Με μαζική συμμετοχή ξεκίνησαν την Παρασκευή 6 Σεπτεμβρίου οι εκδηλώσεις του 50ου Φεστιβάλ ΚΝΕ-Οδηγητή στη Μυτιλήνη. Συγκεκριμένα στις 8 και 30 το βράδυ πραγματοποιήθηκε συναυλία με έντεχνο και ροκ από τον Παναγιώτη Καραγιάννη και τον, Ιωάννη Παπλωματά με την μπάντα τους. Παρούσα στις εκδηλώσεις του Φεστιβάλ ήταν η βουλεύτρια Λέσβου του ΚΚΕ Μαρία Κομνηνάκα. Ακολούθησε ο χαιρετισμός του Γραμματέα της Τομεακής Επιτροπής Λέσβου του ΚΚΕ, Κώστα Ρήγας που ανέδειξε το ευρύ φάσμα της κοινωνίας που αντιστέκεται στις αντιλαϊκές πολιτικές και την εκμετάλλευση, από τους μαθητές και τους εργαζόμενους, μέχρι τους αγρότες και τους επαγγελματίες.

Αναφερόμενος σε όλους όσοι δεν «βολεύονται» και δεν συμβιβάζονται, ο Ρήγας τόνισε: «Συναντιόμαστε οι μαθητές και οι φοιτητές που δεν βολεύονται στα στενά θρανία της ιδιωτικοποίησης και συγκλόνισαν με τις κινητοποιήσεις τους ενάντια στην παιδεία-εμπόρευμα».

Ιδιαίτερη μνεία έκανε και στους εργαζόμενους που, παρά τις απώλειες σε ώρες εργασίας και μεροκάματα, συνεχίζουν να διεκδικούν δικαιώματα και να αντιστέκονται σε κατασχέσεις και διακοπές ρεύματος.

Οι αναφορές στον αγώνα των αγροτών ήταν επίσης καθοριστικές. Ο Ρήγας υπενθύμισε τα μεγάλα μπλόκα στη Λάρσο και τη Μυτιλήνη, ως αντίδραση στα προβλήματα της ακρίβειας και την κυβερνητική αδιαφορία, ενώ εξήρε την αγωνιστική τους διάθεση. Εξίσου σημαντικές ήταν οι αναφορές στους επαγγελματίες που συνεχίζουν να παλεύουν παρά τα συνεχή πρόστιμα και τον οικονομικό κίνδυνο, όπως και στους νέους του ΟΑΕΔ και τους εργαζόμενους στον τομέα του delivery, που συμβολίζουν την ανασφάλεια της μισής δουλειάς ή ακόμα και της ανεργίας.

Στον χαιρετισμό του ο κ.Ρήγας δεν παρέλειψε να αναφερθεί στον περήφανο λεσβιακό λαό, ο οποίος, όπως είπε, «έκανε τα ΜΑΤ να μην μπορούν να μυρίσουν γλυκάνισο» όταν αντιστάθηκε στο σχέδιο μετατροπής των νησιών σε αποθήκες ψυχών. Στο ίδιο μήκος κύματος, ο Γραμματέας έκανε αναφορά και στους αγώνες κατά της ιδιωτικοποίησης, των πλειστηριασμών και των αστυνομικών παρεμβάσεων, ενώ τόνισε την ανάγκη να συνεχιστεί ο αγώνας για την αποκάλυψη της αλήθειας για το δυστύχημα στα Τέμπη.
Ο κ.Ρήγας αφιέρωσε το φεστιβάλ στον «γίγαντα λαό της Παλαιστίνης», συνδέοντας τον αγώνα του με τον ιστορικό αγώνα του ΚΚΕ και των προγόνων που «έδωσαν τη ζωή τους σε φυλακές, εξορίες και εκτελεστικά αποσπάσματα». Σημείωσε επίσης την επέτειο των 100 χρόνων από τον θάνατο του Λένιν, υπενθυμίζοντας τη σημασία της μαρξιστικής κοσμοθεωρίας, η οποία «σπάει πάγους και ανοίγει δρόμους».

Ιδιαίτερη βαρύτητα έδωσε ο Ρήγας στο ζήτημα της αντίστασης απέναντι στον φασισμό και τα ναρκωτικά. «Οι πύλες του φεστιβάλ είναι κλειστές σε κάθε λογής φασιστάκια και στους ντίλερ ναρκωτικών», δήλωσε, κάνοντας σαφές ότι το φεστιβάλ απευθύνεται σε όσους παλεύουν για το δίκιο και την ελευθερία.

Στη συνέχεια πήρε τον λόγο ο Ζήσης Λυμπερίδης, μέλος της Γραμματείας της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, που αναφέρθηκε στα 50 χρόνια του Φεστιβάλ της ΚΝΕ και του Οδηγητή, έναν θεσμό που συνεχίζει να εμπνέει και να καθοδηγεί τους νέους και τις νέες της εργατικής τάξης. «Έχουμε κάθε δικαίωμα να είμαστε περήφανοι, χαρούμενοι και συγκινημένοι για τα 50 συνεχή χρόνια που τα μέλη της ΚΝΕ χτίζουν με τα χέρια τους αυτό που εξελίχθηκε σε μια φημισμένη κόκκινη πολιτεία», τόνισε στην ομιλία του.

Ο κ. Λυμπερίδης επεσήμανε ότι το Φεστιβάλ της ΚΝΕ δεν είναι απλά ένα γεγονός από το παρελθόν, αλλά «μια εικόνα από το φωτεινό μέλλον της ανθρωπότητας». Για μισό αιώνα, το Φεστιβάλ προσέλκυσε εκατοντάδες χιλιάδες νέους, οι οποίοι ήρθαν σε επαφή με την επαναστατική πολιτική του ΚΚΕ και την αναγκαιότητα της σοσιαλιστικής προοπτικής. Χιλιάδες νέοι βρήκαν την αφορμή να ενταχθούν στην ΚΝΕ, κάνοντας τα πρώτα τους βήματα στην οργανωμένη ζωή.

Τα τελευταία 50 χρόνια, το Φεστιβάλ αποτέλεσε τον πυρήνα συζητήσεων για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι νέοι των εργατικών λαϊκών οικογενειών. Ανέδειξε τις δυσκολίες των μαθητών και των φοιτητών, που παλεύουν καθημερινά για να ανταπεξέλθουν στις προκλήσεις του εκπαιδευτικού συστήματος, αλλά και των νέων που από μικρή ηλικία εργάζονται για να επιβιώσουν. Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά ο Λυμπερίδης, «οι μαθητές που στενάζουν από το σχολείο-εξεταστήριο, οι φοιτητές που με το ζόρι τα βγάζουν πέρα για να σπουδάσουν, έχουν σημείο αναφοράς και οργάνωση, που είναι η ΚΝΕ».

Ο θεσμός του Φεστιβάλ διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στους αγώνες της νεολαίας και της εργατικής τάξης, τροφοδοτώντας μεγάλους εργατικούς και κοινωνικούς αγώνες. Επιπλέον, έδωσε βήμα σε ερασιτεχνικά καλλιτεχνικά σχήματα, προσφέροντας μια πολιτιστική πρόταση που δεν υποτάσσεται στα πρότυπα του καπιταλιστικού συστήματος. Μέσα από τη δράση του Φεστιβάλ αναδεικνύεται η αγωνιστική και ανατρεπτική στάση ζωής, καθώς οι νέοι και οι νέες που συμμετέχουν αρνούνται να συμβιβαστούν με «λιγότερο ουρανό», όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο Λυμπερίδης.

Τα υλικά που συνθέτουν το Φεστιβάλ, όπως η εθελοντική συνεισφορά και η πρωτοβουλία, παραμένουν ζωντανά και ανανεώνονται με κάθε νέα χρονιά. Από το πρώτο Φεστιβάλ το 1975 έως σήμερα, όλες οι γενιές των αγωνιστών, από τη δρακογενιά της Αντίστασης μέχρι τη γενιά της πανδημίας, συναντήθηκαν και συνέχισαν τον αγώνα για την κοινωνική αλλαγή.

Το Φεστιβάλ της ΚΝΕ αποτελεί ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ιδεολογικοπολιτικής παρέμβασης της ΚΝΕ στη νεολαία της εργατικής τάξης. Παρά τις δυσκολίες, άντεξε στις μεγάλες προκλήσεις, όπως οι ανατροπές του 1989-91 και οι διασπάσεις στο ΚΚΕ και την ΚΝΕ, και συνέβαλε στην ανασυγκρότηση του κόμματος και της νεολαίας.

«Τα φεστιβάλ της ΚΝΕ είναι η έμπρακτη απάντηση ότι η νέα γενιά επιλέγει να ζήσει, να παλέψει και να κάνει την οργή της δράση ενάντια στον καπιταλισμό που την καταδικάζει στη φτώχεια και τη μισή ζωή», κατέληξε ο Λυμπερίδης, δίνοντας το στίγμα για το μέλλον του θεσμού που συνεχίζει να εμπνέει και να κινητοποιεί. Η βραδιά έκλεισε με μια μεγάλη συναυλία-αφιέρωμα στο σύγχρονο κοινωνικοπολιτικό τραγούδι, με επιμέλεια και ενορχήστρωση από τον Θύμιο Παπαδόπουλο.