Γεννήθηκε στην Πάτρα, όπου έζησε μέχρι τα 20 της χρόνια, η Ηρώ (Λεχουρίτη) πρακτικά γεννήθηκε με αφτί για… τη μουσική. Οι γονείς της αγαπούσαν τη μουσική, η μητέρα της δασκάλα μουσικής, που πέρασε το οικογενειακό μουσικό «έπος», και στην Ηρώ.

Σήμερα Σάββατο την καλωσορίζουν θερμά στη Σκάλα Ερεσού εκατοντάδες γυναίκες που συμμετέχουν στο Διεθνές Φεστιβάλ Γυναικών Ερεσού, με πρεμιέρα τη συναυλία της. Η συναυλία χτηματοδοτείται από τον Δήμο Δυτικής Λέσβου.

Η παράσταση της Ηρώς θα πραγματοποιηθεί στο λιμάνι της Σκάλας Ερεσού στις 9 το βράδυ σήμερα, Σάββατο. Η είσοδος θα είναι ελεύθερη για όλους, και λόγω covid μέτρων η πρόσβαση θα περιοριστεί σε 500 καθήμενους.

Με αφορμή την παρουσία της στο Φεστιβάλ η Ηρώ μίλησε στο «Ν» για όλα όσα σκέφτεται.

Μάλιστα για τον θάνατο του Μίκη Θεοδωράκη σχολιάζει: «Ο μεγαλύτερος και σημαντικότερος συνθέτης του αιώνα έφυγε αφήνοντας μια τεράστια «περιουσία» στον Ελληνικό λαό, μια ανεξίτηλη περηφάνια και την πεποίθηση ότι μόνο με Αγώνα κατακτώνται τα δικαιώματα. Ο Μίκης είναι πλέον το πιο σημαντικό κομμάτι της Νεώτερης Ελληνικής ιστορίας. Για μένα ήταν η προσωποποίηση του μεγαλοφυούς Ανθρώπου. Και τον ευχαριστώ για την τιμή της συνεργασίας που είχαμε για κάποια χρόνια.»

Πώς νιώθετε που ανοίγετε το Φεστιβάλ Γυναικών Ερεσού; Τι συμβολίζει για εσάς αυτή η συναυλία;

Είναι τιμη και χαρα για μενα να παρευρισκομαι και να συμμετεχω σε μια καθιερωμενη γιορτη. Ο κάθε καλλιτεχνης αφηνει το δικο του μηνυμα και το δικο του στιγμα. Αυτό είναι και το πιο ενδιαφερον. Προσωπικα θελω να «συνομιλησουμε» μεσα από μια πολυπολιτισμικη προσεγγιση του τραγουδιου, καθως η συναυλια θα αποτελειται από τραγουδια ολων των ειδων ολων των εποχων και πολλων γλωσσων, σαν αποδειξη της προσεγγισης της διαφορετικοτητας. Θελω να δειξω με το δικο μου τροπο ότι όλα μπορούν να συνυπάρχουν αρμονικά. Αρκεί να σέβεται ο ένας τις επιλογές του άλλου.

Ποιο τραγούδι σας ταιριάζει στη Σκάλα Ερεσού και στο Φεστιβάλ;

Δυο τραγουδια εάν μου επιτρεπετε: Το Ετσι ειμαι εγω και Comme ils disent του Charles Aznavour. Στα ελληνικα το μετεφρασα: Όπως λενε

Είναι ένα τραγούδι που είχα στο μυαλό μου και στο «συρτάρι» μερικά χρόνια τώρα. Ήθελα πολύ να το αποδώσω στα ελληνικά. Έχει γραφτεί το 1970 και παρουσιάστηκε το 1972. Με αφορμή το Μάη του 69 στην Γαλλία. Είναι η πρώτη σοβαρή προσέγγιση σε ένα δύσκολο κοινωνικό φαινόμενο που μέχρι τότε αντιμετωπιζόταν με φαιδρότητα και ελαφρώς κοροϊδευτικά όπως έχει πει ο ίδιος ο Aznavour.

Κι όμως αποτελούσε μια γροθιά στο στομάχι για την εποχή. Αποδεικνύει ουσιαστικά την απέραντη μοναξιά και απομόνωση της διαφορετικότητας . Μιας διαφορετικότητας που είναι είτε από επιλογή είτε από μια εσώτερη εφόρμηση που ξεπερνάει τις κοινωνικές αντιστάσεις. Είναι η δύναμη του «είμαι, άρα υπάρχω».

Ταμπού σημαίνει «απαγορευμένο». Άφορά πρωτόγονους πολιτισμούς, αποτελεί λέξη σε γλώσσες της Πολυνησίας και σημαίνει το πρόσωπο ή το αντικείμενο που απαγορεύεται να πλησιάσει, να αγγίξει, να κατονομάσει κανείς επειδή θεωρείται ή ιερό ή μιαρό. 

Κάλλιστα λοιπόν θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για το ιερό και όχι για το μιαρό. 

Και ιερή είναι η δύναμη και το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης. Αυτοδιάθεση σημαίνει επίγνωση του είμαι και των ορίων που θέτω εγώ στον εαυτό μου, αρκεί να μην απειλείται η ελευθερία του άλλου.        

         Ιερή είναι  η ελευθερία μου να καθορίζω την ζωή μου τις επιλογές μου και να δικαιούμαι όσα δικαιούνται όλοι. 

        Ιερή είναι η δικαιοσύνη για όλους χωρίς ναι μεν αλλά. 

        Η απαγόρευση ως ταμπού είναι κύημα των κατεστημένων και απαύγασμα των κατά βούλησίν ερμηνειών των κοινωνικών φαινομένων. 

Είναι κυριαρχία του ανθρώπου στον άνθρωπο. Τι υγιές βλέπετε εσείς στην κυριαρχία μεταξύ νοημόνων όντων;. Εγώ τίποτα...

Πώς σχολιάζετε το ελληνικό κίνημα #metoo; Θεωρείτε ότι οι γυναικείες φωνές εισακούγονται στην ελληνική μουσική σκηνή και αντιμετωπίζονται ισότιμα;

 Είναι πολύ μεγάλη συζήτηση η πασης φυσεως παρενοχληση. Κάθε κίνηση που γίνεται με γνώμονα την κυριαρχία την υπεροψία και την εξουσία με στόχο τον αδύναμο, είναι η πιο ποταπή και αηδιαστική εικόνα του ανθρώπου. Είναι αποκρουστική. Επειδή είμαι αμετανόητα ρομαντική, θέλω να πιστεύω ότι στο τέλος δυνατός δεν είναι αυτός που επιβάλλεται αλλά αυτός που συγχωρει και προχωράει. Αυτός που βλέπει πιο μακριά από τα βιώματα του και μαθαίνει από αυτά.

Δυνατός είναι ο αδύναμος που έμαθε.

Και πάνω από όλα δυνατός είναι αυτός που ξεχωρίζει τη βρωμιά από την   καθαρότητα, το ψέμα από την αλήθεια αυτός που παίρνει θέση και  επαναστατεί, αυτός που θα «γράψει ιστορία με το αίμα του».

Μπορούν οι καλλιτέχνιδες και οι καλλιτέχνες να αντέξουν στην οικονομική κρίση και στην πανδημία;

Η πανδημία είναι καταστροφική για όλους τους καλλιτέχνες όχι μόνο από οικονομικής πλευράς αλλά και από δημιουργικής καθώς το λειτούργημα τους ξεκινά και τελειώνει στην επαφή με το κοινό. Όταν αυτή εκλείπει, ο καλλιτέχνης δεν έχει να απευθυνθεί κάπου κι αυτό κάνει την ύπαρξη του μισή. Ότι μας δόθηκε από όπου μας δόθηκε ειτε από Θεο ειτε από το στμπαν (ότι πιστευει ο καθενας) ήταν μόνο για να το μοιραστούμε, ειμαστε εμεις περαστικοι και οσα κουβαλαμε δανεικα….

Εύχομαι ι όταν ανοίξει η κοινωνία τις πόρτες της, να μπορέσουμε όλοι να βρούμε το χώρο μας γιατί αυτό θα είναι ακόμα πιο δύσκολο. Ευελπιστώ ότι και η πολιτεία θα δράσει ως προς αυτό. Ευελπιστώ ότι, όπως για τους συνάνθρωπους μας, έτσι και για την πολιτεία είμαστε μια ανάγκη που ξεπερνάει τη βιωσιμότητα και έχει αναφορά στην ψυχική βιωσιμότητα και ισορροπία κι αυτό είναι αναπόσπαστο μέρος της ορθής λειτουργίας της κοινωνίας».