Mπάμπη που λες, τις προάλλες ήμουν ψάρεμα σε ένα ακρωτήρι στη Δυτική Λέσβο. Εκεί που οι λάβες πριν 22 εκατομμύρια χρόνια κύλισαν και όταν συνάντησαν το πέλαγος έσβησαν και πέτρωσαν.

Εκεί να δεις γλυπτά που δε τα χωράει ανθρώπου νους, χαράκια και κορύφια, σαν μέλι σταματημένο στο χρόνο την ώρα που έπεφτε, μια γεωμετρία παράξενη, δε μπορώ να στο περιγράψω, πρέπει να το δεις. Και εκεί στα ριζά του βουνού που είχα σκαλώσει πάνω σε κάτι δαχτυλίδια λάβες που σηκώνονταν πίσω μου ψηλά σαν καπνοδόχοι ή σαν μακριοί λαιμοί δεινοσαύρων εκεί καταμεσήμερο ένας θόρυβος μου έκανε εντύπωση.

Δεν ήταν από το κύμα, κάτι άλλο έρεε. Κάνω λίγο παραπέρα, πατώ ο μισός μέσα στο νερό, σέρνομαι κάτω από δυο θεώρατες πέτρες που είχαν ανάμεσα τους μια τρύπα και βρίσκομαι σε ένα μικρό σπηλιάρι, σαν ξέφωτο μέσα στον αρχαίο βράχο.

Η θάλασσα έμπαινε μέσα στο χώρο και λίγος ήλιος από κάτι τρύπες ψηλά. Και βλέπω απέναντι από την καρδιά του βουνού ένα βρυσάκι να τρέχει νερό και να πέφτει σε ένα μαύρο βότσαλο που το είχε σκάψει με τα χρόνια και του είχε κάνει γούρνα. Απλώνω το χέρι μου ξαφνιασμένος και το νερό ήταν τόσο παγωμένο που δεν άντεχα να το αγγίζω για ώρα.

Έσκυψα, ήπια σιγά σιγά, γουλιά γουλιά, ήπια, ήπια μέχρι που χόρτασα, γέμισα και το μπουκαλάκι μου. Και παράτησα το ψάρεμα και έκατσα ώρα δίπλα στη φλέβα του βουνού και απλά την χάζευα, την άκουγα, της μιλούσα.

Δεν είχα καρδιά να φύγω από τον άγιο, κρυμμένο αυτό τόπο. Σα να μου έλεγε η γη, να μωρό μου, να παιδί μου, πιες, στο στέρησα εγώ ποτέ;

Ένιωσα τόσα πράγματα που δε μπορώ να τα βάλω στο χαρτί. Μπάμπη, για να λες εσύ τέτοια πράγματα για το νερό πρέπει να είσαι πολύ δυστυχισμένος άνθρωπος. Η απλά κάτι να έχει πάει πολύ στραβά στο πως έμαθες, στο πως ζεις.

Αν είχα δύναμη να σε έπαιρνα μισή ώρα σε εκείνο το μέρος να αφουγκραστώ τη βαθύτερη σκέψη σου. Ίσως το μέρος να σε γαλήνευε. Ίσως πάλι να μην έχεις σωσμό εσύ και αυτοί που σκέφτονται σαν εσένα. Μπάμπη που λες, το νεράκι είναι για όλους. Και είναι δωρεάν χάρισμα της μεγάλης, κοινής μας μητέρας, της Γης.

Και θα παλέψουμε για αυτό και εμείς και οι γενιές που έρχονται. Γιατί το νερό είναι ζωή και τη ζωή δε θα τη βάλετε ποτέ στο χέρι. Το μόνο που μπορείτε, αν ανοίξετε τα μάτια, είναι να το αφήσετε να σας κάνει σοφότερους.

Αν σταματήσετε, γονατίσετε, πιείτε ευλαβικά και του δώσετε ώρα, πολλή ώρα να το ακούσετε, να σας μιλήσει, να σας ξεπλύνει...