Πολλοί θεωρούν πως έχει στοιχεία οσταλγίας (όρος που περιγράφει την νοσταλγία για την Ανατολική Γερμανία όπως ήταν πριν την ένωση των δύο Γερμανιών), οι περισσότεροι συμφωνούν όμως στο ότι η αριστουργηματική με 35 βραβεία ταινία, «Goodbye Lenin» έχει δώσει με τον πιο ρεαλιστικό τρόπο, αυτό που ένιωθαν όσοι πίστεψαν στην «αλλαγή», και σε αυτό που συνέβαινε στην Ανατολική Γερμανία, παρά τα στραβά κι ανάποδά της. Η ταινία του Βόλφγκανγκ Μπέκερ προβλήθηκε παγκοσμίως το 2003, και το «Μπουρίνι» μας δίνει την ευκαιρία να την παρακολουθήσουμε και αύριο, Τρίτη στις 8.30 το βράδυ στο Ρουσέλλειο Δημοτικό Θέατρο Μυτιλήνης.

Βρισκόμαστε λίγο πριν από την πτώση του τείχους του Βερολίνου, το φθινόπωρο του 1989. Η οικογένεια Kerner προσπαθεί να τα φέρει βόλτα μετά την «απόδραση» του πατέρα στη Δύση. Τις ιστορικές ημέρες που τα πράγματα αρχίζουν να αλλάζουν, η μαμά Kerner ταυτισμένη με την Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας, όταν βλέπει τον γιό της Άλεξ να συμμετέχει σε μια πορεία υπέρ της ελευθερίας του Τύπου και να ξυλοκοπιέται από τους αστυνομικούς παθαίνει καρδιακή προσβολή και πέφτει σε κώμα.

Όταν ξυπνά, μερικούς μήνες αργότερα, το τείχος έχει πέσει και η ζωή στο Ανατολικό Βερολίνο έχει ήδη αλλάξει ριζικά. Ο γιατρός ανακοινώνει στον Άλεξ και την αδερφή του πως οποιοδήποτε σοκ μπορεί να είναι καθοριστικό για τη ζωή της μητέρας του.

Επειδή πάντοτε το Κομμουνιστικό Κόμμα ήταν η ζωή της Κρίστιαν, ο γιός της αποφασίζει να μην της αναφέρει τίποτα για τις κοσμοϊστορικές αλλαγές που συμβαίνουν στη χώρα και να αναπαραστήσει τον αλλοτινό κόσμο της Λαϊκής Δημοκρατίας μέσα στα όρια του δωματίου της...