Να λοιπόν που μέρες σαν το περασμένο διήμερο Παρασκευή 13 και Σαββάτο 14 Δεκεμβρίου ανακαλύπτουμε και στη Μυτιλήνη το τι σημαίνει να παράγεις πολιτισμό.

Δηλαδή, μαθαίνουμε να ξεχωρίζουμε τη διαφορά ανάμεσα σε μια παραδοσιακή φορεσιά που πάνω της ακουμπά η ψυχή σου  και σε μια άλλη από το ύφασμα που χρησιμοποιήθηκε για τραπεζομάντηλα σε παραθαλάσσιες ταβέρνες και όσο περίσσεψε το ράψαμε «φουφούλες» μεγάλου μεγέθους που βαφτίσαμε.... Μυτιληνιές βράκες.

Δηλαδή, μαθαίνουμε να ξεχωρίζουμε την έννοια της πατρίδας και του σκιρτήματος που νιώθει κανείς σε ότι την αφορά, από χορευτικές κακέκτυπες παραλλαγές  του Φώτη Μεταξόπουλου τη δεκαετία  του 1960 με Γιάννη Φλερύ και  Λίντα Άλμα υπό τους ήχους τραγουδιών του.... Σφακιανάκη.

Δηλαδή, μαθαίνουμε ότι άλλο εκδήλωση κι άλλο μαζευόμαστε, φοράμε ότι βρούμε και πάμε στην παρέλαση να διαφημίσουμε την ύπαρξη μας.

Δηλαδή, μαθαίνουμε τη διαφορά ανάμεσα στο να δίνεις χρόνο, μυαλό, ψυχή, κομμάτια από τη ζωή σου και στο να δηλώνεις την παρουσία σου εν είδει παράγοντα περιμένοντας να πάρεις. Γιατί δεν ξέρω αν το ξέρετε αλλά κάποιοι παίρνουν και παίρνουν πολλά. Κι ο νοών νοείτω.

Γιατί τα λέω τώρα όλα τα παραπάνω τα «τοξικά». Γιατί την Παρασκευή το βράδυ παρακολούθησα από τα «ορεινά» του Δημοτικού θεάτρου Μυτιλήνης την παράσταση του συλλόγου «οι Αιολείς». Κι ένιωσα πως συμμετείχα σε μια μυσταγωγία, σε μια μύηση πάει να πει ετούτο σε μια αρχαία λατρεία. Ταξίδεψα σε πατρίδες χαμένες, σε τόπους μοναδικούς, γνώρισα ανθρώπους που δεν κουβαλούσαν σαν άξιο λόγου περιουσιακό στοιχεία τίποτα άλλα παρά το «αετουδάκι», τη «αετόπουλο» το «αετουδέλ(ι), ή όπως αλλιώς λέγεται ετούτο το κομμάτι ξύλο της παράδοσης των γλυκών της Πρωτοχρονιάς εκεί στην αξέχαστη Ανατολή. Και συναντήθηκα με τη μοναδική υπερηφάνεια του πρόσφυγα που σαν βυθίστηκαν όλα γύρω του και πάλευε στα μανιασμένα νερά να ζήσει, πιάστηκε από αυτή τη «σφραγίδα» και σώθηκε.

Επέζησε, ξανασηκώθηκε όρθιος, έζησε και φώναξε δυνατά την ταυτότητα του. Γιατί η ξύλινη σφραγίδα, τίποτα άλλο δεν είναι παρά η ταυτότητα του πολύχρωμου, του στιβαρού, του ασήκωτου, του ανάλαφρου, του παιχνιδιάρικου  και του πονεμένου της Ανατολής όπως αυτή εκφράστηκε στη Μικρασιατική ή στη νησιώτικη Ανατολή και όπως ξαναχτίσθηκε στην προσφυγική ανατολή στους Άγιους Συνοικισμούς της σύγχρονης Ελλάδας.

Κι όλα αυτά τα κατάφεραν κάπου 130 άνθρωποι (!) που έπαιξαν μουσική, τραγούδησαν, χόρεψαν και μιμήθηκαν παππούδες και γιαγιάδες. Έδειξαν πως παρά τα περί του αντιθέτου θρυλούμενα 130 άνθρωποι σε ετούτο τον τόπο μπορούν να συνεργαστούν και η συνεργασία τους αυτή μπορεί να έχει αποτέλεσμα.

Προσπάθησα να βρω ένα «πρόγραμμα» να αναφερθώ στους συντελεστές της παράστασης. Δεν τα κατάφερα, τα «προγράμματα» σπάνιζαν στο διήμερο όπως και οι ατέλειες της παράστασης. Που και δαύτες έμαθα πως εξαφανίστηκαν τη δεύτερη μέρα μαζί με το τρακ της πρεμιέρας που είναι και πρόβα τζενεράλε μερικές φορές. Οπότε δεν θα τολμήσω να γράψω ονόμαστα. Πάρεξ αυτού του Αργύρη Χατζημαλλή που με την παρουσία του νιώθω πως διαπέρασε την παράσταση ολόκληρη. Ο Αργύρης είναι πολύτιμο πολιτισμικά κεφάλαιο για τον τόπο μας και να μην τον κάψουμε χρησιμοποιώντας τον ως πανάκεια και επειδή λόγω χαρακτήρα δεν λέει ποτέ όχι. Ας αξιοποιηθεί ιδιαίτερα ως δάσκαλος του δύσκολου αλλά ωραίου στον πολιτισμό, για τα νέα παιδιά. Ας μεταφέρει τη «σφραγίδα» σαν το «διαβολάρι» της παράστασης στους επόμενους. Αν μη τι άλλο για να έχουμε σαν τόπος.

Ευχαριστώ σας έναν προς έναν και τους 130 ή όσοι ήσασταν για τον πολιτισμικό σας μπουναμά. Σας χάρηκα.