Μήνυση κατά παντός υπευθύνου ετοιμάζονται να καταθέσουν ο Σύλλογος Σεισμοπαθών Βρίσας και ο Σύλλογος Βρισαγωτών Αθήνας, καταγγέλλοντας ότι οχτώ χρόνια μετά τον καταστροφικό σεισμό του 2017, η επικινδυνότητα στο χωριό της Βρίσας παραμένει άρρηκτη, κρατώντας σε «ομηρία» την τοπική κοινωνία.

Όπως καταγγέλλει ο πρόεδρος του Συλλόγου Σεισμοπαθών, Νίκος Γκουγκούλιος, παρά τις υποσχέσεις του Δήμου Δυτικής Λέσβου για την ολοκλήρωση της διαδικασίας, το χωριό εξακολουθεί να βρίσκεται σε αδιέξοδο. Δεν μπορεί να λειτουργήσει ούτε ένα κατάστημα, ούτε ένα μίνι μάρκετ, ούτε ένα καφενείο, με την καθημερινότητα των κατοίκων να έχει καθηλωθεί σε καθεστώς στασιμότητας.

«Για να καταλάβει κανείς το μέγεθος της κοροϊδίας», τονίζει ο κ. Γκουγκουλιός, «αρκεί να θυμηθεί τη σύσκεψη του Μαρτίου 2024 στην Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, όπου υπήρξαν δημόσιες δεσμεύσεις από τον δήμαρχο Ταξιάρχη Βέρρο, τον περιφερειάρχη Κώστα Μουτζούρη και τον πρόεδρο της Βρίσας, ότι μέχρι το Πάσχα θα υπήρχε λύση. Πέρασε όμως και το Πάσχα του 2024, και πλέον και του 2025 – και τίποτα δεν έχει αλλάξει».

Σύμφωνα με τον κ. Γκουγκούλιο, η ευθύνη μετατίθεται διαρκώς και έχει γίνει μπαλάκι μεταξύ Δήμου και Περιφέρειας. Ο Δήμος Δυτικής Λέσβου δεν έχει καταθέσει επίσημη πρόταση για άρση επικινδυνότητας στην Περιφέρεια, καθώς η Τεχνική Υπηρεσία του Δήμου αρνείται να υπογράψει, επικαλούμενη την ύπαρξη 2-3 διατηρητέων και ταυτόχρονα επικίνδυνων κτιρίων, για τα οποία δεν υπάρχει μέχρι στιγμής επαρκής χρηματοδότηση.

Αξίζει όμως να σημειωθεί ότι, πέρα από τις τεχνικές ή διοικητικές ευθύνες, εγείρονται και σοβαρά ερωτήματα για τις πολιτικές ευθύνες της δημοτικής αρχής. Γιατί ο Δήμος, ως εκλεγμένη διοίκηση, δεν αναλαμβάνει πολιτική πρωτοβουλία για την επίλυση του προβλήματος, αλλά επιλέγει να κρύβεται πίσω από την άρνηση των υπηρεσιών του; Είναι θεμιτό να αποσύρεται από τον ρόλο του και να μην ασκεί πίεση ή να μη διεκδικεί τη χρηματοδότηση που απαιτείται, προκειμένου να αποκατασταθεί η κανονικότητα σε έναν από τους πλέον πληγέντες οικισμούς του νησιού;

Η Περιφέρεια, από την πλευρά της, ενέκρινε πρόσφατα το ποσό των 18.000 ευρώ για την τοποθέτηση πρόχειρης περίφραξης γύρω από τα επικίνδυνα κτίρια. Ωστόσο, η Τεχνική Υπηρεσία του Δήμου εκτιμά πως απαιτούνται τουλάχιστον 350.000 ευρώ για την πλήρη και ασφαλή άρση της επικινδυνότητας, επισημαίνοντας ότι η πρόχειρη λύση των λαμαρινών ενδέχεται να εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους για τους κατοίκους – ιδίως τα παιδιά.

«Εμείς προτείναμε ακόμα και να κλείσουν οι δρόμοι μπροστά από τα επικίνδυνα κτίρια», δηλώνει ο κ. Γκουγκούλιος. «Ούτε αυτό έγινε αποδεκτό. Καμία πρότασή μας δεν εισακούστηκε, καμία αγωνία μας δεν ελήφθη υπόψη. Όλοι μιλούν για ‘αρμοδιότητες’, αλλά κανείς δεν παίρνει την πολιτική ευθύνη να βάλει μπροστά την επίλυση. Το χωριό μας μαραζώνει, οι άνθρωποι εγκαταλείπουν και δεν μπορούμε να λειτουργήσουμε ούτε μία μικρή επιχείρηση. Είναι σαν να μας έχουν καταδικάσει σε αφανισμό».

Οι δύο σύλλογοι έχουν ήδη καταθέσει πλήρη φάκελο τεκμηρίωσης σε δικηγορική εταιρεία και προχωρούν σε κατάθεση μήνυσης κατά παντός υπευθύνου, με στόχο –όπως λένε– όχι μόνο την απόδοση ευθυνών αλλά και την αφύπνιση μιας Πολιτείας που μέχρι σήμερα έχει επιλέξει τη σιωπή.