Δυο ευπρεπή «σκυλάδικα» θυμάμαι στη ζωή μου. Την «Κληματαριά» εκεί αναμεταξύ «Ακαδημίας» και Ακλειδιού της Μυτιλήνης και «της Θοδώρας» στη Χίο.

Το πρώτο γιατί από κει μέσα ένα χάραμα πριν 28 χρόνια συμμάζεψα το γιατρό για να συμβάλει στη γέννηση του γιού μου.

Το δεύτερο γιατί αν και Μυτιληνιός έχω να θυμάμαι πολλά εντός των τειχών του.

Το πρώτο παραμένει εκεί στη θέση του νεκρωμένο εδώ και χρόνια. Περιμένει να πέσει προφανώς παρασέρνοντας στην πτώση του ντουβάρια και αναμνήσεις σημερινών μεσηλίκων και υπερηλίκων του τόπου μας.

Το δεύτερο, ο «ναός» κατεδαφίστηκε χθες. Θυσία στο βωμό της δημιουργίας του νέου παραλιακού δρόμου στην περιοχή του αεροδρομίου της Χίου.

Έβλεπα φωτογραφίες από την κατεδάφιση.

Κι ο νους μου έτρεξε σε όμορφες στιγμές. Γλέντια και ανομολόγητους μα και ομολογημένους έρωτες.

Ταξίδια στη Χίο για καθοδήγηση που κατέληξαν σε διακομματική (κρυφή από τα κόμματα μας) συνδιασκέδαση των απόψεων της Αριστεράς γύρω από ένα μπουκάλι Grants. Οινόπνευμα για τις κακοφορμισμένες πληγές που κουβαλάγαμε. Θυμάσαι Μάνο από εκεί πάνω που είσαι ε;

Αλλά και φράξιες σαν χτίζονταν το νέο κόμμα της Αριστεράς τρομάρα μας που κρυβόταν στης Θοδώρας μη μας δούνε «οι άλλοι». Την ανάγκη μας την κάναμε φόβο για τους άλλους.

Και ξενύχτια σαν χάνονταν το καράβι ή σαν το ταξίδι αναβάλλονταν λόγω καιρού και «after» από τη Φαίδρα αλλά και μέχρι τελικής πτώσης γλυτώματα σε μαζώξεις Νομαρχιακές και Περιφερειακές και Υπουργικές.

Τελευταία «επίσκεψη» χειμώνας ήταν του 2000. Ο «ναός» είχε χάσει πια την αίγλη του, η Θοδώρα είχε φύγει για του παραδείσου τα μπουζούκια, μια μικρή  γάτα, η Ιωάννα που τη θυμάμαι ακόμα τριβόταν στα πόδια μου... 

Πάει πέρασε.

Sic transit Gloria mundi. Πέρασε για πάντα από χτες «της Θοδώρας» το μαγαζί στη Χίο.

Δεν ξέρω αν έχει σημασία το τι απέμεινε.

Εδώ περνά η ιστορία θα μου πείτε... Το πέρασμα των δικών μας ιστοριών νοιάζει κανέναν;