Κάθε χρόνο τα Χριστούγεννα, επανέρχεται στο νου μας χριστουγεννιάτικο παραμύθι του Ευγένιου Τριβιζά «Ένα δέντρο μια φορά» και μας συγκινεί. Ξέρετε εκείνο το παραμύθι που εκτυλίσσεται ένα χριστουγεννιάτικο βράδυ, όταν συναντιούνται ένα παραμελημένο δέντρο που φυτρώνει στο άχαρο πεζοδρόμιο μιας πόλης και ένα φτωχό αγόρι. 

Σύγχρονη παραλλαγή του παραμυθιού (ποιητική άδεια) για φέτος τα Χριστούγεννα:

«Το χωριό»: Μια φορά κι έναν καιρό, ένα χριστουγεννιάτικο βράδυ, ήταν κάποτε ένα κάπως παραμελημένο χωριό, μόλις λίγα χλμ από την πόλη. Οι απερχόμενοι δημοτικοί Άρχοντες, διάβηκαν τούτα τα Χριστούγεννα βιαστικοί και χωρίς πολύ διάθεση για στολίσματα, στόλισε επιλεκτικά, αφήνοντας πολλούς οικισμούς παραμελημένους, χωρίς να δώσουν ιδιαίτερη σημασία και δεν ενδιαφέρθηκαν για εκείνο το χωριό. Δεν το στόλισαν, δεν το φρόντισαν, δεν του έδωσαν την παραμικρή σημασία.  Εκτός από μια παλιά βαρκούλα με φωτάκια έξω από την Εκκλησιά, που βρέθηκε για να στολίσει φιλότιμα ο πρόεδρος του, η πλατεία του χωριού είχε απομείνει γυμνή και καχεκτική χωρίς φωτάκια, χωρίς χαρά.

Εκείνο το χριστουγεννιάτικο δειλινό το χωριό αισθανόταν πιο παραπονεμένο από ποτέ. Πόσο θα ήθελε να είναι έτσι κι αυτό. Να το φροντίζουν, να το στολίζουν, να το καμαρώνουν...

Τα παιδιά του χωριού:

Ήταν κι εκείνα τα χαρωπά μικρά παιδιά του χωριού, που τα χεράκια τους στόλιζαν τα όμορφα σπίτια με κόκκινα κεριά, καμπανούλες, αγγελούδια, ασημένια πέταλα και γιορτινές γιρλάντες. Το χωριό έβλεπε άλλους οικισμούς στολισμένους και ζήλευε. ζήλευε πολύ, πόσο θα 'θελε να στόλιζαν και στη δική του πλατεία ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο έστω.

Πώς το 'φερε η τύχη έτσι εκείνο το βράδυ προπαραμονή των Χριστουγέννων και συναντήθηκαν κάποια στιγμή το χωριό εκείνο και τα παιδιά...

Η συνάντηση:

Εκείνο το δειλινό, συναντήθηκαν τα παιδιά στην πλατεία του χωριού, για να φωτίσουν και να στολίσουν το χωριό. Στολίστε με! Παρακάλεσε άλλη μια φορά το χωριό. Τα παιδιά κοίταξαν ολόγυρά τους. Αλλά με τι να το στολίσουν; Απόρησαν. Ό,τι να 'ναι... κάτι θα βρείτε εσείς!! Δεν μπορεί.— Καλά... Αφού το θέλεις τόσο πολύ, κάτι θα βρούμε να σε στολίσουμε...Συμφώνησαν τα παιδιά κι άρχισαν να ψάχνουν.

«Τα στολίδια»:

Ελάχιστα χρησιμοποιημένα υλικά που περίσσεψαν στις αποθήκες του Δήμου, ένα δεντράκι που είχε ο Σύλλογος,  λίγα νοσταλγικά φωτάκια και ένα εξίσου παραμελημένο ελαιόδενδρο στο παρκάκι της πλατείας του χωριού, πλάι στην Εκκλησία που δεν του έδινε κανείς σημασία και φωτίστηκε όμορφα.

Ήρθαν τότε τα παιδιά, τα γελαστά αγόρια και κορίτσια και έφεραν μαζί τους τη γιορτινή διάθεση και αγκαλιές από παραπονεμένα στολίδια που περίσσευαν στα σπίτια τους και άρχισαν να κρεμούν στο χριστουγεννιάτικο δεντράκι της πλατείας, πλουμίδια αστραφτερά, στων λιγοστών φώτων το αντιφέγγισμα, με τα δώρα υποσχέσεις μαγικές ολόγυρά, είπαν Κάλαντα και να αντάλλαξαν ευχές. 

Κι ήταν εκείνη η νύχτα αλλιώτικη από τις άλλες, μια νύχτα ονείρων, μια νύχτα μαγική…

Η παραλλαγή που ακολουθεί στηρίζεται στο κείμενο του αγαπημένου παραμυθιού του Ε. Τριβιζά «Ένα Δενδρο μια Φορά». Τυχόν ομοιότητα με πρόσωπα, πράγματα και καταστάσεις είναι  -σχεδόν- τυχαία.

Ευχαριστίες & Ευχές:

Ο Συλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του Δημοτικού Σχολείου και Νηπιαγωγείου Παναγιούδας «Οδυσσέας Ελύτης», χαίρεται με τη χαρά των παιδιών. Προσωπικά νιώθω την ανάγκη να ευχαριστήσω για τη βοήθεια τους, τον αιώνια ρομαντικό Μάκη Βενέτα, άμισθο σύμβουλο του Δημου Μυτιλήνης με αρμοδιότητες πολιτισμού, τον Πρόεδρο Ευάγγελο Βιόλατζη και ιδιαίτερα τον Πραξιτέλλη Καραλούδα, νεοεκλεγέντα Πρόεδρο Παναγιούδας, για τις άοκνες προσπάθειες του, χωρίς τον οποίο το όνειρο μας αυτό θα παρέμενε όνειρο, αλλά και τον πατέρα Σαράντη και όλους τους φίλους και μέλη μας, καθώς και τους Συλλόγους «Θησέας», «Ελπίδες» και «Εκπολιτιστικός Σύλλογος Παναγιούδας», που στάθηκαν στο πλάι μας.

Θερμές Ευχές, Χαρούμενα Χριστούγεννα και Ευτυχές το Νέο Έτος!