Λουί Αραγκόν: Ένας εμβληματικός ποιητής, λογοτέχνης και δημοσιογράφος – «Οι Κομμουνιστές», ένα επίσης εμβληματικό έργο. Ένα ιστορικό μυθιστόρημα που αναφέρεται στη Γαλλία και καλύπτει την περίοδο από τον Φλεβάρη του 1939 έως τον Ιούνη του 1940, δηλαδή από λίγο πριν ξεσπάσει ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος έως την ήττα της Γαλλίας.

Δεν φιλοδοξώ, σε τούτο εδώ το κείμενο, να παρουσιάσω ούτε τον Λουί Αραγκόν ούτε το έργο «Οι Κομμουνιστές». Άλλωστε… Διαβάζοντας, όμως, «Τους Κομμουνιστές», αυτήν ακριβώς την εποχή, δεν ήταν λίγες οι φορές που, απορροφημένος στο διάβασμα, μπερδεύτηκα. Δεν ήξερα αν διάβαζα ένα κείμενο που αφορούσε τη Γαλλία λίγο πριν από τον πόλεμο ή τη σημερινή Ελλάδα.

Μπαίνω κι εγώ στον πειρασμό να σας παραθέσω δύο κείμενα: ένα από «Τους Κομμουνιστές» και ένα άλλο, πρόσφατο, που αφορά το νομοσχέδιο για τη «ρύθμιση» των ωρών εργασίας στη χώρα μας. Σας καλώ να κάνετε τις συγκρίσεις σας και να βρείτε τις μεταξύ τους ομοιότητες και διαφορές.

Παραμονές, λοιπόν, πολέμου στη Γαλλία:
«Σήμερα το πρωί είχε δημοσιευτεί στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως το διάταγμα της προηγουμένης, που ρύθμιζε την ημέρα εργασίας. Ένα πολύ μετρημένο διάταγμα: ο αριθμός των ωρών δε θα έπρεπε να ξεπερνά τις έντεκα την ημέρα. Η εβδομάδα γινόταν από σαράντα ώρες σαράντα πέντε χωρίς αλλαγή της εβδομαδιαίας αμοιβής… στο κάτω-κάτω δε ζητούσαν παρά μόνο πέντε ώρες παραπάνω από τους εργάτες που είχαν την τύχη να μην είναι στο μέτωπο. Πέρα από τις σαράντα πέντε, η αμοιβή θα υπολογιζόταν στο εβδομήντα πέντε τοις εκατό της κανονικής ώρας: δηλαδή τα δύο τρίτα της ωριαίας αμοιβής του Αυγούστου. Λογικά πράγματα, σ’ ό,τι αφορά τ’ αφεντικά. Και με τις εβδομάδες των πενήντα έξι έως εβδομήντα ωρών, οι εργάτες δεν θα πρέπει να ΄χουνε παράπονο ούτε τώρα. Φυσικά, οι συλλογικές συμβάσεις καταργούνται, και τα λοιπά, και τα λοιπά… Οι κοινωνικές παροχές θα χρηματοδοτούνται από τις κρατήσεις πάνω στις υπερωρίες…»

Και ερχόμαστε στο σήμερα. Ογδόντα έξι χρόνια μετά τη δημοσίευση στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Γαλλίας του διατάγματος που ρύθμιζε την ημέρα εργασίας, παραμονές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου – για να μην ξεχνιόμαστε –, εδώ στην Ελλάδα παρουσιάστηκε από την υπουργό Εργασίας νομοσχέδιο με τίτλο: «Δίκαιη εργασία για όλους: Απλοποίηση της νομοθεσίας – Στήριξη στον εργαζόμενο – Προστασία στην πράξη».

Το νομοσχέδιο προβλέπει:

• Επέκταση της 13ωρης εργασίας και σε έναν εργοδότη, από δύο όπως ίσχυε μέχρι τώρα.
• Διευθέτηση του εργάσιμου χρόνου με 10ωρη απασχόληση χωρίς προσαύξηση στην αμοιβή όλο το χρόνο.
• Μέσα από την «ψηφιακή κάρτα» νομιμοποιείται η «ευέλικτη προσέλευση» μέχρι και δύο ώρες, άλλο ένα εργαλείο επέκτασης της απλήρωτης εργασίας.
• Υπερωριακή απασχόληση ακόμα και στην εκ περιτροπής εργασία. Δηλαδή, ο εργοδότης θα προσλαμβάνει φτηνούς εργάτες αντί για πλήρους απασχόλησης και θα τους φορτώνει υπερωρίες (που θα κοστίζουν λιγότερο) ανάλογα με τον όγκο της δουλειάς.
• Απαλλαγή της εργοδοσίας από προσαυξήσεις στις ασφαλιστικές εισφορές για υπερεργασία, υπερωρίες, νυχτερινά, αργίες, όπως και αυξήσεις που προβλέπονται από Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας.
• «Ευελιξία στις προσλήψεις», δίνοντας τη δυνατότητα στην εργοδοσία να προσλαμβάνει με ένα «κλικ» ακόμα και για δύο μέρες.
• Απολύσεις με μια απλή δήλωση του εργαζόμενου, με τον φερετζέ της «οικειοθελούς» αποχώρησης.
• Σπάσιμο της ετήσιας άδειας σε περισσότερα από δύο διαστήματα, όπως ίσχυε μέχρι σήμερα, ανοίγοντας τον δρόμο για την κατάργηση της τουλάχιστον 10ήμερης θερινής άδειας.

Να θυμίσουμε ότι οι παραπάνω «ρυθμίσεις» έρχονται σε συνέχεια προηγούμενων εκτρωματικών αντεργατικών νομοθετημάτων που ξήλωσαν ό,τι είχε κατακτηθεί από τους εργαζόμενους με αγώνες και αίμα (άλλες προηγούμενες αυξήσεις στο χρόνο εργασίας, περιορισμός συλλογικών συμβάσεων, κατάργηση επιδομάτων, μειώσεις αμοιβών και συντάξεων, κ.ο.κ.).

Να θυμίσουμε, ακόμα, ότι ήδη έχουμε μπει στον αστερισμό της πολεμικής οικονομίας και όλες οι αποφάσεις, οδηγίες, ντιρεκτίβες και ό,τι άλλο εκδίδεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΝΑΤΟ και λοιπούς οργανισμούς, έχουν στόχο την αύξηση της παραγωγής της πολεμικής βιομηχανίας, χρηματοδοτώντας την από τις περικοπές των κοινωνικών παροχών των κρατών-μελών και τη λήψη μιας σειράς αντεργατικών μέτρων.

Κάντε, λοιπόν, τις συγκρίσεις σας μεταξύ των δύο κειμένων και να είστε βέβαιοι πως όποιες, τυχόν, διαφορές είναι εντελώς τυχαίες…

*Ο Παναγιώτης Κλαδίτης είναι πρώην Διευθυντής της ΔΕΥΑΛ και Αντιπρόεδρος της Επιτροπής Ειρήνης Λέσβου