Το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου, το κέντρο της Μυτιλήνης σείστηκε από ήχους γνώριμους, αλλά κάθε φορά συγκλονιστικούς. Οι καμπάνες του Αγίου Θεράποντα, σήμα κατατεθέν της πόλης, ενώθηκαν με τον βροντερό ρυθμό από τα ξύλινα στασίδια και τις καρέκλες που χτυπούσαν οι πιστοί με δύναμη στο πάτωμα. Ήταν η ώρα της λεγόμενης Πρώτης Ανάστασης – το προανάκρουσμα της μεγάλης ελπίδας, της προσμονής της λύτρωσης.

Μέσα στον επιβλητικό ναό, στρωμένο με δαφνόφυλλα, δεν έπεφτε καρφίτσα. Οι πιστοί, γεμάτοι προσδοκία και συγκίνηση, υποδέχθηκαν τον πρωτοπρεσβύτερο του ναού, παπα Θανάση, ο οποίος βγήκε τρέχοντας από την «Ωραία Πύλη» κρατώντας καλάθια γεμάτα δάφνες. Με κάθε του βήμα, ράντιζε το εκκλησίασμα, την ώρα που τα λόγια του ψαλμωδού «Ανάστα ο Θεός, κρίνον την γην...» πλημμύριζαν τον χώρο.

Το τελετουργικό κορυφώθηκε με τους πιστούς να χτυπούν τα στασίδια και να κουνάνε τους πολυελαίους, μεταμορφώνοντας την εκκλησία σε σκηνή έντονου θρησκευτικού πάθους και χαρμόσυνης προσμονής. Δεν είναι απλώς ένα έθιμο. Είναι η έκρηξη της πίστης, η κραυγή του ανθρώπου απέναντι στη φθορά, ο χτύπος του ξύλου ενάντια στον θάνατο.

Στον Άγιο Θεράποντα, η Πρώτη Ανάσταση δεν είναι απλώς μια λειτουργία. Είναι μια εμπειρία που αγγίζει ψυχή και σώμα, που ενώνει παρελθόν, παρόν και μέλλον μέσα στον ήχο, την κίνηση και την πίστη.