Με το βλέμμα στραμμένο στα όνειρα και την καρδιά γεμάτη πάθος για το μπάσκετ, ο 14χρονος Θοδωρής Τζουραμάνης από τη Μυτιλήνη κάνει το μεγάλο του βήμα στις ακαδημίες του Παναθηναϊκού, στο τμήμα παμπαίδων.

«Ένιωσα τεράστια χαρά! Ήταν σαν να ανοίγει μπροστά μου μια καινούργια πόρτα γεμάτη προκλήσεις και ευκαιρίες», λέει ο Θοδωρής για τη στιγμή που έμαθε ότι θα φορέσει τη φανέλα με το τριφύλλι. «Είναι μεγάλη τιμή για μένα. Ξέρω ότι πίσω από αυτή τη φανέλα κρύβεται μια μεγάλη ιστορία και θα κάνω τα πάντα για να την τιμήσω».

Από τα πρώτα του βήματα, το όνειρό του ήταν απλό: «Να παίζω και να βρίσκομαι συνέχεια σε ένα γήπεδο μπάσκετ». Σήμερα, μέρα με τη μέρα, βλέπει αυτό το όνειρο να παίρνει σάρκα και οστά, γεμίζοντάς τον με χαρά και δύναμη.

Από τη Μυτιλήνη στην Αθήνα

Το περασμένο καλοκαίρι, στο camp του Παναθηναϊκού, γνώρισε τον ενθουσιασμό αλλά και το άγχος μιας νέας αρχής. Σήμερα, έχοντας αφήσει πίσω του τη Μυτιλήνη, τη γαλήνη του νησιού, την οικογένεια και τους φίλους, ζει στην Αθήνα για να ακολουθήσει το όνειρό του. «Μου λείπει η ηρεμία της Μυτιλήνης, αλλά με ενθουσιάζει η νέα εμπειρία, οι προπονήσεις και το ότι βρίσκομαι σε ένα περιβάλλον που με βοηθάει να εξελιχθώ».

Σκληρή δουλειά και οικογένεια

Η καθημερινότητά του είναι απαιτητική: δύο προπονήσεις την ημέρα, με ενδυνάμωση και ατομική δουλειά στο γήπεδο δίπλα στους προπονητές του, Βαγγέλη Δήμου και Θανάση Θωμόπουλο, και τέσσερις φορές την εβδομάδα με την ομάδα παμπαίδων. «Με έχουν βοηθήσει από την πρώτη στιγμή που πάτησα στο παρκέ και τους ευχαριστώ πολύ για την πολύτιμη βοήθειά τους», σημειώνει.

Η υποδοχή από τους συμπαίκτες του ήταν θερμή: «Με χειροκρότημα και χαμόγελο. Νιώθω ήδη ότι είμαι μέλος μιας οικογένειας». Ξέρει, όμως, ότι χρειάζεται ισορροπία: «Να δουλεύω σκληρά αλλά να θυμάμαι ότι είμαι ακόμη παιδί, με όνειρα και καθημερινές χαρές».

Τα πρότυπα και τα όνειρα

Ο Θοδωρής θαυμάζει τον Kendrick Nunn, για την ηγετική του ικανότητα και την ομαδικότητά του. Και ενώ δεν έχει ξεκινήσει ακόμα το σχολείο στην Αθήνα, γνωρίζει ότι «η μόρφωση είναι πολύ σημαντική, όπως και το μπάσκετ». Οι φίλοι του από τη Μυτιλήνη τον ενθαρρύνουν, ενώ η οικογένειά του του έχει δώσει μια συμβουλή που κρατά ως φυλαχτό: «Να μείνω ταπεινός και να δουλεύω σκληρά».

Κοιτάζοντας μπροστά, ονειρεύεται να παίζει σε υψηλό επίπεδο, να είναι μέλος μιας δυνατής ομάδας και να κάνει περήφανους όσους τον στήριξαν. Το μήνυμά του σε παιδιά που αγαπούν το μπάσκετ είναι ξεκάθαρο: «Να μην σταματήσουν να δουλεύουν και να ονειρεύονται. Με επιμονή και αγάπη για το παιχνίδι όλα είναι δυνατά».

Ευγνωμοσύνη στους ανθρώπους που τον στήριξαν

Ο Θοδωρής δεν ξεχνά τις ρίζες του και τους ανθρώπους που τον βοήθησαν: το Sports Club Μυτιλήνη, τον Γιώργο Καράμβαλη και τον Γιάννη Ζεστό, τους πρώτους του προπονητές. Ιδιαίτερη μνεία κάνει στον Μάρκο Ψημίτη, παίκτη του Κρόνου Αγίου Δημητρίου, που στάθηκε δίπλα του και τον βοήθησε να φτάσει ως εδώ.

«Νιώθω τυχερός για όλους όσοι με στήριξαν. Αυτοί μου έδωσαν τη δύναμη να βρίσκομαι σήμερα εδώ».