Το τι τραβά αυτός ο «ναός της δημοκρατίας», ούτε στον εχθρό σου που λένε.
Μια Βουλή, που θέλει πια τροχονόμο.
-Εσείς αριστερά, εσείς δεξιά, εσείς περιμένετε να αδειάσει θέση, άλλος για το νέο κόμμα, οι αριστεροί δεξιά, οι δεξιοί δεξιότερα, οι «ανεξάρτητοι να εγγραφούν στη λίστα αναμονής και όσοι είναι υπόδικοι και κατηγορούμενοι, να περιμένουν για λίγο.
Και ο κυρίαρχος λαός;
Να περιμένει ακούνητος και αμίλητος, πάντα γελαστός και γελασμένος, να έρθει η ώρα να πάει στο παραβάν να αναδείξει τους «πατέρες του Έθνους», να δηλώσει ελεύθερα τον εκπρόσωπο του και να αναφωνήσουμε όλοι μαζί, πως η Δημοκρατίας ζει και βασιλεύει στη χώρα που γεννήθηκε.
Μια παράνοια.
Αλλά η δημοκρατία, δημοκρατία.
Μια παράνοια.
Και κανείς να μη κοκορεύεται πως «τα είδα όλα», γιατί θα αποδειχτεί τζάμπα μάγκας στο πιτς φυτίλι και θα στεναχωρηθεί.
Για μια ακόμα φορά, τούτα τα σούρτα- φέρτα των διαθέσιμων στη βουλή, μου θύμισαν τη γειτονιά μου εκεί πάνω απ’ τον Άγιο-Ευδόκιμο.
Ίσως να φταίει η ηλικία και οι «μνήμες», ίσως το «θολωμένο μου μυαλό», ίσως πάλι η ζωή να έχει πιο πλούσια φαντασία από τα κυβερνητικά επικοινωνιακά επιτελεία.
Σα μια μικρή βουλή, θυμάμαι τη γειτονιά μου.
Και «ολομέλειες» είχε και «τμήματα» για επιμέρους θέματα και «αποφάσεις» για τούτο η το άλλο, ακόμα και πρόεδρο είχε.
Η κυρά- Μυρσίνη έστελνε την πρόσκληση «για τσάι», η για «πλέξιμο» το απόγευμα στην αυλή και η «ολομέλεια» ήταν σε πλήρη απαρτία.
Κουτσομπολιό θα μου ονοματίσετε εσείς τούτες τις «συνεδριάσεις», αλλά κάνετε λάθος.
Τούτες οι «συνεδριάσεις» ήταν ουσιαστικές.
Τις παρακολουθούσα σαν πιτσιρίκι τότε και έβλεπα πως τούτες οι συνάξεις είχαν εξουσία.
Κτήματα πουλιόνταν, προξενιά κλεινόταν, γέννες αποφασιζόταν, προίκες καθοριζόταν, χαμηλοβλεπούσες εκπαιδευόταν, περιουσίες αυγάταιναν, με λίγα λόγια και χωρίς υπερβολή, καθοριζόταν με συνέπεια όλη η κοινωνική και οικονομική ζωή της περιοχής και ακόμα πιο πέρα και αποκαθίστατο η «τάξη».
Το πιο εκπληκτικό όμως σε αυτές τις «ολομέλειες», ήταν ο τρόπος χειραγώγησης του ανδρικού πληθυσμού της γειτονιάς, αυτό που τότε θα λέγαμε «κυρίαρχος λαός»
- Ο Στρατής τι θα πει όμως;
-Άστον αυτόν. Θα τον κουλαντρίσω.
Και τον κουλάντριζε.
Τύφλα νάχουν τα σημερινά κομματικά επιτελεία στρατηγικού σχεδιασμού με τα πτυχία και τους τίτλους τους.
Όπως στη δημοκρατία μας, δεν υπάρχουν αδιέξοδα, ούτε σ’ αυτές τις απίθανες συνάξεις της γειτονιάς μου, υπήρχαν.
Παρακολουθώ καμμιά φορά Βουλή και νοιώθω πως τα έχω ξαναδεί πολλά χρόνια πριν, εκεί στα πρωϊνά καφεδάκια και στα απογευματινά πλεξίματα και στα κουσκούσια τις γειτονιάς μου.
Αντιπαλότητες και συμμαχίες «προγραμματικές και ανίερες», δηλώσεις και σχεδιασμοί, φιλίες και λυκοφιλίες, εγκωμιασμοί και «θαψίματα», όλα όσα τέλος πάντων συνιστούν και σήμερα τη δημοκρατική μας κανονικότητα.
Ακόμα και τούτα τα σοκαριστικά σούρτα- φέρτα στη σημερινή Βουλή, ήταν από τότε piece of cake για τη βουλή της γειτονιάς.
Όταν κάποια «πτέρυγα» της ολομέλειας αντιμετώπιζε ζόρια αυτοδυναμίας, η αλληλεγγύη των υπολοίπων, ήταν δεδομένη.
Όπως ακριβώς σήμερα.
-Δέσποινα θα μι στείλ’ς την παρακόρ’ς, που έχω μεθαύριο τραπέζ’ ;
-Ναι μουρέλ’ μ’, Κράτα την όσο θες να κάν’ς τα’ δ’λειά σ’.
-Χριστινέλ’ θέλω λίγο του παραγιό σας να σάξω λίγο την αυλή.
-Πάρουν Αφρούλα για όσο θες..
Έτσι παραγιοί και παρακόρες, άλλαζαν αφεντικά ανάλογα με τις ανάγκες του συστήματος της γειτονιάς και πάντα υπάκουοι και πρόθυμοι οι φουκαράδες, ήταν διαθέσιμοι «για το κοινό καλό» των αφεντικών, εννοείται.
Όπως σήμερα.
Και πάντα έφευγαν από το προσωρινό αφεντικό με το «κάτι τις» τους, ελπίζοντας πως κάποιος άλλος θα τους χρειαστεί.
Απλά πράγματα χωρίς κανονισμούς και συντάγματα και κοινοβουλευτικές ομάδες και άλλα τέτοια.
Απλά ήταν διαθέσιμοι.
Άκουσα όμως μια φορά τη μάννα μου, όταν η παρακόρη της κυρά- Ιφιγένειας της έκανε ρημαδιό την κουζίνα, να λέει:
-Τα δανεικά τα ρούχα, ζεστασιά δε σε κρατούν.
Νομίζω Αλέξη, πως είναι μια σοφή κουβέντα.