Τα στοιχεία της ΔΥΠΑ για τον Ιούλιο αποτελούν ηχηρό καμπανάκι για την κοινωνία αλλά και ξεκάθαρη απόδειξη αποτυχίας της κυβερνητικής πολιτικής στην απασχόληση. Επτά στους δέκα ανέργους είναι γυναίκες, ενώ πάνω από τους μισούς (53,6%) βρίσκονται εγκλωβισμένοι στη μακροχρόνια ανεργία, χωρίς καμία ουσιαστική προοπτική ένταξης στην αγορά εργασίας.

Κι όμως, τα προγράμματα που εφαρμόζονται παραμένουν αποσπασματικά και αναποτελεσματικά. Επιδότηση συμβάσεων, βραχυπρόθεσμα κίνητρα και λίγες στοχευμένες δράσεις δεν αρκούν για να δημιουργηθούν σταθερές και αξιοπρεπείς θέσεις εργασίας. Ιδιαίτερα στον τομέα της γυναικείας απασχόλησης, η έλλειψη πολιτικής βούλησης είναι εμφανής καθώς τα προγράματα είναι ελάχιστα, σχεδιασμένα για την επικοινωνία και όχι για την ουσία.

Τον Ιούλιο οι εγγεγραμμένοι άνεργοι ανήλθαν σε 795.588 άτομα, αυξημένοι κατά 5,5% σε σχέση με τον Ιούνιο. Αντί να σημάνει συναγερμός, το κυβερνητικό επιτελείο επιλέγει να «πουλήσει» επικοινωνιακά την ετήσια μείωση κατά 6,2%, προσπερνώντας τη δυσμενή εικόνα του τελευταίου διαστήματος. Πρόκειται για μια συνειδητή τακτική ωραιοποίησης, που αφήνει στην άκρη την πραγματικότητα, δηλαδή, την αδυναμία των πολιτικών να δημιουργήσουν θέσεις για όσους έχουν μεγαλύτερη ανάγκη.

Το πλέον ανησυχητικό στοιχείο είναι ότι στην καρδιά της ανεργίας βρίσκονται οι πολίτες ηλικίας 30-44 ετών, με 253.364 εγγεγραμμένους ανέργους – το 31,8% του συνόλου. Μιλάμε για τη γενιά που κουβαλά το βάρος οικογενειακών και οικονομικών υποχρεώσεων, που θα έπρεπε να στηρίζει την παραγωγική βάση της χώρας. Αντί για αυτό, παραμένει στο περιθώριο, θύμα μιας αγοράς που δεν προσφέρει προοπτική και μιας κυβέρνησης που περιορίζεται σε ευχολόγια.

Οι μακροχρόνια άνεργοι αποτελούν την πιο τραγική κατηγορία. Άνθρωποι που έχουν ξεπεράσει τον έναν χρόνο εκτός αγοράς εργασίας και για τους οποίους η επιστροφή φαντάζει σχεδόν αδύνατη. Κι όμως, ούτε εδώ υπάρχει ουσιαστική μέριμνα. Η ΔΥΠΑ «αναλύει» τα στοιχεία και επαναλαμβάνει τα ίδια σχέδια, την ώρα που χιλιάδες συμπολίτες βυθίζονται στην ανασφάλεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό.

Στην Ελλάδα του 2025 το πιο δύσκολο είναι να βρει δουλειά μια γυναίκα 30-44 ετών ή ένας άνεργος που έχει μείνει πάνω από 12 μήνες χωρίς εργασία. Αντί η κυβέρνηση να χτίζει γέφυρες επιστροφής στην απασχόληση, αφήνει μια ολόκληρη γενιά να καταρρέει, εγκλωβισμένη σε μια αγορά εργασίας που δεν λειτουργεί.