Δυο μήνες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του ως Περιφερειάρχης ο Κώστας Μουτζούρης συνεχίζει να θεωρεί ότι εκλέχτηκε για να ασκεί καθήκοντα Υπουργού μεταναστευτικής πολιτικής και πέραν τούτου ουδέν.

Σήμερα προκαλώντας πανελλήνιο σάλο, με ανάρτηση του στην προσωπική του σελίδα στο Facebook, ο κ. Μουτζούρης ανέφερε: «Η Κυβέρνηση μας οφείλει ένα νέο ΟΧΙ στη νέα εισβολή. Βόρειο Αιγαίο 28.10.2019». Αναφερόμενος προφανώς στις προσφυγικές και μεταναστευτικές ροές. Ανάλογες δηλώσεις πραγματοποίησε και σε τοπικά ΜΜΕ μετά το τέλος της σημερινής παρέλασης.

Το ερώτημα βέβαια τίθεται και απάντηση δεν λαμβάνει. Εκτός από το ακροατήριο του στο Facebook ο κ. Μουτζούρης γιατί δεν σπεύδει να πει κατ’ ιδίαν στα κυβερνητικά στελέχη τι πρέπει να κάνουν. Από τη συνάντηση των περιφερειαρχών με τον Πρωθυπουργό στις αρχές Σεπτεμβρίου απείχε συμμετέχοντας σε μια μάζωξη που θα μπορούσε να πραγματοποιήσει οιαδήποτε άλλη στιγμή. Απείχε και από τη συνάντηση την περασμένη Παρασκευή με το συντονιστή για το προσφυγικό Υφυπουργό Άμυνας που επισκέφθηκε τόσο τη Λέσβο όσο και τη Χίο και τη Σάμο.

Αντίδραση Σπιλάνη
Άμεση ήταν η απάντηση της παράταξης «Συμπαράταξη Πολιτών» με επικεφαλής το Γιάννη Σπιλάνη.
Στη δήλωση αυτή αναφέρεται:
«Προφανώς παρασυρμένος από τη δήλωση της κας Υπουργού που δήλωσε ότι το 1940 μας επιτέθηκαν λαϊκιστές και όχι οι Ιταλοί φασίστες, παρομοιάζει μάλλον τους κάθε είδους και κινήτρου πρόσφυγες και μετανάστες -που το μόνο όπλο που διαθέτουν συνήθως είναι το κινητό τους και η πρόθεση τους είναι πρώτα απ' όλα να ζήσουν- με τους εισβολείς Ιταλους και Γερμανούς που ήθελαν ξεκάθαρα να κυριεύσουν τη χώρα μας και να επιβάλουν το καθεστώς του φασισμού.
Θεωρεί ο κ. Περιφερειάρχης ότι αυτό που υφιστάμεθα εδώ και 4 χρόνια στη Λέσβο, στα νησιά, στην Ελλάδα έχει με κάποιο τρόπο αναλογίες με όσα έζησαν οι γονείς μας στην Πίνδο, στο Ρούπελ και στη συνέχεια σε όλη την κατεχόμενη χώρα. Αναρωτιέμαι ποιές άραγε;

Μήπως ο κ.Περιφερειάρχης συντάσσεται τελικά με εκείνους που υποστηρίζουν εδώ και καιρό ότι οι μετανάστες και οι πρόσφυγες είναι στην ουσία ένας καλυμμένος στρατός κατοχής των νησιών, της χώρας και της χριστιανικής Ευρώπης γενικότερα; Το σημειώνουμε.

Κατά την άποψη μας, αν υπάρχεικάποιο κοινό στοιχείο ανάμεσα στα δύο γεγονότα είναι η διαφορετική στάση των Ελλήνων σε σχέση με πολλές άλλες χώρες της Ευρώπης και του κόσμου ολόκληρου. Το 1940 και στην συνέχεια του πολέμου η Ελλάδα αντιστάθηκε στις επιθέσεις των Ιταλών φασιστών και των Γερμανών ναζιστών (σε αντίθεση με ότι έκαναν αρκετές χώρες της Δ. Ευρώπης) με συνέπεια να χαθεί ο πόλεμος στο μέτωπο της Ρωσίας για τους Γερμανούς, όπως παραδέχτηκαν πολλοί την εποχή εκείνη μεταξύ των οποίων ο Στάλιν. Αντισταθήκαμε, μέσα και έξω από την χώρα ακόμα και όταν ο πόλεμος είχε χαθεί για τη χώρα μας. Αντισταθήκαμε για την πίστη σε κάποια ιδανικά.

Σήμερα η Ελλάδα "αντιστέκεται" ξανά απέναντι σε όσους επιθυμούν και πάλι να γίνει η Ευρώπη ένας χώρος μόνο για "άριστους", την νέα άρια φυλή. Αντιστέκεται για τα ίδια ιδανικά της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της αλληλεγγύης όπως και τότε.

Ένα άλλο κοινό στοιχείο που βρίσκει κανείς είναι ότι και τότε όπως και τώρα δεν ήμασταν όλοι οι Ελληνες μαζί, δεν πολεμήσαμε και δεν πολεμάμε τελικά από την ίδια πλευρά, έστω και αν στην αρχή υπήρξε ομοψυχία.

Παρ’ όλα αυτά ελπίζουμε ότι η ιστορία διδάσκει και ίσως αυτή την φορά να βρούμε έναν τρόπο να ξεπεράσουμε τους φόβους μας και ενωμένοι να δώσουμε μέχρι το τέλος ένα διαφορετικό μήνυμα ανθρωπιάς και θάρρους το ίδιο ισχυρό όπως και στις 28 Οκτωβρίου του 1940».