× Στο Νησί
SOCIAL MEDIA

Η ιστορία μιας ραπτομηχανής της Μικρασιατικής προσφυγιάς

Γράφει η ΣΤΕΛΛΑ ΣΚΟΥΦΟΓΛΟΥ

Δημοσίευση 5/4/2024

Η ιστορία μιας ραπτομηχανής της Μικρασιατικής προσφυγιάς
' χρόνος ανάγνωσης

Όταν το 1922, οι Έλληνες της Προύσας ειδοποιήθηκαν ότι έσπασε το μέτωπο και ο στρατός του Κεμάλ προελαύνει, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν άρον - άρον τα σπίτια τους και τη ζωή τους και παίρνοντας βιαστικά ότι μπορούσαν από τα πολύ απαραίτητα υπάρχοντα τους, πήραν το δρόμο της προσφυγιάς.

Ο Εμμανουήλ Τερζούδης και η γυναίκα του Χαρίκλεια, με ένα δίχρονο παιδί στο χέρι, (τη μητέρα μου) και ένα αγέννητο στην κοιλιά, ξεκίνησαν το μεγάλο ταξίδι προς το άγνωστο κουβαλώντας μαζί τους την αβάσταχτη οδύνη για την ζωή που άφηναν πίσω και ελάχιστα πράγματα, όσα μπορούσαν να σηκώσουν, για να επιβιώσουν, στο άγνωστο, όπου κατευθυνόταν. Σ αυτά τα λίγα πράγματα συμπεριλαμβανόταν αυτή η ραπτομηχανή χειρός, τυλιγμένη σε κάποια απαραίτητα ρούχα και όλα μαζί τυλιγμένα μέσα σε ένα στρώμα, που κουβαλούσε ο παππούς στην πλάτη του σε όλο το ταξίδι.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Η Οδύσσεια τους κατέληξε στο νομό Σερρών, σε ένα μικρό χωριό, την Αγκίστα, που ήταν και σταθμός τρένου.Ο παππούς, που ήταν ποτοποιός στο επάγγελμα, δεν δικαιούταν αγροτικό κλήρο για να βιοποριστεί και τον πρώτο καιρό έκανε ότι μπορούσε ευκαιριακά, περιμένοντας την όποια αποζημίωση για να μπορέσει να ζήσει την οικογένεια. Όταν τελικά την πήρε, άνοιξε ένα καφενείο κοντά στο σταθμό και με αυτό βιοπορίστηκαν.

Τον πρώτο αυτό δύσκολο καιρό, αυτή η ραπτομηχανή ήταν ο βασικός τροφοδότης του σπιτιού, αφού η γιαγιά μου έγινε η ράφτρα του χωριού για να εξασφαλίζει τα απαραίτητα, με τη μέθοδο της ανταλλακτικής οικονομίας!
Με τα χρόνια, η οικογένεια μεγάλωσε, ήρθαν κι άλλα παιδιά, και κάποια στιγμή έφυγαν από την Αγκίστα και εγκαταστάθηκαν στα Νέα Μουδανιά της Χαλκιδικής.

Όταν ήρθε η σειρά της πρώτης τους κόρης, (της μητέρας μου, της Ιλιάδας) να παντρευτεί και να ξενιτευτεί κι αυτή, ερχόμενη στη Μυτιλήνη, η ραπτομηχανή ήρθε μαζί της, σαν προίκα, αλλά και σαν πολύτιμη ανάμνηση, χρήσιμη ως το τέλος!...

*Σημείωση: Η ραπτομηχανή αυτή δωρίστηκε από την κ. Στέλλα Σκούφογλου στον Σύλλογο Μικρασιατών Σκάλας Λουτρών «Το Δελφίνι» και φιλοξενείται στο «Μουσείο Προσφυγικής Μνήμης 1922» της Σκάλας Λουτρών μαζί με άλλα κειμήλια.

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ
ΜΕ ΥΠΟΓΡΑΦΗ

Το κορίτσι μου δεν ήταν ποτέ «διαφορετικό» μέχρι που μάθαμε να το βλέπουμε αλλιώς

Μια μικρή εξομολόγηση για την παγκόσμια ημέρα αυτισμού!
Το κορίτσι μου δεν ήταν ποτέ «διαφορετικό» μέχρι που μάθαμε να το βλέπουμε αλλιώς
ΜΕ ΥΠΟΓΡΑΦΗ

Από την κρίση της εντατικής εκτροφής σε βιώσιμα οικοσυστήματα

Γράφει ο ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΣΓΑΤΖΟΣ, Δάσκαλος, Phd
Από την κρίση της εντατικής εκτροφής σε βιώσιμα οικοσυστήματα
ΜΕ ΥΠΟΓΡΑΦΗ

Το έπος του ΟΠΕΚΕΠΕ

Γράφει ο ΣΤΡΑΤΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ
Το έπος του ΟΠΕΚΕΠΕ
ΜΕ ΥΠΟΓΡΑΦΗ

Κράτος ‑ απαρτχάιντ

Γράφει ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΛΑΔΙΤΗΣ, Αντιπρόεδρος της Επιτροπής Ειρήνης Λέσβου
Κράτος ‑ απαρτχάιντ
ΜΕ ΥΠΟΓΡΑΦΗ

Λέσβος: Ένα συλλογικό δράμα πίσω από τις ζώνες επιτήρησης

Της ΘΕΟΦΑΝΙΑΣ ΙΝΤΖΙΡΤΖΗ, Κοινωνικής Ανθρωπολόγου & Ιστορικού
Λέσβος: Ένα συλλογικό δράμα πίσω από τις ζώνες επιτήρησης
ΜΕ ΥΠΟΓΡΑΦΗ

Ζωές και αριθμοί

Γράφει ο ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΚΑΛΑΡΓΑΛΗΣ
Ζωές και αριθμοί
ΜΕ ΥΠΟΓΡΑΦΗ

«Τάματα» ένα εξαιρετικό βιβλίο με επτανησιακό άρωμα

Γράφει ο ΘΑΝΑΣΗΣ ΜΠΑΜΠΑΝΕΒΑΣ για το βιβλίο της Γιώτας Κοντογεωργοπούλου
«Τάματα» ένα εξαιρετικό βιβλίο με επτανησιακό άρωμα
ΜΕ ΥΠΟΓΡΑΦΗ

Δεν βρέχει, μας φτύνουν...

Γράφει ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΛΑΔΙΤΗΣ, Αντιπρόεδρος της Επιτροπής Ειρήνης Λέσβου
Δεν βρέχει, μας φτύνουν...
ΜΕ ΥΠΟΓΡΑΦΗ

Γυναίκες και άμβλωση

Ένα θεμελιώδες και αδιαμφισβήτητο ατομικό δικαίωμα -Γράφει η δικηγόρος παρ΄ Αρείω Πάγω ΡΑΛΛΟΥ ΙΓΝ.ΤΣΑΚΑΡΕΛΛΟΥ
Γυναίκες και άμβλωση
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΟΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ

Γέφυρες μνήμης και ειρήνης από τη Μυτιλήνη και τη «Συνύπαρξη»

Ο Πάρης Βουνατσής για τη νέα θητεία, τη μεγάλη έκθεση για την Ανταλλαγή των Πληθυσμών, την οργάνωση συζήτησης για την Κύπρο και το νέο φεστιβάλ Ειρήνης
Γέφυρες μνήμης και ειρήνης από τη Μυτιλήνη και τη «Συνύπαρξη»
ΜΕ ΥΠΟΓΡΑΦΗ

Ας μην σουβλίσουμε… γάμπαρη λόγω αφθώδους

Γράφει η ΜΑΡΙΝΑ ΠΟΛΛΑΤΟΥ
Ας μην σουβλίσουμε… γάμπαρη λόγω αφθώδους