Σαν σήμερα πριν από 74 χρόνια. 22 Ιουλίου 1943 και οι νέοι της Αθήνας με κάλεσμα του ΕΑΜ διαδηλώνουν ενάντια στην απόφαση των ναζιστικών αρχών κατοχής να επεκτείνουν τη βουλγαρική κατοχή στην Ελληνική Μακεδονία.

Ο Μικρασιάτης πρόσφυγας στη Μυτιλήνη Ηλίας Βενέζης με το ψευδώνυμο Μ. Αλκαίος γράφει τον Οκτώβριο του 1943 στο τεύχος 3 της έκδοσης «Πρωτοπόροι»:
«Μες στην Αθήνα στους μεγάλους δρόμους της, το πλήθος περπατά σιωπηλό και σκυφτό σα να σεργιανά στον ήλιο και στα αγάλματα. Τίποτα δεν προδίνει πως κάτι ετοιμάζεται, πως κάτι θα γίνει. Ωστόσο, η στυφή σιωπή είναι τόση μες στη χαρά του ήλιου που λάμπει που το μαντεύεις: κάτι είναι σαν ηφαίστειο που άξαφνα θ’ ανάψει. Κι η σπίθα ανάβει… ένα κορίτσι, κρατώντας ένα στεφάνι από δάφνη, σκαλώνει στο άγαλμα του Φεραίου και το στεφανώνει. Ο λαός γονατίζει και όλα τα πικραμένα στόματα ψέλνουν τον Υμνο στην Ελευθερία. […].

Γύρω του λυσσασμένα άρχισαν να χύνουν μολύβι και αίμα τα άρματα πάνου σε ανθρώπους άοπλους και ανυπεράσπιστους, σε γυναίκες και παιδιά “Όχι πια άλλο! Όχι άλλο! Κάτω οι τύραννοι!”. Αφρισμένο τώρα κατέβαινε την πλατιά λεωφόρο το κύμα και βογκούσε [...].

Στην κορυφή του κύματος μια ασπρογάλανη σημαία ξεδιπλώθηκε τότε. Κυμάτισε στο λίγο αγέρα, κυμάτισαν και τα μαλλιά του κοριτσιού που τη σήκωνε στα χέρια του. Προχωρούσε με σταθερό βήμα, ξαναμμένη και περήφανη, και πλάι της βάδιζε ο φίλος της. Τραγουδούσαν τον Ύμνο στην Ελευθερία και βάδιζαν...».

Για την αντιγραφή ΣΤΡΑΤΗΣ ΜΠΑΛΑΣΚΑΣ