Την Τετάρτη 22 Μαΐου 1963 ο βουλευτής της ΕΔΑ Γρηγόρης Λαμπράκης έπεφτε στη διασταύρωση των οδών Βενιζέλου - Ερμού, θανάσιμα τραυματισμένος από τους παρακρατικούς φονιάδες Σπύρο Γκοτζαμάνη και Εμμανουήλ Εμμανουηλίδη, που εφόρμησαν εναντίον του με «τρίκυκλο». Κλινικά νεκρός «ο μαραθωνοδρόμος της ειρήνης», θα αφήσει την τελευταία του πνοή στις 27/5/1963 στο ΑΧΕΠΑ, σημειώνει η ανακοίνωση του Συνδέσμου Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967 – 1974.

Την τύχη του Λαμπράκη λίγο έλειψε να έχει και ο βουλευτής Καβάλας της ΕΔΑ Γιώργης Τσαρουχάς, - σημειώνει ο ΣΦΕΑ - που λίγο πριν είχε χτυπηθεί από τους παρακρατικούς «αντιφρονούντας» που  πολιορκούσαν τα γραφεία του «Δημοκρατικού Συνδικαλιστικού Κινήματος», όπου γινόταν η συγκέντρωση των «Φίλων της Ειρήνης».  Ό,τι δεν κατάφερε ο θηριώδης παρακρατικός τραμπούκος «Αντωνάρας» Πιτσώκος, που κακοποίησε άγρια τον Γ. Τσαρουχά, θα το καταφέρουν πέντε χρόνια αργότερα οι δήμιοι της Χούντας. Στις 9/5/1968 στο ανακριτικό κολαστήριο της ΚΥΠ στο Γ΄Σ.Σ., - σήμερα Πολεμικό Μουσείο Θεσσαλονίκης - οι δήμιοι της Χούντας θα βασανίσουν έως θανάτου το Γιώργη Τσαρουχά.

«Η δολοφονία του Λαμπράκη ήταν ένας βασικός κρίκος μιας μακριάς αλυσίδας συνωμοσιών και εγκλημάτων με στρατηγικό στόχο την επιβολή δικτατορίας. Γιατί «το τρίκυκλο ήταν της χούντας», όπως έγραψαν χαρακτηριστικά στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ ο Γιώργος Μπέρτσος και ο Γιάννης Βούλτεψης που, μαζί με τον Γιώργο Ρωμαίο, αποτέλεσαν συμβολικά «το δημοσιογραφικό αντι-τρίκυκλο», το οποίο συνέβαλε αποφασιστικά στη διαλεύκανση του στυγερού αυτού πολιτικού εγκλήματος.

Eξοργιστικές είναι οι αλαζονικές δικαιολογίες του τότε πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή για τον «θάνατον του ασήμαντου και ανύπαρκτου ως πολιτικού παράγοντος Λαμπράκη», στα «Απομνημονεύματα»  του.  «Φαίνεται ότι μεταξύ αυτών υπήρχαν και μερικοί οργανωμένοι, που είχαν ως σκοπόν όχι να δολοφονήσουν, αλλά να «στραπατσάρουν», όπως έλεγαν, τον Λαμπράκη και να προκαλέσουν σύγχυσιν μεταξύ των κομμουνιστών» (!)» αναφέρει η ανακοίνωση του Συνδέσμου και προσθέτει πως: «Οι ηθικοί αυτουργοί που επιστράτευσαν τους μισθοφόρους του παρακράτους για την εκτέλεση του μαραθωνοδρόμου της Ειρήνης, παρέμειναν στο απυρόβλητο.

Ενδεικτικό είναι ότι, την παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 1967, μετά από δίκη 68 ημερών, το Κακουργιοδικείο Θεσσαλονίκης αθώωσε τους αξιωματικούς της Χωροφυλακής που αποδεδειγμένα συμμετείχαν στη διάπραξη του εγκλήματος και στη συγκάλυψή του. Γι’ αυτό ο εισαγγελέας της έδρας Παύλος Δελαπόρτας, σχολιάζοντας τη δικαστική απόφαση, την παρομοίασε με «φως εξηντλημένης ηλεκτρικής στήλης»!».

Ο Γρηγόρης Λαμπράκης, 60 χρόνια μετά, παραμένει αστείρευτη πηγή έμπνευσης όχι μόνο για τους χιλιάδες νέους και νέες που ακολούθησαν τα βήματα του μέσα από τις γραμμές της Δημοκρατικής νεολαίας Λαμπράκη, αλλά και για τους σημερινούς παραμένει σύμβολο της Ελευθερίας και της Ειρήνης, που και σήμερα δοκιμάζονται σκληρά από τους  πολεμοκάπηλους και τις αγοραίες πολιτικές των καπιταλιστικών κυβερνήσεων σε Ανατολή και Δύση.