Είχα να πάω στην Λήμνο κάμποσο καιρό. Μια ο κορωνοϊός, μια άλλου είδους μπλεξίματα με κράτησαν μακριά της κοντά τέσσερα χρόνια.
Όταν, πριν από καμιά δεκαπενταριά μέρες πήρα απόφαση ότι δεν πάει άλλο, είχα κάποιους ενδοιασμούς και επιφυλάξεις για το σε τι κατάσταση θα την έβρισκα.

Ένα νησί ξεκομμένο από τον κορμό της στεριανής Ελλάδας, μονίμως εκτός του "άμεσου και επείγοντος" ενδιαφέροντος της πολιτείας, και τόσα χρόνια συνεχούς κρίσης -μνημόνια, κορωνοϊός και δε συμμαζεύεται- φοβόμουνα ότι τα σημάδια στο κορμί της θα ήταν ορατά διά γυμνού οφθαλμού.

Ευτυχώς έκανα λάθος. Η Λήμνος, όμορφη όπως πάντα και ζωντανή όσο λίγα μέρη της χώρας μας, κόντρα στις αρνητικές συγκυρίες και στην κρατική αδιαφορία, παλεύει και καταφέρνει, όχι μόνο να επιβιώνει, αλλά και να ζει. Και ίσως το πιο σημαντικό, να κρατά κοντά της τα παιδιά της.

Όμως, όλα έχουν τα όριά τους και τα όρια της αντοχής της, αν μείνει έτσι χωρίς βοήθεια και στήριξη, κανείς δεν ξέρει πόσο ακόμα μπορούν να κρατήσουν. όπως επίσης είναι φανερό ότι τα αντίστοιχα όρια της κρατικής- πολιτειακής αδιαφορίας έχουν προ πολλού ξεπεραστεί.

Ας γίνω όμως πιο συγκεκριμένος. Όπως τα περισσότερα νησιά, έτσι και στη Λήμνο το νερό ήταν πάντα είδος εν ανεπαρκεία.

Τα τελευταία όμως είκοσι- τριάντα χρόνια ύστερα από συνεχείς προσπάθειες, κυρίως, των πάλαι ποτέ κοινοτήτων, τόσο με την αξιοποίηση φυσικών πηγών -καταρράκτες Κάσπακα- όσο και με την εύρεση και αξιοποίηση υπόγειων υδάτων, κατάφεραν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα της λειψυδρίας σε μεγάλο βαθμό.

Η συστηματοποίηση όμως του πρωτογενούς τομέα -γεωργία, κτηνοτροφία- όσο και η αύξηση των επισκεπτών του νησιού δημιούργησαν πρόσθετες ανάγκες, που έγιναν και γίνονται ολοένα δυσκολότερο να αντιμετωπιστούν.

Το 1991, ύστερα από προσπάθειες και πιέσεις της τότε κοινότητας Κάσπακα, επειδή έβλεπαν τις δυνατότητες και τις προοπτικές του Αγ. Γιάννη, της πανέμορφης παραλίας του χωριού, εκπονήθηκε μια μελέτη για την κατασκευή φράγματος που θα έλυνε το πρόβλημα τόσο της υδροδότησης του Κάσπακα και του Αγ. Γιάννη, όσο και της άρδευσης μεγάλου μέρους του κάμπου του χωριού.

Οι μελέτες όμως, εκπονούνται για να υλοποιηθούν και όχι να μένουν στα χαρτιά...

Το 2017, εικοσιέξι χρόνια μετά την εκπόνηση της μελέτης, ύστερα από πιέσεις της Λαϊκής Συσπείρωσης και των κατοίκων του Κάσπακα, οι "πολιτεία" δήλωσε ότι δεν βρίσκει τρόπο να επικαιροποιήσει την μελέτη, ώστε να δρομολογηθεί η κατασκευή του φράγματος, γιατί, λέει, άλλαξε η νομοθεσία.
Φέτος δε τον Απρίλιο, τριάντα χρόνια μετά την εκπόνηση της μελέτης, ο περιφερειάρχης δήλωσε ,ευθαρσώς και ανερυθρίαστα, ότι πρώτη φορά ακούει πως υπάρχει θέμα και μελέτη για κατασκευή φράγματος στον Κάσπακα.

Σημειώνω εδώ πως όλα αυτά τα χρόνια, σε κάθε συνέλευση των κατοίκων του Κάσπακα, το θέμα του φράγματος, μαζί με όλα τα άλλα προβλήματα, έμπαινε συνέχεια σε συζήτηση και βέβαια στα αιτήματα της λαϊκής συνέλευσης που παραδίνονταν σε όλους τους αρμόδιους.

Παρόλα αυτά η μελέτη είναι καταχωνιασμένη σε κάποια συρτάρια της περιφέρειας, ο δε περιφερειάρχης ακούει για την ύπαρξή της εφέτος για πρώτη φορά...

Θα' θελα να' ξερα αν το φράγμα δεν αφορούσε τον Κάσπακα, αλλά ήταν για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα, ας πούμε, του Ελληνικού Χρυσού, ξέρετε αυτουνού στις Σκουριές της Χαλκιδικής, ή της Cosco που λυμαίνεται το λιμάνι του Πειραιά, ή της Fraport που στρογγυλοκάθισε πάνω στ' αεροδρόμια της χώρας ή κι εγώ δεν ξέρω ποιου άλλου ενδιαφερόμενου του ιδίου φυράματος, δεν θα έβρισκαν τρόπο να επικαιροποιήσουν τη μελέτη και να κάνουν το φράγμα;

Ας αφήσουν λοιπόν, αυτές τις αηδίες που αραδιάζουν ως δικαιολογίες και προφάσεις, για να μην κάνουν το φράγμα, και ας προχωρήσουν στην υλοποίησή του γιατί ο τουρισμός που στηρίζει οικονομικά την περιοχή αλλά και ολόκληρη την Λήμνο, όσο και όλοι αυτοί που παλεύουν να μείνουν στο νησί και να ζήσουν χρειάζονται ΝΕΡΟ.