Το ερώτημα μπαίνει και ξαναμπαίνει τέτοιες μέρες, γιορτινές, Χριστούγεννα ή Πάσχα, «που γεννήθηκε φέτος ο Χριστός;», «πού σταυρώνεται φέτος ο Χριστός;», ερωτήματα - δημοσιογραφικά κλισέ χωρίς καμία αξία πια μια και μόνο για να εντυπωσιάσουν χρησιμοποιούνται. Ο Χριστός, ο αντάρτης Χριστός που εισέβαλε στο ναό ανατρέποντας τα τραπέζια των τοκογλύφων και των αργυραμοιβών, ο «αλήτης» Χριστός που έκανε παρέα με ταπεινούς, και υπόσχονταν ξαναχτίσιμο  του κόσμου με ένα στρατό απλών και καθημερινών ανθρώπων που «διοικούσε» καβάλα σε ένα γαϊδουράκι, ο Χριστός που αγαπούσε λεπρούς, σακάτηδες, τυφλούς, ξένους και τα ‘λεγε με πόρνες και φυλακόβιους, αυτός ο Χριστός που σιχαίνονταν την εξουσία, γεννήθηκε και σταυρώθηκε αναμεταξύ στάβλου και τόπου εκτέλεσης εγκληματιών.

Αυτούς της γης τους κολασμένους αγάπησε, για δαύτους δα ήρθε, οι άλλοι οι σωσμένοι από γεννήσεως τι νοιάζονταν και τι νοιάζονται 2000 χρόνια μετά για Χριστούς; Αυτοί γεννήθηκαν με εισιτήριο μετ’ επιστροφής  στον παράδεισο, σωσμένοι θα πει τούτο από γεννησιμιού τους... Τρομάρα τους. Α ναι... Και μόνιμα ετούτοι παρέα με τους σταυρωτήδες, τους Ρωμαίους που διέταζαν απογραφές...

Κάπως έτσι κι εγώ σήμερα αναρωτιέμαι προς τι ο τίτλος του σημερινού χρονογραφήματος....

«Δάσκαλε που δίδασκες...». Δίκιο έχετε. Αλλά να. Αναρωτιέμαι αν φέτος, Απρίλη του 2022 αποφάσιζε ο Ναζωραίος να ξαναέρθει. Που θα τον βρίσκαμε;

Έκανα μια βόλτα στις χτεσινές ειδήσεις. Λέω δε μπορεί κάπου μετά τόσα χρόνια στο δημοσιογραφικό κουρμπέτι θα τον διακρίνω αν έχει έρθει φέτος στη γειτονιά μας...

Και ναι έχω την αίσθηση πως το θαύμα έγινε, τον διέκρινα.

Στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου τον είδα. Στην Καλλιθέα της Αθήνας. Κοιτούσε απορημένος τον καυγά που χε στηθεί έξω από το Ναό με τις εικόνες του. Ένας παπάς πετούσε έξω από τα συσσίτια για τους φτωχούς μια άνεργη γυναίκα γιατί λέει στην ταυτότητα του ήταν άντρας. Της έλεγε πως αν θέλει να φάει ένα πιάτο φαί «να πάει να βγάλει τα βυζιά και να ξανάρθει», την αποκαλούσε «άνθρωπο του διαβόλου», της έλεγε «να γίνει πόρνη για να ζήσει» και πως αυτός δε θα τη βοηθούσε.

Σα να διέκρινα το θυμό στο βλέμμα του αλλά την ίδια ώρα διέκρινα και μια λάμψη. Οι γυναίκες που εργάζονταν για το συσσίτιο έδωσαν κρυφά φαγητό στη γυναίκα με την ανδρική ταυτότητα, στα γρήγορα σαν Μυροφόρες φοβισμένες αλλά και τολμηρές, «πάρε γρήγορα μη τυχόν και μας πάρει είδηση ο παπάς, θα μας σκοτώσει» άκουσε ο Χριστός. Κι η λάμψη δυνάμωσε έγινε εκθαμβωτική σαν ένας άνδρας ανήμπορος στην ουρά που είχε πάρει ήδη φαγητό πρόσφερε το δικό του πιάτο στη γυναίκα με την ανδρική ταυτότητα. Αλλά και πάλι να ο θυμός στα μάτια του Χριστού. «Κι εσύ τέτοιος είσαι; Σαν αυτόν;» φώναξε ο παπάς αποτρέποντας την προσφορά αυτού του πιάτου με το φαί....

Θυμωμένος άλλαξα σελίδα....

Και ξανά, νάτος ο Χριστός. Καθόταν στο σκαλοπάτι μιας μικρής εκκλησιάς ενός χωριού με τέσσερις μόλις κατοίκους.  Κοίλα το όνομα του χωριού στον Έβρο, δίπλα στα σύνορα.

Στην πόρτα της μικρής Εκκλησιάς αυτής του Αγίου Γεωργίου, κείτονταν νεκρός ένας νεαρός σκουρόχρωμος άνδρας. Σαν κι αυτόν δηλαδή...

Βρεγμένος, πάγωσε... Εκεί στην πόρτα της εκκλησιάς του χωριού με τους τέσσερις κατοίκους, νεκρός ένεκα υποθερμίας ήταν η διάγνωση που άκουσε ο Χριστός αλλά κι ένας από τους τέσσερις κατοίκους που ήρθε στην Εκκλησιά ανίδεος για το τι είχε γίνει... Στα χέρια του κρατούσε ένα πιάτο με ελιές και παξιμάδια. Τα αφήνει λέει έξω από την εκκλησιά για όσους περνάνε το ποτάμι. Να φάνε κατιτίς να στυλωθούν. Να αντέξουν. Ο νεαρός σκουρόχρωμος δε πρόλαβε. Πάγωσε...

Δάκρυσε ο σκουρόχρωμος κι αυτός Χριστός, χάιδεψε το άψυχο παγωμένο κορμί και το κεφάλι του ενός από τους τέσσερις κατοίκους του χωριού με το πιάτο που ‘χε ελιές και παξιμάδι για αυτούς που περνάς από το ποτάμι, αόρατος θαρρείς από όλους... Μόνο εγώ τον έβλεπα;

«Θα είσαστε μαζί μου στον παράδεισο» είπε στο παγωμένο κορμί του σκουρόχρωμου που οι αστυνομικοί τον λέγαν λαθρομετανάστη, στον ένα από τους τέσσερις κατοίκους του χωριού που ήρθε με το παξιμάδι και τις ελιές για όσους περνάνε το ποτάμι. «Μαζί μου στον παράδεισο κι εσείς μαζί με τη γυναίκα με την ανδρική ταυτότητα, και τις άλλες γυναίκες που κρυφά έδωσαν φαγητό ‘μη τις δει ο παπάς και τις σκοτώσει’, μαζί μου κι ο άλλος ανήμπορος που προσφέρθηκε να της δώσει το δικό του μοναδικό πιάτο φαγητό».

Δημοσιογράφος και τίποτα άλλο. Κατέγραψα ότι λέω πως είδα.

Κι ύστερα ο Χριστός αποφασισμένος τράβηξε κατά το δικό του Γολγοθά. Ο καθείς με το Γολγοθά του.

Απόμεινε μοναχός δίπλα μου ο Σίμωνας ο Κηρυναίος. Γλίστρησε από το ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη. Τον είδα «άυπνο και χλωμό τον Σίμωνα τον Κυρηναίο, ‘πλαγιάζω στον τάφο και τρέμω, πως κάθε τόσο θα με ξανασηκώσουν’ είπε λυπημένος, γιατί αν χρειάζονταν κάποιον να βοηθήσει για το σταυρό, πάλι αυτόν θα συναντούσαν στο δρόμο.».