Πολλοί ειδικοί στο χώρο της ψυχικής υγείας υποστηρίζουν ότι οι επιπτώσεις ενός διαζυγίου στον ψυχισμό των παιδιών μπορεί να είναι ιδιαίτερα τραυματικές για αυτά, εάν δεν είναι προετοιμασμένα προηγουμένως να αντιμετωπίσουν ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

Είναι αλήθεια, πως πολλά ζευγάρια που αποφάσισαν να χωρίσουν αναρωτιόντουσαν για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, για το πώς θα ανακοίνωναν αυτό το νέο στα παιδιά τους. Εντωμεταξύ και πριν από αυτή τους την απόφαση, πολλά παιδιά μπορεί να έγιναν αυτήκοοι μάρτυρες των τσακωμών, των εντάσεων, των αλλαγών στη διάθεση και τη συμπεριφορά των γονέων τους.

Οι συγκρούσεις επίσης, μπορεί να συνεχίστηκαν επί μήνες ή επί χρόνια, με αποτέλεσμα να καλλιεργήθηκε στα παιδιά ένα κλίμα αβεβαιότητας, που να τα επηρέασε σε τέτοιο βαθμό, ώστε τα ίδια να αποδιοργανωθούν σε ποικίλους τομείς της καθημερινότητάς τους.

Πολλοί είναι εκείνοι οι γονείς, που απορροφημένοι από την σύγκρουση με τον σύντροφό τους ξεχνούν ότι τα παιδιά τους δεν είναι τυφλά και ότι βλέπουν ό,τι συμβαίνει μέσα στην οικογένειά τους. Χαρακτηριστικά, ένα παιδί προσχολικής ηλικίας είναι δυνατόν να τρομάξει τόσο πολύ από την ένταση μιας σύγκρουσης που προηγείται του χωρισμού των γονέων του, που μπορεί να βιώσει έντονα συναισθήματα εγκατάλειψης και απειλής, με αποτέλεσμα να εκδηλώσει συμπεριφορές επιθετικότητας, άρνησης να κοιμηθεί μόνο του, νυκτερινής ενούρησης κ.α.

Ένα παιδί που βρίσκεται στην σχολική ηλικία εξάλλου, μπορεί να κατευθύνει το θυμό που αισθάνεται σε έναν από τους δύο γονείς του ( συχνότερα προς τη μητέρα ), με ότι αυτό συνεπάγεται σε κάθε περίπτωση. Ένα παιδί που βρίσκεται στην προεφηβεία (10- 12 ετών ) είναι πιθανόν να κρύψει τον πόνο και την οργή που του προκαλεί ένας επικείμενος χωρισμός και ότι έχει προηγηθεί αυτού, με το να ευθυγραμμιστεί με έναν από τους δύο γονείς ( συνήθως αυτόν που έχει αναλάβει την κηδεμονία του ) και να αρνηθεί ακόμα και να βλέπει τον άλλο γονιό.

Ένας έφηβος τέλος, μπορεί να παρουσιάσει σημάδια κατάθλιψης και να αποσυρθεί από την οικογενειακή ζωή καταφεύγοντας σε άλλες σχέσεις ( μερικές φορές και επικίνδυνες ) εκτός σπιτιού, αναζητώντας τη χαμένη αίσθηση ότι ανήκει κάπου.

Παρόλο που τα ζευγάρια που αποφασίζουν να χωρίσουν αναζητούν νομική κάλυψη και υποστήριξη, δεν κάνουν το ίδιο για να αντιμετωπίσουν τις συναισθηματικές δυσκολίες που δημιουργούνται μέσα από ένα τέτοιο γεγονός για τα ίδια και τα παιδιά τους, αφού σπάνια αναζητούν την βοήθεια κάποιου επαγγελματία ψυχικής υγείας.

Οι νομικοί που αναλαμβάνουν να εκπροσωπήσουν τους δύο πρώην συντρόφους που βρίσκονται πλέον σε διάσταση, δεν μπορούν να καλύψουν τα συναισθήματα θυμού, άγχους, ενοχής και απόγνωσης των ενηλίκων ούτε να βοηθήσουν τα παιδιά τους να αντιμετωπίσουν το συναισθηματικό κενό που βιώνουν σε μια τέτοια περίπτωση.

Τελικά, τα ζευγάρια που αποφασίζουν να χωρίσουν πρέπει να έχουν στο μυαλό τους το εξής ρητό: " Εάν δεν μπορούμε να πετύχουμε στο γάμο μας, τουλάχιστον ας πετύχουμε στο διαζύγιό μας … για χάρη των παιδιών ".

*Ο Ηλίας Νταγλαράκης είναι Ψυχολόγος Απόφοιτος Α.Π.Θ. με ειδίκευση στην Κλινική-Γνωσιακή Ψυχολογία