Μετά από πολλά χρόνια το καρναβάλι ζωντάνεψε  ξανά στον  Πολιχνίτο. Ο μουσικοχορευτικός σύλλογος Μπάλος,  υπό την αιγίδα του Δήμου Δυτικής Λέσβου δια του νομικού του προσώπου Πολιτισμού, Τουρισμού και Αθλητισμού πραγματοποίησε την Κυριακή στις 3 το μεσημέρι μεγάλη καρναβαλική παρέλαση  για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια.

Τα Πολιχνιάτικα άρματα με χιούμορ και σάτιρα

-«Ο Βασιλιάς καρνάβαλος» στη μορφή του Θεού Διόνυσου. Όπως είναι γνωστό, το καρναβάλι έχει τις ρίζες του στην αρχαία Ελλάδα και συγκεκριμένα στις παγανιστικές τελετουργίες των αρχαίων Ελλήνων προς τιμήν του Διόνυσου, θεού του κρασιού και των εορτασμών. Χαρακτηριστικό τους η σάτυρα με καρναβαλιστές ντυμένοι ως θεοί του Ολύμπου και αρχαίοι Έλληνες.

- «Ιαμάτικά λουτρά» όπως θα θέλαμε να είναι...Είναι γνωστό ότι οι θερμές πηγές τις οποίες έχουμε την τύχη να έχουμε στο χωριό μας και η αξιοποίησή τους απασχολούν την τοπική κοινωνία εδώ και πολλές δεκαετίες. Το ότι δεν αξιοποιήθηκαν τα χρόνια που πέρασαν οφείλεται κυρίως στην αδυναμία των Πολιχνιατών να συμφωνήσουν για τον τρόπο και τις διαδικασίες που πρέπει να ακολουθηθούν, καθιστώντας την αξιοποίησή τους ως στη σημαντικότερη παράμετρο για την ανάπτυξη του τόπου μας. Οι καρναβαλιστές που το πλαισιώσαν περιμένουν υπομονετικά με τα μπουρνούζια και τις πετσέτες και τα μαγιό τους να μπουν στις πισίνες όταν αυτά θα είναι έτοιμα!

-«Το κουρσάρικο». Με την ιστορία του Πολιχνίτου είναι επίσης συνδεδεμένη και η Πειρατεία. Στα υστεροβυζαντινά χρόνια αρχίζουν οι μεγάλες καταστροφές στο σύνολο των παραλιακών οικισμών του νησιού μας. Η δημιουργία οικισμών μακριά από τη θάλασσα και σε προστατευμένους χώρους ήταν η μόνη άμυνα των κατοίκων των περιοχών αυτών από τους πειρατές. Είναι γνωστή άλλωστε η ιστορία που συνδέει την εισβολή πειρατών με την ονομασία της Νυφίδας και των περιοχών όπως το Παπούτσι, το Μανίκι και η Χορεύτρια.

-«Η Ζούγκλα». Ζώα κάθε λογής, απ’όλο τον κόσμο. Ζώα που δυστυχώς κινδυνεύουν με εξαφάνιση. Βεβαίως, δεν αναφερόμαστε μόνο στην προστασία της άγριας ζωής αλλά και στην αξιοπρεπή συμβίωσή μας με τα οικόσιτά μας. Η κακοποίηση των ζώων εξακολουθεί να είναι ένα μείζον ζήτημα κάθε τοπικής κοινωνίας. Όπως είπε και ο Μαχάτμα Γκάντι, το πολιτισμικό επίπεδο ενός λαού φαίνεται από τον τρόπου που μεταχειρίζεται τα ζώα. Είδαμε να το συνοδεύουν περισσότερο παιδιά το άρμα αυτό. Οχι τυχαία... Είναι αυτά στα οποία μπορούμε να διδάξουμε την αγάπη σε κάθε ζωντανό οργανισμό!