Στον ρ/σ του «Ν» στους 99 στα fm φιλοξενήθηκε η Ειρήνη Μπουντούκη, «το πρώτο plus size», τη γράφουν συνήθως, ενώ είναι απλά... μοντέλο της Ελλάδας με διεθνή πορεία στον χώρο της μόδας. Η Ειρήνη μίλησε με αφοπλιστική ειλικρίνεια για το μόντελινγκ, τη συμπερίληψη, το συναισθηματικό φαγητό και τη φιλοσοφία της ζωής της.

Από τα πρώτα της βήματα το 2006 μέχρι σήμερα, η πορεία της είναι στενά συνδεδεμένη με την έννοια της αποδοχής και της γυναικείας ενδυνάμωσης. Όπως τόνισε, «κάποια στιγμή ειπώθηκε ότι είμαι το πρώτο plus size μοντέλο στην Ελλάδα, αλλά στην πραγματικότητα αυτό είναι σαν να λες ξανθό ή μελαχρινό μοντέλο· είναι κάτι εμφανές. Για μένα δεν υπάρχει διαφορετικότητα, υπάρχει μοναδικότητα».

«Η δουλειά μας είναι συνώνυμη της απόρριψης»

Η ίδια δεν ωραιοποίησε τον χώρο του μόντελινγκ. «Είναι σαν να πηγαίνεις κάθε φορά σε ένα καινούργιο εργασιακό περιβάλλον όπου το πιο πιθανό είναι να μην πάρεις τη δουλειά. Αυτό κοστίζει στην τσέπη και στην ψυχολογία. Τα περισσότερα μοντέλα έχουν σοβαρά ζητήματα με την απόρριψη, γιατί κάθε μέρα πηγαίνεις και σου λένε “ευχαριστούμε πολύ”».

Η αστάθεια στον χώρο, όπως είπε, παραμένει δεδομένη: «Μπορείς σε μια σεζόν να δουλέψεις παντού και την επόμενη να μη δουλέψεις καθόλου, γιατί σε θεωρούν “καμένο” πρόσωπο». Ωστόσο, για την ίδια το μυστικό είναι να βλέπεις κάθε εμπειρία ως μάθημα και όχι ως προσωπική αποτυχία.

Η καταγωγή από τη μόδα της… γιαγιάς

Η σχέση της με τη μόδα ξεκινά από το σπίτι της. Η γιαγιά της ήταν μοδίστρα και, όπως θυμάται, «ενώ έραβε κάθε σωματότυπο, ποτέ δεν είπε “έφαγες και δεν σου κουμπώνει η φούστα”. Αυτό για μένα ήταν ένα φωτεινό παράδειγμα σε μια εποχή που θεωρούταν φυσιολογικό να σου πουν “κάνε μια διαιτούλα”».

Το μόντελινγκ ήρθε κάπως τυχαία: το 2006 συμμετείχε σε έναν διαγωνισμό, κέρδισε, και ξεκίνησε μια διαδρομή που, όπως λέει, «δεν είχε να κάνει με τη ματαιοδοξία της ομορφιάς, αλλά με μια εσωτερική φωνή που μου έλεγε “εκεί ανήκεις”».

«Κανένας άνθρωπος δεν είναι μόνο ένα πράγμα»

Η Ειρήνη Μπουντούκη στέκεται απέναντι στα στερεότυπα που θέλουν τα μοντέλα «απλώς όμορφα κορίτσια». «Κανένας άνθρωπος δεν είναι μόνο ένα πράγμα. Ιδιαίτερα οι γυναίκες έχουν δεχθεί για χρόνια διακρίσεις βάσει φύλου, θρησκείας, αναπηρίας. Είμαστε όλα μας ένα μωσαϊκό εμπειριών που εμπλουτίζεται στη διάρκεια της ζωής».

Η ίδια, πέρα από το μόντελινγκ, είναι μέντορας στο WEN (πρώην Women on Top) και εκπαιδεύτρια ενηλίκων, στηρίζοντας γυναίκες να αγαπήσουν τον εαυτό τους και να βρουν χώρο και φωνή.

Συναισθηματικό φαγητό και «ιδανικό βάρος»

Η κουβέντα έφτασε και στο συναισθηματικό φαγητό. «Υπήρχαν μέρες που ένιωθα πολύ αγχωμένη ή θλιμμένη και έτρωγα. Όπως άλλοι ανάβουν τσιγάρο, εγώ έτρωγα comfort food. Είναι ο ίδιος μηχανισμός. Δεν έχει να κάνει με κιλά ή σωματότυπο».

Η ίδια απορρίπτει τον όρο «ιδανικό βάρος». «Είμαι 1,74 και 96 κιλά. Αυτή είμαι. Δεν υπάρχει ιδανικό βάρος. Υπάρχει το σώμα που νιώθουμε καλά, δυνατοί και λειτουργικοί. Για μένα προτεραιότητα είναι να είμαι υγιής και να μπορώ να ανταποκριθώ στις προκλήσεις της καθημερινότητας».

Η παγίδα της μόδας και τα ενέσιμα

Η Ειρήνη Μπουντούκη δεν διστάζει να μιλήσει και για τις σκοτεινές πλευρές της βιομηχανίας: «Στη δεκαετία του ’90 υπήρχαν μοντέλα που έτρωγαν χαρτί για να παραμείνουν αδύνατα. Σήμερα μπορεί να μη συμβαίνει αυτό, αλλά υπάρχουν άλλοι τρόποι πίεσης».

Για τα ενέσιμα σκευάσματα απώλειας βάρους, ήταν σαφής: «Δεν είμαι γιατρός. Μπορεί να βοηθήσουν σε περιπτώσεις υγείας, αλλά μόνο υπό στενή ιατρική παρακολούθηση. Το να επανέρχεται ως trend το “cocaine skinny” είναι νοσηρό από κάθε πλευρά».

«Είμαι αρκετή, είσαι αρκετή»

Η φράση που συνοψίζει τη φιλοσοφία της είναι απλή αλλά δυνατή: «Είμαι αρκετή». Όπως τόνισε, «μεγαλώσαμε σε ένα περιβάλλον που έλεγε “πάρε και κάτι παραπάνω για να σε πάρουν στα σοβαρά”. Αυτό δημιουργούσε πάντα ένα κενό. Σήμερα θέλω να λέω σε κάθε γυναίκα: είσαι αρκετή έτσι όπως είσαι. Όχι αύριο, όχι αν χάσεις κιλά, όχι αν αλλάξεις. Σήμερα».

Η Ειρήνη Μπουντούκη συνεχίζει να περπατά σε πασαρέλες, αλλά η καρδιά της χτυπά δυνατά και στον χώρο της εκπαίδευσης και της ενδυνάμωσης. «Η μόδα αλλάζει όταν εμείς διεκδικούμε χώρο και φωνή. Η ομορφιά δεν είναι μέγεθος, είναι κατάσταση ύπαρξης».