Στις 15 Δεκεμβρίου 1956 διοργανώθηκε στο Hirsch Memorial Coliseum στο Shreveport της Λουιζιάνα συναυλία με τη συμμετοχή πολλών τραγουδιστών που εμφανίζονταν διαδοχικά. Στο μέσο περίπου της βραδιάς, ο Horace Logan, διευθυντής του ραδιοφωνικού προγράμματος Louisiana Hayride, που παρουσίαζε αστέρια της κάντρι μουσικής τη δεκαετία του 1950, ανέβηκε στη σκηνή για να ηρεμήσει το κοινό, που φρενιασμένο εμπόδιζε την ομαλή ροή της συναυλίας, αφού απαιτούσε να ξανανέβει στη σκηνή ο τελευταίος τραγουδιστής. Προκειμένου να το πείσει να αφήσει και τους υπόλοιπους καλλιτέχνες να εμφανιστούν κανονικά, ανακοίνωσε «Elvis has left the building» (σ.σ. ο Έλβις μόλις εγκατέλειψε το κτήριο).

Από τότε η φράση αυτή χρησιμοποιήθηκε πολλές φορές για να κατευνάσει το κοινό στο τέλος των συναυλιών του Elvis Presley, συμπεριλήφθηκε σε ηχογραφήσεις τη δεκαετία του 1970 και αργότερα έγινε σλόγκαν αλλά και τραγούδι από τον Frank Zappa.

Ποιος ακριβώς ήταν, όμως, ο Elvis Presley; Ο απολιτίκ νεαρός, χαρακτηριστικό παιδί της αμερικανικής γενιάς της δεκαετίας του 1950; Ο χαρισματικός περφόρμερ που προξενούσε ουρλιαχτά σεξουαλικού παροξυσμού; Ο λευκός που αφομοίωσε δημιουργικά την αφροαμερικάνικη μουσική; Ο βασιλιάς της Rock 'n' Roll; Ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια της ποπ κουλτούρας; Αργότερα ένας αυτοκαταστροφικός παρ’ ολίγον μεσήλικας; Θύμα του μάνατζέρ του και θύτης στο οικογενειακό του περιβάλλον; Ή μήπως η σύγχρονη κατασκευασμένη ανάμνηση μιας καρικατούρας με αστεία κοστούμια και υπερβάλλον ερμηνευτικό πάθος; Μήπως όλα αυτά; Μήπως τίποτα από αυτά;

Σε αυτό ακριβώς το ομιχλώδες κενό μεταξύ πραγματικότητας και αθανασίας δημιουργούνται οι θρύλοι. Και τελικά αυτό ακριβώς ήταν ο Elvis Presley – ένας (απαραίτητα και πάντα ακατανόητος) θρύλος. Πώς, λοιπόν, μπορείς να αποτυπώσεις έναν θρύλο στη μεγάλη οθόνη; Μπορείς μόνο αν είσαι ο μοναδικός Austin Butler και σε σκηνοθετεί ο εξτραβαγκάν Baz Luhrmann!

Ο Luhrmann σκηνοθετεί με τρόπο στυλιζαρισμένο, χαοτικό, υπερβολικό, φανταχτερό, με ένα φρενήρες μοντάζ στο πρώτο μισό της ταινίας που μοιάζει σαν να σε βομβαρδίζει με καρτ ποστάλ της δεκαετίας του ’50 και στη συνέχεια οι καρτ ποστάλ μετατρέπονται σε ολιγόλεπτα ενσταντανέ που σου δημιουργούν το δέος που νιώθει ένα παιδί όταν ρίχνει κλεφτές ματιές στο πιο φαντασμαγορικό χριστουγεννιάτικο δέντρο που έχει φτιαχτεί ποτέ και που εξακολουθεί να σε συναρπάζει ακόμα και τη στιγμή που τα χιλιάδες φωτάκια του σβήνουν ένα-ένα. 

Το εγχείρημα του Luhrmann πετυχαίνει γιατί δεν προσπάθησε να ερμηνεύσει τον Presley, δεν τον αποκαθήλωσε, δεν επιχείρησε να τον φέρει στα μέτρα του καθημερινού ανθρώπου. Ο Elvis εδώ είναι ένας μονοδιάστατος χαρακτήρας, ένας γλυκός, αφελής σταρ που θέλει να κάνει αυτό που αγαπάει και να τον αγαπάνε γι’ αυτό που κάνει˙ είναι σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητάς του περισσότερο η εικόνα του παρά ο ίδιος.

Για να φτιαχτεί λοιπόν αυτός ο χαρακτήρας χρειαζόταν ένας ηθοποιός που να υποδυθεί όχι τον Elvis αλλά την εικόνα του, που να ενσαρκώσει την κατασκευασμένη περσόνα του σαν αυτή να ήταν η μοναδική και αληθινή του προσωπικότητα. Από αυτή την άποψη ο Austin Butler φτιάχνει την ιδανική εκδοχή του Presley, τον αναπαριστά καλύτερα από ό,τι αναπαριστούσε ο ίδιος τον εαυτό του, τον συστήνει ως μια ενδιαφέρουσα ετεροτοπία που ακόμα και η παρακμή του είναι γοητευτικά εξωπραγματική. Ο Butler δεν περιορίζεται σε μια ηλεκτρισμένη ερμηνεία. Μετατρέπεται σε καθαρή ενέργεια που κάνει τα πόδια σου να χορεύουν παρά τη θέλησή σου, που σε ωθεί να σηκωθείς όρθιος και να χειροκροτήσεις μετά από κάθε τραγούδι, που σε υπνωτίζει αφήνοντάς σε με το στόμα ανοιχτό από την αρχή μέχρι το τέλος.

Υπερθέαμα αντάξιο ενός Βασιλιά, που δεν μπορεί να το μουτζουρώσει η διεκπεραιωτική ερμηνεία του Tom Hanks στο ρόλο του Συνταγματάρχη Tom Parker, του χειριστικού μάνατζερ που εκμεταλλεύτηκε ανελέητα τον Presley και την οικογένειά του ακόμα και μετά το θάνατο του τελευταίου. 

Η έξοδος από την αίθουσα σε αφήνει με την αίσθηση ότι μπορείς να λατρέψεις ένα είδωλο μέχρι το σημείο να το κατασπαράξεις ηδονικά, αλλά το πέπλο που καλύπτει το μυστήριό του και που μόλις και μετά βίας ανασήκωσες, δεν θα μπορέσεις -ευτυχώς- να το αφαιρέσεις ποτέ. Μένεις μόνο με μια βεβαιότητα: «The King lives on!».

*(μετάφραση στα ελληνικά: Κυρίες και κύριοι, ο Έλβις μόλις εισήλθε στο κτήριο!)