Δεν είναι επίσης μόνο εκλογές που θα καταδείξουν την πορεία που θα ακολουθήσει το σωματείο στους αγώνες της επόμενης περιόδου. Είναι εκλογές που κρίνεται η ίδια η ταυτότητα του σωματείου: θα αποτελέσει πόλο ενεργό και διεκδικητικό στην υπηρεσία των συμφερόντων των εργαζομένων και της κοινωνίας ή θα αποκτήσει χαρακτηριστικά συντηρητικής επαγγελματικής ένωσης, δεκανίκι της διοίκησης και ουσιαστικά της κυβέρνησης-εργοδοσίας;

Η μη συμμετοχή των ΔΑΚΕ και ΠΕΚ στις προηγούμενες εκλογές, αλλά και η –αναμενόμενη- εν τέλει επιστροφή τους, καταδεικνύει με τον πιο προφανή τρόπο την τυχοδιωκτική και καιροσκοπική αντιμετώπισή τους απέναντι στα σωματεία και τους εργαζομένους. Τα προσχήματα τα οποία επικαλούντανδεν ήταν παρά μία έκφανση της προσπάθειάςτους γιααποδυνάμωση του σωματείου. Είναι σε πλήρη αντιστοιχία με τη στάση τους τα τελευταία -πολλά- χρόνια ως όχημα για μικρο- (ενίοτε και μεγαλο-) κομματικές σκοπιμότητες.

Η ΔΑΚΕ προσπαθεί εδώ και χρόνια να ταυτίσει το συνδικαλισμό με τη διοίκηση, καθώς αυτό επιτάσσουν τα συμφέροντα των κοινωνικών δυνάμεων που εξυπηρετεί.Αυτό αποδεικνύεται από την επιμονή στη συμμετοχή τους στα Υπηρεσιακά Συμβούλια, ακόμα και σε αυτή τη νόθα τους εκδοχή, από την πελατειακή σχέση που προσπαθούν και τελικά καταφέρνουν να χτίσουν με μερίδα συναδέλφων, από το γεγονός ότι αφού κάνανε το ψηφοδέλτιό τους διευθυντές, επιστρέφουν κάνοντας τους διευθυντές ψηφοδέλτιο.

Κυρίως όμως αποδεικνύεται από τον αγώνα που δώσανε –συγκεκαλυμένα ή ευθαρσώς- χρόνια τώρα για τη διάλυση του σωματείου ώστε να εξασφαλίσουν τη μικρότερη δυνατή αντίσταση στις αντιδραστικές, νεοφιλελεύθερες αναδιαρθρώσεις που προωθεί η κυβέρνηση στην οποία λογοδοτούν.

Στην ίδια γραμμή, αυτή του κυβερνητικού συνδικαλισμού, κινούνται με εντυπωσιακή συνέπεια για παρατάξεις που πρόσκεινται σε αντιπολιτευτικά κόμματα και οι ΠΕΚ-ΣΥΝΕΚ. Κι αν ενδεχόμενες τοπικές διαφοροποιήσεις -με χαρακτηριστικά συντεχνιακών λογικών για την πρώτη (ΠΕΚ) και αποστασιοποίησης και εν τέλει παρακμής για τις δεύτερες (ΣΥΝΕΚ)- ίσως να απατούν σε πρώτη σκέψη, η συμπόρευση ΔΑΚΕ-ΠΕΚ-ΣΥΝΕΚ σε όλες σχεδόν τις κρίσιμες αποφάσεις της ΟΛΜΕ είναι αποκαλυπτική.

Η αδυναμία εξάλλου διαχωρισμού τους από την κυβερνητική παράταξη στα ουσιαστικά ζητήματα της εκπαίδευσης και των εργαζομένων στην τρέχουσα εκπαιδευτική πραγματικότητα (μάχη κατά της αξιολόγησης, Απεργία-Αποχή, χωρίς όρους μονιμοποιήσεις νεοδιόριστων, μόνιμος διορισμός των αναπληρωτώνκλπ), τους μετατρέπει σε ουρά της ΔΑΚΕ, συνυπεύθυνους και συνένοχους.

Στην Αγωνιστική Παρέμβαση πιστεύουμε ότι τα πρωτοβάθμια Σωματεία μπορούν να αλλάξουν κινηματική σελίδα στην Ελλάδα.

Με γνώμονα λοιπόν ότι αυτός είναι ο δρόμος για τη διασφάλιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων, αλλά και για την εξασφάλιση της βέλτιστης παρεχόμενης δημόσιας, δωρεάν και για όλους εκπαίδευσης, συμμετείχαμε, συμμετέχουμε και θα συμμετέχουμε σε κάθε διαδικασία του σωματείου. Διεκδικήσαμε –και καταφέραμε ως μέρος μίας ευρύτερης πλειοψηφίας- την επανεργοποίηση της ΕΛΜΕ Λέσβου και τον τερματισμό μίας μακράς περιόδου ανυποληψίας.

Από την επανεγγραφή της πλειοψηφίας των συναδέλφων στο σωματείο, την εκμετάλλευση των συνδικαλιστικών αδειών για ενημερώσεις στα σχολεία, τις τακτικές συνεδριάσεις του ΔΣ, τις προσπάθειες για Γενικές Συνελεύσεις, τη συμμετοχή του Σωματείου στη Γενική Συνέλευση των προέδρων στην Αθήνα (ξεχασμένο «αλφαβητάρι» της λειτουργίας ενός σωματείου) ως την οργάνωση ή/και συμμετοχή σε κινητοποιήσεις σε όλες τις μάχες του κλάδου και του εργατικού κινήματος σε όλη αυτή την περίοδο.

Απευθυνόμαστε στους αγωνιζόμενους εκπαιδευτικούς που πιστεύουν ότι το Σωματείο δεν πρέπει ποτέ να ξαναγίνει κομματικό τσιφλίκι και αντιδραστικό φερέφωνο, που αντιστέκονται στη βαρβαρότητα και θέλουν Σωματείο με ανοιχτές αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες. Στους εκπαιδευτικούς που δεν ψηφίζουν για να φτιάχνουν βιογραφικά φιλόδοξων κομματικών στελεχών, που δεν υποκύπτουν στο ρουσφέτι και τις εξυπηρετήσεις ημετέρων. Στους εκπαιδευτικούς που διεκδικούν το δίκιο τους με διαφάνεια και αξιοπρέπεια.

Στους εκπαιδευτικούς που πιστεύουν ότι ο κυβερνητικός συνδικαλισμός(σημερινός ή «εν δυνάμει») δεν μπορεί παρά να είναι υποταγμένος και ως εκ τούτου αντίθετος σε κάθε προσπάθεια αλλαγής της υπάρχουσας κατάστασης.

Απευθυνόμαστε στους εκπαιδευτικούς που πιστεύουν ότι ο κομματικός συνδικαλισμός εντείνει τον αναχωρητισμό, την ανάθεση και την ηττοπάθεια, αποτελεί τροχοπέδη για την αγωνιστική διάθεση και την αγωνιστική πράξη και συνεπώς καθίσταται αναποτελεσματικός. Σε όσους θεωρούν τα σωματεία αυθύπαρκτες οντότητες στην υπηρεσία των συμφερόντων των εργαζομένων. Σε αυτούς που αντιμετωπίζουν κάθε κάλπη ως εμβόλιμο στιγμιότυπο των κοινωνικών αγώνων, όχι αφετηρία τους και σε καμία περίπτωσηκαταληκτικό στόχο ή τελική λεκάνη απόθεσης συμπερασμάτων.

Η ψήφος στην Αγωνιστική Παρέμβαση δεν είναι συνδιαλλαγή, δεν είναι ανάθεση. Είναι αγωνιστική στάση και στήριξη του Σωματείου και του μαχόμενου συνδικαλισμού».

Το ψηφοδέλτιο της Αγωνιστικής Παρέμβασης Εκπαιδευτικών 

Αϊναλής Ζήσης του Δημητρίου

Αλχατζίδου Ανδρομάχη του Γεωργίου

Γαβαλά Αθηνά του Ευστρατίου

Γιαννακοπούλου Μαρία (Μάρω) του Αργυρίου

Γκίκα Ευφημία (Έφη) του Λεωνίδα

ΓκουλιούμηΖακελίνατου Στυλιανού

Δάντσης Θεόδωρος του Πασχάλη

Δημητράκη Ευαγγελία του Άγγελου

Θεοδωρίδου Μαρία του Στεφάνου

Καούκη Όλγα του Ιωσήφ

Κρητικός Παναγιώτης του Νικολάου(Εποπτικό Συμβούλιο)

Μαραφής Δημήτριος του Γεωργίου

Ντουράκης Κωνσταντίνος του Στεργίου

Πιπεράγκας Οδυσσέας του Βασιλείου

Τσιρεπλής Ιγνάτιος (Τάκης) του Παναγιώτη