«Ο μεν βίος βραχύς, η δε τέχνη μακρά» κατά τον Ιπποκράτη και εσύ κατείχες την τέχνη της διήγησης αρειμανίως. Πολυδιαβασμένος, μεστός σπάνιων ιστορικών αφορισμών και αποφθεγμάτων, συχνά απαγγέλλοντας από στήθους Ξενοφώντα και Θουκυδίδη, με απαράμιλλου τακτικής, αποστροφές και σχήματα εξόχου ιδιωματικού φλέγματος της αντρειωμένης Λεσβιακής υπαίθρου. «Τοις τολμώσιν η τύχη ξύμφορος», τουτέστιν «όποιος του μέλει να πνιγεί ποτέ του δεν πεθαίνει».

Βλέπεις, “τα συντάγματα άλλαξαν, αλλά ό,τι αγαπήσαμε κι ό,τι ονειρευτήκαμε εξακολουθεί να επαφίεται στον πατριωτισμό μας..." Επαναλάμβανες πως σαν οι Μεγάλες Δυνάμεις διακύβευαν τη σύσταση της νέας Ελλάδος, ομονόησαν ότι η Ελλάς έπρεπε να είναι μια χώρα «ni trop grande ni trop libre», πάει να πει «ούτε πολύ μεγάλη, ούτε πολύ ελεύθερη».

Προ 17ετίας, την 6^η Δεκεμβρίου 2008 που θέλησες να χαρίσεις σ΄έναν νέο τότε δικηγόρο ένα αντίτυπο «Ύμνος εις την ελευθερίαν», σ΄ένα μικρό βιβλιαράκι τσέπης. «Θα τον χρειαστούμε όταν τα μαύρα κοράκια θα πέσουν απάνω μας». Έκτοτε το κρατάω πάντα ανοιχτό πλάι μου στη βιβλιοθήκη, στη σελίδα της αφιέρωσης, με την οποία επισημαίνεις ως να ταν τώρα: «τα όσα τρομοκρατικώς τραγικά αναφέρονται στον πρόλογο». Ένα πρόλογο που έγγραφε «…σ΄αυτόν τον τόπο πρέπει ή να αυτοκτονήσουμε, ή να αντισταθούμε…», σχολιάζοντας εσύ παρακάτω "...ενώ η κατεστημένη τάξη πραγμάτων, μεριμνά και τυρβάζει περί άλλων, διαφόρων γνωστών παρ΄ημίν. Ο Θεός να βάλλει το χέρι του !..."

Απόψε θα θελα να στου ανταποδώσω αυτήν την αφιέρωση «Φιλικώτατα» έτσι για το καλό κατευόδιο:

Σκηνές ροκ: Φωτογραφία με τον Βουνάτσο:

Αγορεύει με ύφος στομφώδες και πρόζα, εκεί στην κεφαλή στο τραπέζι του Δικηγορικού Συλλόγου. Δεν τον απασχολεί ιδιαίτερα το ακροατήριο, θαρρείς απευθύνεται αφηρημένα σε έναν αόρατο ακροατή κάπου στο βάθος, άλλοι τον ακούν σαν ξεκινά μια ιστορία και άλλοι είναι εκεί σαν την ολοκληρώνει. Αφηγήσεις για ταξίδια σε γειτονιές βαλκάνιες και περιπέτειες παρέα με πολιτευτές, αρματωλούς, αντάρτες, παπάδες και αγύρτες, που θα ζήλευε για σενάριο ενός άλλου «Underground» ο Εμίρ Κουστουρίτσα.

«Γιατί πολιτεύεσαι Δημητρό;» Παύση…Τραβά μια τζούρα από τα λεπτά τσιγάρα του και στερεώνει σοβαρός τα γυαλιά του. Απάντηση:

«Εις το βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης, «ΚΡΙΤΑΙ» κεφάλαιο 9 στίχοι 8-15 απαντά ο μύθος του Αμπού Μελέκ (Ἀβιμέλεχ) και η διήγηση πάει κάπως έτσι:

Πήγαν κάποτε τα δέντρα να χρίσουν επάνω τους βασιλιά· και είπαν στην ελιά: Γίνε βασιλιάς επάνω σε μας.

Αλλ' η ελιά τούς είπε: Να αφήσω εγώ τους καρπούς μου, το λάδι μου με το οποίο οι άνθρωποι δοξάζουν τον Θεό, και να πάω να άρχω επάνω σε δέντρα;

 Και τα δέντρα είπαν στη συκιά: Έλα εσύ, γίνε βασιλιάς μας.

Αλλ' η συκιά τούς είπε: Να αφήσω τη γλυκύτητά μου, τους γευστικούς και ωφελίμους καρπούς μου και να πάω να άρχω επάνω σε δέντρα;
Και τότε τα δέντρα είπαν στην άμπελο: Έλα εσύ, γίνε βασίλισσα μας.

Και η άμπελος τους είπε: Να αφήσω το κρασί μου, που ευφραίνει Θεό και ανθρώπους και να αρκεσθώ να σείωμαι μόνον ως βασίλισσα των άλλων δένδρων; Αυτό δεν το δέχομαι.

Τότε, όλα τα δέντρα είπαν στην αγκαθιά: Ελα συ να γίνης βασίλισσά μας.

Και η αγκαθιά είπε στα δέντρα:

Αν στ' αλήθεια θέλετε να με χρίσετε βασίλισσά σας, ελάτε τώρα και ζητήστε καταφύγιο κάτω από τη σκιά των αγκαθιών μου!

Διαφορετικά, φωτιά να βγει από την αγκαθιά και να κατακάψει ως και τους κέδρους του Λιβάνου!»

Αυτός ήταν ο μύθος, αυτή και η απόκριση, οποιαδήποτε ομοιότις με πρόσωπα και πράγματα, εξόχως συμπωματική (ή και όχι) και ο νοών νοείτω!

Στο αποχαιρετισμό του Ρίτσου  “τ’ αληθινό μπόι του ανθρώπου μετριέται πάντα με το μέτρο της λευτεριάς”. Τίποτ’ άλλο. Γεια σου!