Σήμερα θα σας προτείνω ένα διαφορετικό βιβλίο για παιδία. Μιλά με πολύ τρυφερό τρόπο για Μια Διαφορετική οικογένεια. Στις μέρες μας, στην σύγχρονη κοινωνία, οι οικογένειες είναι, και διαφορετικές, μονογονεϊκές και άλλες, δεν είναι πια οι παραδοσιακές δομές της οικογένειας αυτές που συναντώνται.

Τα ερωτήματα των παιδιών πολλά και ποικίλα. Δικαίως αναρωτιούνται τα παιδιά και η θέση των γονέων λεπτή. Ωστόσο τα ερωτήματα πρέπει να απαντώνται. Χωρίς να ‘ξύνουν’ πληγές. Με αγάπη και προσοχή. Αυτό κάνει αυτό το βιβλίο της Τζίνας Ξανθάκη, σε επιμέλεια της Σόνιας Καζόνι και εικονογράφηση της Χριστίνας Χατζάκη, από της εκδόσεις Λιβάνη.

Εδώ συναντάμε μια μονογονεϊκή οικογένεια δελφινιών, όπου η αγάπη και η αλήθεια σαν ‘ άξιοι ξεναγοί’ μας γνωρίζουν διαφορετικούς τύπους οικογένειας. Χρήσιμο ‘εργαλείο’ η παραμυθία. Γιατί όπως έχει γράψει ο Γ. Σεφέρης,«Κι αν σου μιλώ με παραμύθια και παραβολές είναι για να τα’ ακούς γλυκότερα».Αν και η δική σας οικογένεια είναι ‘διαφορετική’, διαβάστε μαζί με το παιδάκι σας.

Για την αγάπη ο λόγος και στην συνέχεια. Η σφιχτή αγκαλιά της ΑΓΑΠΗΣ , ένα βιβλίο για τα συναισθήματα. Γραμμένο από τον συγγραφέα Γιώργο Μπουμπούση, σε εικονογράφηση της Μαρίας Μανούρα, από τις εκδόσεις Ελληνοεκδοτική. Απευθύνεται σε πολύ μικρούς βιβλιόφιλους, τριών έως πέντε ετών. Πρωταγωνίστρια μας είναι μια γλυκιά ελεφαντίνα, η Αγάπη, που είναι ‘αγαπησιάρα’ και κάνει πολύ σφιχτές αγκαλιές, από αυτές που κάποιους τους ‘πνίγουν’ και δεν μπορούν να τις απολαύσουν.

Ευτυχώς για εκείνη και τα άλλα ζωάκια γύρω της , η σκαντζοχοιρίνα της έδωσε να καταλάβει με έξυπνο τρόπο το λάθος της, και η Αγάπη κατανόησε ότι, ακόμα και οι αγκαλιές θέλουν τον χρόνο και τρόπο τους. «Άλλωστε, τι αξία έχει μια αγκαλιά όταν κυνηγάς να την προσφέρεις ;» Τελικά όλα πήγαν καλά, τόσο καλά που όλοι ένιωθαν καλά και όμορφα στην τεράστια αγκαλιά της αγάπης. Λεπτομέρειες για τον τρόπο θα τον ανακαλύψετε διαβάζοντας το βιβλίο.

Βιβλία για μεγαλύτερους βιβλιόφιλους
Αυτές τις μέρες γυρίζεται στην Μυτιλήνη, επηρεάζοντας σε έναν βαθμό τον ρυθμό και την ατμόσφαιρα της πόλης και γενικότερα του νησιού, ταινία με θέμα την Σμύρνη , την προσφυγιά ‘’χθες’’ και ‘’σήμερα’’.
Καταγόμενη από την Μικρά Ασία και η ίδια έχω επηρεαστεί, και συνεπώς με αυτή την αφορμή θα σας προτείνω δύο βιβλία που έχουν κυκλοφορήσει πρόσφατα και μιλούν για την Σμύρνη.

Τον Οκτώβριο του 2020 κάνει την τρίτη του έκδοση από τον Πατάκη, το βιβλίο της Ελένης Δικαίου, με τίτλο, Ο τελευταίος Έλληνας της Σμύρνης. Πρόκειται για ένα ιστορικό μυθιστόρημα, που μπορεί να διαβαστεί από αναγνώστες όλων των ηλικιών.
Ο χώρος και ο χρόνος καθόλου τυχαίος. Μας μεταφέρει στην Σμύρνη του σήμερα, σε ένα συνέδριο στον κήπο της Αγίας Φωτεινής, τις άγιες Αναστάσιμες ημέρες . Εκεί αρχίζουν όλα. Όπου συναντώνται δύο άντρες διαφορετικής γενιάς και κουλτούρας, οι οποίοι εν τέλει, έχουν έναν κοινό στόχο και σκοπό. Να μην χαθεί η αλήθεια συγκεκριμένων και σημαντικών γεγονότων. Σαν ανήσυχοι και υπεύθυνοι άνθρωποι με συνείδηση, αγωνιούν για το αν έπραξαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, αν στάθηκαν επάξια στο ύψος των περιστάσεων. Το ηθικό χρέος περνά σαν την σκυτάλη από την μια γενιά στην άλλη. Η κάθαρση έρχεται στο τέλος. Η αλήθεια έχει διασωθεί. Η μνήμη παραμένει ζωντανή.

Η επιστροφή της Πηνελόπης-Οκτώ μέρες στη Σμύρνη, της Ελληνοβρετανίδας Νοέλ Μπάξερ, που εκδόθηκε τον Μάιο του 2021, από τις εκδόσεις Μεταίχμιο, είναι επίσης ιστορικό μυθιστόρημα. Μας ταξιδεύει στην Σμύρνη του σήμερα, μέσα από τις μνήμες της πρωταγωνίστριας του, από τις διηγήσεις των γεγονότων όπως τα βίωσαν και της τα μετέφεραν οι δικοί της άνθρωποι. Και εδώ έντονη η αναζήτηση της αλήθειας. Και οι χρόνοι συγκεκριμένοι και ορισμένοι. Αλλά και ‘’το χάσιμο’’ στον χώρο και στον χρόνο. Τα συναισθήματα ανάκατα. Όπως όλων μας όταν επισκεπτόμαστε την γη των προγόνων μας, και αναζητούμε να συνδέσουμε τις διηγήσεις με αυτά που βλέπουμε και ακούμε.

Έχουμε την πολυπόθητη δικαίωση, την κάθαρση και σε αυτό το βιβλίο. Την συνέχιση, δεν υπάρχει λησμονιά, οι μνήμες ζωντανεύουν. Όλα συμβαίνουν με έναν τρόπο ‘μαγικό’. Όπως συμβαίνει με την τακτοποίηση των ‘κουτιών του μυαλού’ των επισκεπτών που πάνε απέναντι, όσων οι ρίζες κρατούν από ‘καρσί’. Διαβάζοντας, ανέβλυσαν μνήμες από τις διηγήσεις των προγόνων μου, σημειώσεις και ζητούμενα , και πώς να μην φορτιστείς συναισθηματικά. «Η ρίζα μου πόσο βίαια και γιατί την έκοψαν».Η Μικρά Ασία, κυλά στις φλέβες μας.

* Η Αθανασία Δαφιώτη είναι Δημοσιογράφος –Θεατρολόγος