Υπάρχει φαγητό για όλους λέει, αλλά δεν έχει μείνει τρεις ώρες στον ήλιο ποτέ ο ίδιος σε ουρά για ένα πιάτο φαγητό. Κάθε μέρα. Κανείς δεν ζει έξω πλέον λέει αλλά εκείνος δεν έχει ζήσει ποτέ ένα εξάμηνο σε τσαντήρι.

Φάρμακα λέει υπάρχουν και για τους ανασφάλιστους και τους δίχως ΑΜΚΑ λέει δεν έχει όμως ποτέ αντιμετωπίσει εκείνος τη γραφειοκρατία και την περιφρόνηση. Το να σε αποπέμπουν τις περισσότερες φορές με ένα απλό λευκό χαρτί που απλά γράφει πάνω ένα φάρμακο γιατί δεν έχεις έναν αριθμό ή ένα άλλο χαρτί με ακατανόητες για εσένα τζίφρες και στάμπες. Το να μην ξέρεις γράμματα και να μην υπάρχει κανείς να σου εξηγήσει τη διαδικασία να πάρεις αυτό το χαρτί, να μην έχει κανείς την υπομονή, το ενδιαφέρον, το χρόνο για σένα.

Το να πρέπει να αντιμετωπίσεις την κυρία στο γκισέ που σε βλέπει σαν το βδέλυγμα της γης. Και μέσα σε αυτά να είσαι ήδη ράκος. Σου λέει και οι ανασφάλιστοι σύμφωνα με τον τάδε νόμο δικαιούνται περίθαλψη αλλά ο ίδιος δεν ξέρει πως είναι να πονάς το αφόρητα δόντι σου και να σου κλείνουν ραντεβού σε δέκα μέρες και να μη σε πιάνει κανένα παυσίπονο (αν βρεις λεφτά να το αγοράσεις).

Επίσης δεν έχει μπει με τη δικιά σου φάτσα, τα δικά σου ρούχα, τη δική σου γλώσσα σε ελληνικό κέντρο υγείας, να δει τη γλύκα...Την αβρότητα και την λεπτομερειακή εξέταση! Που αν δεν πέσεις σε άνθρωπο, την πάτησες δεν θα βρεις ποτέ άκρη τι έχεις. Δεν ξέρει πως είναι να έχεις θέμα με την καρδιά και το ραντεβού που σου έκλεισαν για αξονική στεφανιογραφία να είναι σε...έξι μήνες!

Να έχεις παιδί σε προσφυγικό καταυλισμό και να μην μπορείς να του κάνεις εμβόλια. Πήγαινε να βρεις άκρη. Αμα είσαι τυχερός και σκυλί στις αντοχές... Υπάρχουν δομές λέει για τους αλκοολικούς αλλά εκείνος δεν έχει υπάρξει ποτέ στο δρόμο να δει τι «απόσταση» ψυχική και πρακτική υπάρχει μεταξύ εσένα με το πρόβλημα και της «δομής». Με λίγα λόγια, παίδες, όποιος δεν έχει ζήσει στο πετσί του το περιθώριο ας μην μιλάει καλύτερα. Άστε το ρε σείς, απλά μη μιλάτε, δεν είναι ανάγκη, μην ασχολείστε.

Ψάχνουμε όλο κάτι να δικαιολογήσουμε την κατάσταση του άλλου, υπάρχει εκεί ένας κρυφός φόβος, ένας πανικός, λέμε μέσα μας : δεν μπορεί, αυτός φταίει που είναι έτσι, γιατί να, υπάρχουν λύσεις και δεν σκεφτόμαστε στιγμή ΓΙΑΤΙ αυτός δεν τις προσεγγίζει τις λύσεις που σε εμάς φαίνονται απλές...Μα λέμε μέσα μας : γιατί είναι τεμπέλης, άχρηστος, τα θέλει ο κώλος του, τον βολεύει έτσι...φωνάζουν και οι «δικαιωματιστές» για να κάνουν θόρυβο και να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους. Και ξαφνικά όλα βγάζουν νόημα, ο φόβος εξορκίζεται, βρήκαμε την αιτία και ξαφνικά κάτι μαγικό συμβαίνει : ξεπλένεται από πάνω μας κάθε ενοχή και κάθε ευθύνη...Αστε μας ρε παιδιά.

Άμα θέλετε να έχετε άποψη για τέτοια θέματα πρέπει να λερώσετε τα χεράκια μέχρι τους αγκώνες. Βουτάτε το δαχτυλάκι, κάτι νομίζετε πως έγινε και μετά το σαπουνίζετε ώρες και το απολυμαίνετε με μπετόνια betadine...