«Φιλιά και δακρυγόνα στο τέλος του χειμώνα.

Τα μάτια σου θα καίνε, από χαρά θα κλαίνε.»
(Λαθρεπιβάτες)

Όχι, την Πέμπτη το πρωί στην Αθήνα, μπροστά στη Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Α΄ Αθήνας, φιλιά δεν είχε. Είχε όμως δακρυγόνα. Αντί για εκπαιδευτικούς στα σχολεία, αντί για μάθημα σε παιδαγωγικές συνθήκες, αντί για στήριξη μαθητών που είχαν ανάγκη, είχε γκλομπ και χημικά που έπεφταν πάνω σε δασκάλους, γονείς και μαθητές.

Ναι, πάνω σε μαθητές που με ζωγραφιές και πανό στα χέρια ζητούσαν να μην παστώνονται μέσα στις αίθουσες και να έχουν δασκάλους και ολοήμερα.
Τα μάτια, δε, που καίγανε και κλαίγανε, ήταν παιδικά μάτια, και δεν ήταν από χαρά αλλά από τα χημικά και την αποπνικτική κατάσταση που δημιούργησαν οι «δυνάμεις καταστολής». Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, τουλάχιστον έξι απ’ αυτά μεταφέρθηκαν σε Κέντρο Υγείας με έντονο κάψιμο στα μάτια και το πρόσωπο, ενώ ένα απ’ αυτά παραπέμφθηκε σε παιδιατρικό νοσοκομείο για περαιτέρω έλεγχο.

Μετά δε την κατακραυγή για την απαράδεκτη επίθεση, η αστυνομία δήλωσε ότι η συγκέντρωση έγινε από Σύλλογο Γονέων και «συλλογικότητες», ότι οι συγκεντρωμένοι χτύπησαν τις αστυνομικές δυνάμεις, οι οποίες «χρησιμοποίησαν τα αναγκαία ενδεδειγμένα μέσα με σκοπό την αποκλιμάκωση της επίθεσης».«Οι συλλογικότητες που χτύπησαν τις αστυνομικές δυνάμεις.»

Δηλαδή, δεν φτάνει το όργιο καταστολής και αυταρχισμού στο οποίο επιδόθηκαν, μετά, με ψέματα και φαρισαϊσμούς, προσπάθησαν να σκεπάσουν τις πομπές τους και να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα.

«Για την αποκλιμάκωση της επίθεσης»! Επίθεση από ποιους; Από τους μαθητές του δημοτικού; Από τους γονείς που συνόδευαν τα παιδιά τους ή από τους δασκάλους των παιδιών;Και «τα αναγκαία ενδεδειγμένα μέσα» για να «αποκρούσουν» τους γονείς, τους δασκάλους και τα παιδιά είναι τα δακρυγόνα και τα γκλομπ;

Και τι έκαναν; Έκαναν, σαν δάσκαλοι και γονείς, το αυτονόητο. Απαίτησαν και απαιτούν, πάλεψαν και παλεύουν για τα παιδιά τους και για όλα τα παιδιά, να έχουν ανθρώπινες συνθήκες εκπαίδευσης. Να μην στοιβάζονται μέσα στις αίθουσες, να έχουν όσους δασκάλους χρειάζονται και να έχουν τη βοήθεια που τους πρέπει.

Διότι με τις συμπτύξεις τάξεων και σχολείων στην υπόλοιπη Ελλάδα έχουν βρει την καραμέλα: «Δεν υπάρχουν μαθητές». Στην Αθήνα, που είναι μαζεμένη η μισή Ελλάδα, ούτε εκεί υπάρχουν μαθητές; Ή μήπως στην Αθήνα δεν υπάρχουν αίθουσες και δάσκαλοι; Ή μήπως, τελικά, τα σχολεία και οι δάσκαλοι κοστίζουν πιο πολύ από τα γκλομπ και τα δακρυγόνα, οπότε στη σχέση «κόστους - οφέλους» υπερτερούν τα δακρυγόνα;

Ακούστε κάτι. Τα προβλήματα στα σχολεία είναι πολλά και οξυμένα. Δύο μήνες μετά το πρώτο κουδούνι υπάρχουν χιλιάδες κενά εκπαιδευτικών σε όλη την Ελλάδα – στη ΔΙΠΕ Α΄ Αθήνας, εκεί όπου έπεσαν τα χημικά, υπάρχουν 700 κενές θέσεις –, κενά στην Παράλληλη Στήριξη, «κόφτες» στα ολοήμερα, αντιπαιδαγωγικές συμπτύξεις τμημάτων που στοιβάζουν τα παιδιά στις τάξεις κ.λπ. Όλα αυτά τα προβλήματα έχουν βγάλει στους δρόμους γονείς, εκπαιδευτικούς και μαθητές, και αν νομίζουν ότι η λύση στα προβλήματα αυτά είναι τα γκλομπ και τα δακρυγόνα, είναι πολύ, πάρα πολύ γελασμένοι...

Υ.Γ. Ασφαλώς και θα θυμάστε τους «ξεφτιλισμένους» που λέγαμε στο προ-προηγούμενο κείμενο. Την Πέμπτη, στο απογευματινό δελτίο ειδήσεων, η «καλή» μας ΕΡΤ λειτούργησε σαν γραφείο Τύπου της αστυνομίας.
Στο «έγκυρο» ρεπορτάζ της δεν είπε κουβέντα για τα παιδιά, δεν είπε κουβέντα για τους λόγους της συγκέντρωσης-διαμαρτυρίας, ούτε έδειξε εικόνα. Παρά μόνο η εκφωνήτρια διάβασε, και βέβαια έδειξε και γραπτά στην οθόνη, την ανακοίνωση της αστυνομίας. Στο βραδινό κεντρικό δελτίο ειδήσεων των 9, σιγή ασυρμάτου.

*Ο Παναγιώτης Κλαδίτης είναι Αντιπρόεδρος της Επιτροπής Ειρήνης Λέσβου