Η πρόσφατη συνέντευξη του συγγραφέα και ακτιβιστή Γιάννη Μακριδάκη στην εκπομπή «Ραδιοφωτεινά Μονοπάτια» και την Κατερίνα Ζακήλα του ενημερωτικού σταθμού της Λέσβου ΣΤΟ ΝΗΣΙ 99 FM έφερε στο φως μια απειλή αυτής της εξόρυξης αντιμονίου στη Χίο. Ένα έργο που προχωρά μεθοδευμένα, χωρίς ουσιαστικές μελέτες, χωρίς διαφάνεια και –το κυριότερο– χωρίς τη συναίνεση των κατοίκων, που αντιδρούν δυναμικά.

Πάνω από 120 τοπικοί φορείς έχουν εκφράσει την πλήρη αντίθεσή τους, καταγγέλλοντας την έλλειψη σοβαρής επιστημονικής αξιολόγησης των επιπτώσεων. Οι περιβαλλοντικές και κοινωνικές συνέπειες της εξόρυξης προβλέπονται καταστροφικές: η ρύπανση του εδάφους και των υδάτων, η απειλή για τη δημόσια υγεία και η ανεπανόρθωτη ζημιά στις βασικές οικονομικές δραστηριότητες του νησιού – τη μαστίχα, τον τουρισμό και την αλιεία.

Η απειλή, όμως, δεν περιορίζεται στη Χίο. Σύμφωνα με τα όσα αποκάλυψε ο Μακριδάκης, τα τοξικά υπολείμματα από την εξόρυξη θα παρασύρονται από τους ανέμους στη γειτονική Λέσβο, μολύνοντας το περιβάλλον και θέτοντας σε κίνδυνο την υγεία των κατοίκων. Η προοπτική μιας περιβαλλοντικής κρίσης στο Αιγαίο είναι πιο κοντά από ποτέ.

Το ερώτημα που τίθεται πλέον είναι αμείλικτο: πώς είναι δυνατόν ένα τόσο επιζήμιο έργο να προχωρά χωρίς καμία διαβούλευση, χωρίς ελέγχους, χωρίς κανέναν σχεδιασμό που να λαμβάνει υπόψη το συμφέρον των κατοίκων; Ποιος παίρνει την απόφαση να θυσιάσει τη Χίο και το Αιγαίο στον βωμό μιας αμφιλεγόμενης επένδυσης;

Η οργή των κατοίκων μεγαλώνει. Οι αποκαλύψεις του Γιάννη Μακριδάκη δεν αφήνουν περιθώρια αδιαφορίας. Το ερώτημα είναι αν θα τους ακούσει κανείς πριν να είναι αργά;