Ένα στρατιωτικό εγχειρίδιο των ΗΠΑ για τον «αντισυμβατικό πόλεμο», που πρόσφατα αποκάλυψε το WikiLeaks, αναφέρει ότι μεγάλοι παγκόσμιοι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί – όπως η Παγκόσμια Τράπεζα, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) και ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) χρησιμοποιούνται ως αντισυμβατικά, οικονομικά όπλα σε περιόδους σύγκρουσης μέχρι και τον γενικό πόλεμο μεγάλης κλίμακας.

Το έγγραφο, που επίσημα έχει τον τίτλο «Εγχειρίδιο πεδίου, Στρατός Ειδικών Επιχειρήσεων και Δυνάμεις Ανταγωνιστικού Πολέμου» γράφτηκε αρχικά τον Σεπτέμβριο του 2008 και ήρθε στο φως από το WikiLeaks στο Twitter, υπό το πρίσμα των πρόσφατων γεγονότων στη Βενεζουέλα καθώς και της πολυετούς οικονομικής πολιορκίας της χώρας αυτής από τις ΗΠΑ μέσω κυρώσεων και άλλων μέσων οικονομικού πολέμου.

Αν και το έγγραφο δεν είναι καινούργιο, είχε κυκλοφορήσει αρχικά από το WikiLeaks τον Δεκέμβριο του 2008 και είχε περιγραφεί ως «εγχειρίδιο αλλαγής καθεστώτος» του στρατού των ΗΠΑ, τώρα επανέρχεται εξαιτίας του επιχειρούμενου πραξικοπήματος στη Βενεζουέλα.

Τα πρόσφατα tweets του WikiLeaks για το θέμα έστρεψαν την προσοχή σε μια ενότητα του εγγράφου των 248 σελίδων με τίτλο «Χρηματοοικονομικά Μέσα της Αμερικανικής Εθνικής Ισχύος και του Ανταγωνιστικού Πολέμου».

Αυτή η ενότητα σημειώνει ειδικότερα ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ εφαρμόζει «μονομερείς και έμμεσες οικονομικές εξουσίες μέσω πειθούς και επιρροής σε διεθνή και εγχώρια χρηματοπιστωτικά ιδρύματα όσον αφορά τη διαθεσιμότητα και τους όρους των δανείων, των επιχορηγήσεων ή άλλης οικονομικής βοήθειας σε ξένους κρατικούς και μη κρατικούς φορείς» και συγκεκριμένα ονομάζει την Παγκόσμια Τράπεζα, το ΔΝΤ και τον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ), καθώς και την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών (BIS), ως «διπλωματικούς-οικονομικούς χώρους των ΗΠΑ για να επιτύχουν τέτοιους στόχους».

Το εγχειρίδιο παραπέμπει επίσης στην «χειραγώγηση των φόρων και των επιτοκίων» μεταξύ άλλων «νομικών και γραφειοκρατικών μέτρων για να ανοίξουν ή να κλείσουν οι χρηματοοικονομικές ροές» και επιπλέον αναφέρει ότι το Γραφείο Ελέγχου Ξένων Περιουσιακών Στοιχείων (OFAC) εποπτεύει τις αμερικανικές κυρώσεις σε άλλα έθνη, όπως η Βενεζουέλα κι «έχει μακρά ιστορία διεξαγωγής οικονομικού πολέμου πολύτιμου σε οποιαδήποτε εκστρατεία [Αντισυμβατικού Πολέμου] των ARSOF (ειδικών επιχειρησιακών δυνάμεων του στρατού)».

Αυτή η ενότητα του εγχειριδίου συνεχίζει να σημειώνει ότι αυτά τα οικονομικά όπλα μπορούν να χρησιμοποιηθούν από τους Αμερικανούς στρατιώτες για να δημιουργήσουν «οικονομικά κίνητρα ή αντικίνητρα για να πείσουν τους αντιπάλους ή τους συμμάχους να τροποποιήσουν τη συμπεριφορά τους στο στρατηγικό, επιχειρησιακό και τακτικό επίπεδο του πεδίου» και ότι τέτοιες ασυνήθιστες εκστρατείες πολέμου συντονίζονται σε μεγάλο βαθμό από το υπουργείο Εξωτερικών και την Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών.

Η Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) περιγράφονται ως Χρηματοπιστωτικά και Διπλωματικά Μέσα της Εθνικής Ισχύος των ΗΠΑ.

Ένα άλλο σημείο ενδιαφέροντος είναι ότι αυτά τα οικονομικά όπλα ελέγχονται σε μεγάλο βαθμό από το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας (NSC), το οποίο σήμερα διευθύνει ο Τζον Μπόλτον (John Bolton). Το έγγραφο επισημαίνει ότι το NSC «έχει πρωταρχική ευθύνη για την ενσωμάτωση και χρήση των οικονομικών και στρατιωτικών μέσων της εθνικής εξουσίας στο εξωτερικό».

Αν και το εγχειρίδιο δηλώνει τόσο ανοιχτά ότι «ανεξάρτητα» χρηματοπιστωτικά ιδρύματα όπως η Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ είναι ουσιαστικά επεκτάσεις της αμερικανικής κυβέρνησης, κανείς δεν έπεσε από τα σύννεφα.

Οι αναλυτές έχουν παρατηρήσει, εδώ και δεκαετίες, ότι αυτά τα θεσμικά όργανα ωθούν σταθερά τους γεωπολιτικούς στόχους των ΗΠΑ στο εξωτερικό.

Πράγματι, ο μύθος της «ανεξαρτησίας» της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ καταρρίπτεται εύκολα απλώς εξετάζοντας τη δομή και τη χρηματοδότηση τους. Στην περίπτωση της Παγκόσμιας Τράπεζας, βρίσκεται στην Ουάσινγκτον και ο πρόεδρος του οργανισμού ήταν ανέκαθεν υπήκοος των ΗΠΑ που έχει επιλεγεί απευθείας από τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών. Στην παγκόσμια ιστορία της Παγκόσμιας Τράπεζας, το διοικητικό συμβούλιο του θεσμικού οργάνου δεν απέρριψε ποτέ οποιαδήποτε επιλογή ή επιθυμία της Ουάσινγκτον.

Εκτός από την επιλογή του προέδρου της, οι ΗΠΑ είναι επίσης ο μεγαλύτερος μέτοχος της τράπεζας, καθιστώντας τις ΗΠΑ το μοναδικό έθνος μέλος της Παγκόσμιας Τράπεζας με δικαίωμα αρνησικυρίας. Πράγματι, όπως αναφέρει το εγχειρίδιο για το μη συμβατικό πολέμου, «οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να εμποδίσουν τυχόν σημαντικές αλλαγές» στην πολιτική της Παγκόσμιας Τράπεζας ή στις υπηρεσίες που προσφέρει. Επιπλέον, ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, πρώην τραπεζίτης της Goldman Sachs και επονομαζόμενος «βασιλιάς των κατασχέσεων» Steve Mnuchin, λειτουργεί ως ο κυβερνήτης της Παγκόσμιας Τράπεζας.

Αν και το ΔΝΤ είναι διαφορετικό από την Παγκόσμια Τράπεζα από πολλές απόψεις, κυριαρχείται σε μεγάλο βαθμό από την επιρροή και τη χρηματοδότηση της κυβέρνησης των ΗΠΑ. Για παράδειγμα, το ΔΝΤ εδρεύει επίσης στην Ουάσινγκτον και οι ΗΠΑ είναι ο μεγαλύτερος μέτοχος που διαθέτει το 17,46% του ιδρύματος – και πληρώνει επίσης τη μεγαλύτερη ποσόστωση για τη συντήρηση του ιδρύματος, καταβάλλοντας ετησίως 164 δισεκατομμύρια δολάρια. Αν και οι ΗΠΑ δεν επιλέγουν το ανώτατο στέλεχος του ΔΝΤ, χρησιμοποιούν την προνομιακή τους θέση ως ο μεγαλύτερος χρηματοδότης του θεσμού για τον έλεγχο της πολιτικής του ΔΝΤ, απειλώντας κάθε φορά για μη χρηματοδότησή του, εάν το θεσμικό όργανο δεν συμμορφώνεται με τις απαιτήσεις της Ουάσινγκτον.

Λόγω της τεράστιας επιρροής των ΗΠΑ στη συμπεριφορά αυτών των ιδρυμάτων, οι οργανισμοί αυτοί χρησιμοποίησαν τα δάνεια και τις επιχορηγήσεις τους για να «παγιδεύσουν» τα χρέη των χωρών που ζήτησαν βοήθεια από αυτά και επέβαλαν προγράμματα «διαρθρωτικής προσαρμογής» σε αυτές τις κυβερνήσεις που είχαν ως αποτέλεσμα τη μαζική ιδιωτικοποίηση των κρατικών περιουσιακών τους στοιχείων, την απορρύθμιση και τη λιτότητα, συνθηκών που ωφελούν συνήθως τις ξένες εταιρείες έναντι των τοπικών οικονομιών. Συχνά, αυτά τα θεσμικά όργανα – πιέζοντας τις χώρες να απελευθερώσουν τον χρηματοπιστωτικό τους τομέα και μέσω διεφθαρμένων συναλλαγών με κρατικούς φορείς – προκαλούν τεράστια οικονομικά προβλήματα που στη συνέχεια σπεύδουν να «διορθώσουν».

Για αυτό δεν εκπλήσσει κανέναν το γεγονός ότι ο Γκουαϊδό, που ορκίστηκε μόνος του πρόεδρος της Βενεζουέλας και αναγνωρίστηκε αμέσως ως τέτοιος από τις ΗΠΑ, έχει ήδη ζητήσει από το ΔΝΤ να χρηματοδοτήσει την «παράλληλη» κυβέρνησή του.

Αυτό είναι πολύ σημαντικό, διότι δείχνει ότι η ανάμεσα στους στόχους του Χουάν Γκουαϊδό, εκτός από την ιδιωτικοποίηση των μαζικών αποθεμάτων πετρελαίου της Βενεζουέλας, είναι να ξανακλείσει τη χώρα του στη μηχανή χρέους, που είναι ελεγχόμενη από τις ΗΠΑ.

Ο προηγούμενος εκλεγμένος σοσιαλιστής πρόεδρος της Βενεζουέλας, Ούγκο Τσάβες είχε σπάσει κάθε δεσμό της χώρας του με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Παγκόσμια Τράπεζα, η οποία όπως έλεγε «κυριαρχούνταν από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό». Αντ ‘αυτού, η Βενεζουέλα και άλλες αριστερές κυβερνήσεις στη Λατινική Αμερική συνεργάστηκαν για να ιδρύσουν την Τράπεζα της Νότου, ως αντιστάθμισμα στο ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα.

Ωστόσο, η Βενεζουέλα δεν είναι η μόνη χώρα της Λατινικής Αμερικής που έγινε στόχος των αντισυμβατικών οικονομικών όπλων των ΗΠΑ που μεταμφιέζονται σε «ανεξάρτητα» χρηματοπιστωτικά ιδρύματα.

Για παράδειγμα, το Εκουαδόρ – του οποίου ο σημερινός πρόεδρος έχει προσπαθήσει να επαναφέρει τη χώρα στις αγκάλες της Ουάσινγκτον – έχει προχωρήσει τόσο πολύ ώστε να διαπραγματεύεται το διπλωματικό άσυλο του δημοσιογράφου και ιδρυτή του WikiLeaks, Julian Assange, προκειμένου να κερδίσει ένα πρόγραμμα διάσωσης 10 δισεκατομμυρίων δολαρίων από το ΔΝΤ. Ο Ισημερινός χορήγησε το άσυλο στον Assange το 2012 και οι Η.Π.Α. ζητούν σθεναρά την έκδοσή του, από τότε.

Επιπλέον, τον περασμένο Ιούλιο, οι ΗΠΑ απείλησαν το Εκουαδόρ με την «τιμωρία εμπορικών κυρώσεων» εάν εισήγαγε ένα μέτρο στον ΟΗΕ για τη στήριξη του βρεφικού θηλασμού έναντι της βρεφικής φόρμουλας, σε μια κίνηση που συγκλόνισε τη διεθνή κοινότητα, αλλά έδειξε την ευκολία της αμερικανικής κυβέρνησης να χρησιμοποιεί «οικονομικά όπλα» κατά των λατινοαμερικανικών κρατών.

Πέρα από το Εκουαδόρ, άλλοι πρόσφατοι στόχοι του μαζικού «πολέμου» του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας είναι η Αργεντινή, η οποία έλαβε το μεγαλύτερο δάνειο διάσωσης του ΔΝΤ στην ιστορία του, μόλις πέρυσι. Το εν λόγω πακέτο δανείου ήταν αναπόφευκτο, αφού το ΔΝΤ συνέβαλε αποφασιστικά στην πλήρη κατάρρευση της οικονομίας της Αργεντινής το 2001 καθιστώντας αδύνατη την ανάκαμψη.