Η απονομή του «ειδικού βραβείου περιφερειακού ρεπορτάζ» στον δημοσιογράφο Στρατή Μπαλάσκα την περασμένη Δευτέρα 22 Μαΐου σε ειδική τελετή στο αίθριο του Ζάππειου Μεγάρου στην Αθήνα, παρουσία της προέδρου της Δημοκρατίας, Κατερίνα Σακελλαροπούλου ήταν ένα πολύ σημαντικό και χαρμόσυνο γεγονός για το «Ν», που τυπικά δικαίωσε τη δημοσιογραφική πορεία του συναδέλφου μας.

Ηταν επίσης και μία σημαντική αφορμή για να συζητήσουμε τη σχεδόν 40ετή πορεία του Στρατή, που μέσα σε όλα όσα καταπιάνεται ήταν και ένα από τα ιδρυτικά μέλη και συνεργάτης του «Ν», όπου διαπίστωσε ιδίοις όμμασι τις νέες προκλήσεις της σύγχρονης δημοσιογραφίας. Εξάλλου, αυτό το εφήμερο που έχει η δημοσιογραφία, ακόμα και αν η έρευνα διαρκεί πολύ, δεν σε αφήνει να χορτάσεις επιτυχίες γιατί κάτι καινούριο πρέπει να δημοσιοποιηθεί.

Η «είδηση», λοιπόν, του βραβείου ήταν και ο λόγος που έπρεπε να βρεθεί αυτός ο χώρος για τον Στρατή που έχει συνηθίσει να γράφει για άλλους και να μη γράφουν γι’ αυτόν. Και αν και έχει συντονίσει ή εισηγηθεί σε δεκάδες ημερίδες, ένιωσε -κι όμως- τρακ, περήφανος που ο γιος του ασυνόδευτου ανήλικου πρόσφυγα της Μικράς Ασίας μετέπειτα τσαγκάρης, έφτασε και επίσημα ως εδώ.

Το πρώτο του ένσημο μπήκε το 1980, όταν εκείνος ήταν ακόμα 18 ετών και εργάζονταν στη «Δημοκρατική Λέσβο». Ο ίδιος δίνει μεγάλη σημασία στο δικαίωμα της υπογραφής και στην τύχη που είχε, να έχει «δημοσιογραφικό πατέρα» τον αείμνηστο Σεραφείμ Φυντανίδη της «Ελευθεροτυπίας», πάλι με δικαίωμα υπογραφής.

Μια σειρά μεγάλες επιτυχίες: τα λείψανα του Αγίου Βαλεντίνου, τα κακώς κείμενα του Αγίου Ραφαήλ, η εκμετάλλευση των Αλβανών, η ανάδειξη του προσφυγικού ζητήματος ως τέτοιου με σειρά ρεπορτάζ και άλλα έρχονται να φτιάξουν ένα παζλ «δημοσιογραφικών χιλιομέτρων» που έχει καλύψει δίπλα στα πιο «μικρά» ρεπορτάζ. Η δεοντολογία, το φιλειρηνικό του πνεύμα, το ενδιαφέρον του για τη Μικρασία και τον κάθε «άλλον», οι δημοκρατικές ανησυχίες δεν απουσιάζουν από κάθε μικρό και μεγάλο άρθρο, είτε δημοσιεύεται στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων όπου εργάζεται έως σήμερα, είτε δημοσιεύτηκε σε μια τοπική εφημερίδα, των «Αιολικών Νέων», αργότερα του «Εμπρός» κ.ο.κ. Κοιτώντας πίσω, θα μετρήσει 98 μηνύσεις και αγωγές στις οποίες δικαιώθηκε, και ο κατάλογος του απολογισμού αυτής της πορείας είναι μακρύς.

Σήμερα ο Στρατής Μπαλάσκας είναι σύμβουλος για θέματα πολιτισμού στον Δήμο Δυτικής Λέσβου, πάντα ανταποκριτής του ΑΠΕ-ΜΠΕ μέχρι να συνταξιοδοτηθεί, όταν και θα ανοίξει ο δρόμος για τη συγγραφή και έκδοση των βιβλίων του. Πρώτο από αυτά θα είναι το «Ταξίδια στις χώρες του Ποτέ- Ποτέ». Παράλληλα συγκεντρώνει υλικό από την περίοδο 1985-2015 για το αρχείο και τον βίο του παλιού του συνεργάτη, πρώην υπουργού, Νίκου Σηφουνάκη, από τον οποίο έμαθε να μην κοιτά μόνο ίσια, αλλά και ψηλά και χαμηλά, αναγνωρίζοντας τη σημασία του φυσικού και δομημένου περιβάλλοντος.

Ο Στρατής Μπαλάσκας μας μιλά και για τον Προσκοπισμό, τον Σύλλογο «Κιρκινέτσι» που αποκτά σύντομα τη στέγη του, την οικογένειά του, τα «καντήλια» που ρίχνει, αλλά και την επιείκεια που δείχνει.

Μπορείτε να παρακολουθήσετε ΟΛΗ τη συνέντευξη: