιτέ με κιμά γαρίδας!

Τέλος πάντων. Θεός σχωρέστον το Φίλιππο. Οι παππούδες και οι γιαγιάδες κι οι στρατιώτες που τα κόκκαλα τους ασπρίζουν στα βουνά δε ξέρω αν τον συγχωρούν. Ούτε ενάμιση εκατομμύριο πρόσφυγες ξέρω αν τον συγχώρεσαν ποτέ για ότι τράβηξαν εξαιτίας του και εξαιτίας της φαμίλιας του.