Δεν έτυχε ποτέ να συμμετέχω σε χορωδία. Ίσως λόγω ενός παλιού ‘τραύματος’ όταν μια δασκάλα με απόκλεισε από τη χορωδία του δημοτικού σχολείου ως ‘κακόφωνο’, όπως η ίδια με είχε τότε χαρακτηρίσει. Αν και δεν συμμετείχα ποτέ σε χορωδία, είμαι ένθερμος οπαδός κάθε τύπου χορωδιακών εκδηλώσεων και τις παρακολουθώ, όποτε μου δοθεί η ευκαιρία. Πέρα από την ακουστική απόλαυση, πιστεύω ότι οι χορωδίες αποτελούν στην πράξη μια πρόκληση για συνύπαρξη, συνεργασία, ανάπτυξη συλλογικότητας. Είναι εύκολο και όμορφο να τραγουδά κανείς μόνος του, όμως δύσκολο να το κάνει μαζί με άλλους. Χρειάζεται επιμονή, υπομονή και συνέπεια. Χρειάζεται ακόμη να μπορείς να ‘ακούς’ τον άλλον. Τέλος, χρειάζεται αλληλεγγύη και η συμμετοχή σε μια χορωδία αποτελεί μια παιδευτική διαδικασία καλλιέργειας αλληλεγγύης.

Είχα ακούσει για τους Cantaλαλούν, αλλά ως μη μόνιμος κάτοικος Μυτιλήνης, δεν έτυχε ποτέ να παρακολουθήσω κάποια δράση τους. Πριν λίγες μέρες, όμως, έτυχε να βρεθώ σε μια πρόβα τους με αφορμή τη συμμετοχή της χορωδίας σε ένα διεθνές χορωδιακό φεστιβάλ που πραγματοποιείται αυτές τις μέρες στην Κωνσταντινούπολη και όπου έχουν προσκληθεί να πάρουν μέρος. Η συμμετοχή στο παραπάνω φεστιβάλ είναι μια από τις πολλές δράσεις της συγκεκριμένης χορωδίας, δράσεις οι οποίες στο σύνολό τους προωθούν την κοινωνική ευαισθητοποίηση, την καταπολέμηση των διακρίσεων και τη διαπολιτισμικότητα.

Οι Cantaλαλούν συστήνονται ως μια διαπολιτισμική χορωδία. Κι αυτό δεν αποτελεί μια ‘ετικέτα’ που είναι αρκετά της μόδας τα τελευταία χρόνια, αλλά τον πυρήνα της ιδεολογίας της συγκεκριμένης χορωδίας. Το βλέπει κανείς στην πολυπολιτισμική σύνθεση των μελών της, στα τραγούδια που επιλέγουν να ερμηνεύσουν, στις εκδηλώσεις που συμμετέχουν, στα μηνύματα που προωθούν. Από ποικίλες αντιρατσιστικές δράσεις και δράσεις υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μέχρι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας για τα Τέμπη, οι Cantaλαλούν είναι πάντα εκεί. Και είναι πάντα εκεί με εξαιρετική ποιότητα, με ποικιλία ρεπερτορίου και με υπέροχες φωνές, καθώς οι τελευταίες φαίνεται ότι δεν βγαίνουν μόνο από τις φωνητικές χορδές, αλλά κυρίως από τη ‘ψυχή’ των μελών της χορωδίας. Οι Cantaλαλούν κάνουν πράξη αυτό που προτείνει ο Dr James Banks, ένας από τους μεγάλους θεωρητικούς της διαπολιτισμικής εκπαίδευσης: «Ας ξεκινήσουμε από το τραγούδι! Ακόμη κι αν δεν καταλαβαίνουμε τη γλώσσα των ‘άλλων’, τα τραγούδια είναι μια παγκόσμια κοινή γλώσσα, είναι η γλώσσα της ψυχής»!

Όταν λαλούν οι Cantaλαλούν, όπως και οι υπόλοιπες λεσβιακές χορωδίες, παράγεται πολιτισμός, συνεχίζοντας τη μακρά παράδοση του τόπου. Και καθώς πολιτισμός δεν είναι μόνο οι ‘ωραίες φωνές’, αλλά και η ισότιμη αρμονική συνύπαρξη σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία, η καταδίκη των διακρίσεων και του ρατσισμού και η προώθηση της κοινωνικής δικαιοσύνης, η συμμετοχή των Cantaλαλούν στην πολιτισμική ανάπτυξη του νησιού ήταν, είναι και θα παραμείνει μεγάλη. Όταν λαλούν οι Cantaλαλούν, κτίζονται γέφυρες συνύπαρξης, γέφυρες αλληλεγγύης, γέφυρες ελπίδας για έναν καλύτερο κόσμο. Και έχουμε ανάγκη από τέτοιες γέφυρες σήμερα, περισσότερο από ποτέ.

Συγχαρητήρια από καρδιάς σε όλα τα μέλη της χορωδίας και ακόμη περισσότερα στην ‘ψυχή’ και εμψυχώτρια της ομάδας, τη μουσικό κ. Μαρίζα Βαμβουκλή. Ας συνεχίσουν στο ίδιο μονοπάτι, που εδώ και χρόνια περπατούν. Κι ίσως μια μέρα το μονοπάτι να γίνει δρόμος…