Για άλλη μια φορά, η κυβέρνηση Μητσοτάκη, μέσα από τη συντριπτική της ανικανότητα, προδίδει κάθε έννοια ανθρωπιστικής -ή έστω απλά επαρκούς- διαχείρισης του προσφυγικού-μεταναστευτικού ζητήματος. Με την ανακοίνωση των σχεδίων της για επίταξη χώρων που αντιστοιχούν σε περισσότερα από ένα κέντρα κράτησης σε κάθε ένα από τα νησιά που ως τώρα σηκώνουν το βάρος του προβλήματος, επιβεβαιώνει πως οι προθέσεις της δεν συνάδουν με τις ανάγκες των πολιτών της χώρας.

Εντύπωση προκαλεί και το γεγονός ότι το επιτελικό κράτος Μητσοτάκη καταφεύγει στη λύση της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου, εργαλείο που χρησιμοποιείται σε ακραίες και επείγουσες καταστάσεις, για να τακτοποιήσει ένα ζήτημα που υποτίθεται ότι κατέχει και μελετά σε βάθος από την πρώτη μέρα της διακυβέρνησής της.

Στην ανάγκη των τοπικών κοινωνιών για αποσυμφόρηση με ανθρώπινους όρους, η κυβέρνηση απαντά με ένα αλαλούμ αποφάσεων: να ανοίγει περισσότερες δομές, κλειστές και ανοιχτές, σε ήδη επιβαρυμένες περιοχές. Είναι προφανές στον οποιονδήποτε ότι η εφαρμογή αυτής της νέας πτυχής της πολιτικής της κυβέρνησης, είναι μία ακόμη πράξη στο δράμα των νησιών μας, που δεν πρόκειται να φέρει ανάσα σε κανέναν, ούτε στους κατοίκους, ούτε στους αιτούντες άσυλο, καθώς απομακρύνει όλο και περισσότερο κάθε προοπτική αποσυμφόρησης των νησιών.