Το να είναι η οργή το κυρίαρχο συναίσθημα ενός λαού, είναι ζήτημα σοβαρό. Αν, μάλιστα, και τα άλλα συναισθήματά του είναι αρνητικά, - παραίτηση, απογοήτευση και φόβος - τότε τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά.

Σε μια σειρά δημοσκοπήσεων που έκαναν στη χώρα μας δυο διαφορετικές εταιρείες δημοσκοπήσεων (MRB και Metron Analysis)

βγήκε πως ένας στους δύο συμπατριώτες μας είναι εξοργισμένος, σχεδόν, ένας στους δύο δηλώνει απογοητευμένος και ένας στους τρεις φοβάται για το μέλλον του.

Ποια ή ποιες όμως, είναι οι αιτίες που προκαλούν αυτά τα συνθήματα;  Σύμφωνα με τις παραπάνω δημοσκοπήσεις το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η ακρίβεια, το αμέσως προηγούμενο είναι η υγεία και πριν από αυτό, το ύψος των αμοιβών. 

Ο ελληνικός λαός, λοιπόν, είναι εξοργισμένος, απογοητευμένος και φοβάται για το τι θα του ξημερώσει για λόγους χειροπιαστούς και μετρήσιμους. Για λόγους που είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων κυβερνητικών πολιτικών, που κι αυτές διαμορφώθηκαν και επιβλήθηκαν ύστερα από αποφάσεις, εντολές, ντιρεκτίβες και οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα με τη σειρά τους.

Ακρίβεια.  Ακρίβεια στα τρόφιμα, στο ρεύμα, στο τηλέφωνο, στις μεταφορές, σε όλον τον κύκλο της οικοδομής - παντός είδους υλικά και υπηρεσίες -, στα γεωργικά εφόδια, στις κάθε είδους υπηρεσίες και όπου αλλού μπορεί να βάλει ανθρώπου νους.

Υγεία. Η παροχή της δημόσιας υγείας υποβαθμίζεται και ευτελίζεται διαρκώς. Κέντρα Υγείας κλείνουν, και νοσοκομεία κινδυνεύουν να μείνουν σκέτα κουφάρια λόγω έλλειψης ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού. Αρχίζουν να σπανίζουν και τα αναλώσιμα υλικά. Πρόσφατα, κυκλοφόρησε οδηγία προς τους γιατρούς να χρησιμοποιούν γάντια μιας χρήσης μόνο αν είναι βέβαιοι πως πρόκειται για μολυσματική περίπτωση...

Από την άλλη μεριά, τεράστια ποσά δημόσιου χρήματος κατευθύνονται προς τον ιδιωτικό τομέα και δίνονται ένα σωρό κίνητρα στους νοσοκομειακούς γιατρούς, θετικά και αρνητικά, για να κατευθυνθούν και αυτοί προς τα εκεί ή να ανοίξουν το δικό τους            '' μαγαζάκι ''. 'Οσον  αφορά την φαρμακευτική περίθαλψη, η συμμετοχή και μόνο του ασφαλισμένου στο κόστος της κινδυνεύει να ξεπεράσει το κόστος διατροφής.

Αμοιβές Το να προσπαθήσει κανείς να περιγράψει σε εργαζόμενους  την κατάσταση που επικρατεί στο χώρο της εξαρτημένης εργασίας είναι σαν να προσπαθεί να εξηγήσει σε Εσκιμώους τι είναι πάγος.

Τι να πει και τι να αφήσει. Μεροκάματα, μισθοί, ώρες - ωράριο και συνθήκες εργασίας, '' μεταρρυθμίσεις '' τις εργατικής νομοθεσίας, συντάξεις, παροχές και ότι άλλο; Η οργή είναι το συναίσθημα που κατακλύζει κάθε εργαζόμενο

Απονομή δικαιοσύνης / κράτος δικαίου. Το καρέ των προβλημάτων το συμπληρώνει η αίσθηση των πολιτών για το επίπεδο λειτουργίας του δικαιικού συστήματος. 

Τέμπη, υποκλοπές, υπόθεση Καραϊβάζ, κυκλώματα, απαιτούμενος χρόνος αναμονής για να τελεσιδικήσει μια δίκη, κόστος χρόνου και χρήματος και ένα σωρό ακόμα επί μέρους ζητήματα, έχουν κλονίσει πολύ σοβαρά την εμπιστοσύνη του ελληνικού λαού στον τρόπο απονομής της δικαιοσύνης στο τόπο μας.

Ποιος, όμως,  είναι ο κοινός παρονομαστής αυτών των προβλημάτων που προκαλεί οργή στον ελληνικό λαό;

Ας ρίξουμε μια ματιά, όλα αυτά τα χρόνια που η ζωή μας έχει πάρει την κάτω βόλτα, όλα αυτά τα χρόνια που η ακρίβεια κατατρώει το γλίσχρο εισόδημά μας, που δεν τολμάμε να αρρωστήσουμε αν δεν έχουμε στη μπάντα τα '' νοσήλιά '' μας, που το μεροκάματο, ο μισθός, η σύνταξή μας έχει φαγωθεί πριν ακόμα τα πάρουμε στα χέρια μας, λέω, ας ρίξουμε μια ματιά στους ισολογισμούς και στα κέρδη των εταιρειών και των ομίλων που δραστηριοποιούνται στους αντίστοιχους τομείς.

Μεγάλες αλυσίδες Super Market, όμιλοι παραγωγής και διάθεσης ηλεκτρικού ρεύματος, πάροχοι τηλεπικοινωνιών κατασκευαστικοί όμιλοι, όμιλοι πετρελαιοειδών, στις μεταφορές και όπου αλλού...

Είναι γνωστός ο αίτιος, λοιπόν, είναι γνωστή κι η αιτία. Για όσα πολλά - πολλά -πολλά χρόνια ματώνουν οι εργαζόμενοι, κάποιοι φροντίζουν να στήνουν έτσι τα πιόνια στη σκακιέρα, ώστε αυτοί που στην οικονομική θεωρία ονομάζονται '' κεφάλαιο '' να κερδοσκοπούν ασύστολα και να μας οδηγούν στο μη παρέκει.

Οργή, λοιπόν. Οργή είναι το κυρίαρχο συναίσθημα που προκαλούν στο λαό. Μια ιερή οργή, που όχι μόνο δεν πρέπει να καταλαγιάσει, αλλά να φουντώσει, να τα σαρώσει όλα και να χτίσει το καινούργιο.

Άλλωστε, ο μεγάλος Βάρναλης το είπε καθαρά. : Κι αν είναι ο λάκκος σου πολύ βαθύς, χρέος με τα χέρια σου να σηκωθείς.