Στη συχνότητα του «Ν» 99 fm φιλοξενήσαμε -επιτέλους ξανά- την Ολυμπιονίκη Μηλένα Κοντού και από το πρώτο λεπτό μας θύμισε γιατί η Λέσβος τη θεωρεί δικό της παιδί. «Γύρισα επιτέλους στο νησί μετά από μήνες με αγώνες και κοινόβια, για να πάρω πάλι μια δόση από τον τόπο μου», λέει με εκείνη την ήρεμη σιγουριά που αποπνέει αθλητική πειθαρχία και τρυφερότητα μαζί.

Μιλώντας στον ενικό, όπως την ξέραμε από τα μαθητικά της χρόνια που άλλαζε ρούχα στο αυτοκίνητο για να προλάβει φροντιστήρια και προπόνηση, η Μηλένα παραδέχεται πως το σχολείο τελείωσε, αλλά η ένταση δεν έπεσε: «Η πίεση δεν έχει μειωθεί. Το επίπεδο ανεβαίνει παγκοσμίως και πρέπει κι εμείς να ανεβαίνουμε σκαλιά αν θέλουμε επιτυχίες».

Η πλατεία με το όνομά της και η χαρά της χρήσης

Από τις πιο αγαπημένες της στιγμές, η ονοματοδοσία πλατείας από τον Δήμο Μυτιλήνης: «Δεν ήταν μόνο η στιγμή. Είναι το μετά: βλέπω αναρτήσεις, δράσεις, τα ζωάκια, ότι ο κόσμος αξιοποιεί έναν όμορφο χώρο. Κι όταν βλέπω το όνομά μου να αναφέρεται —και με σωστή ορθογραφία, συμπληρώνουμε εμείς— χαίρομαι διπλά». Είναι η χαρά της κοινότητας, όχι του μνημείου.

Ολυμπιακή εμπειρία: όταν το όνειρο γίνεται καθημερινότητα

Γυρνώντας έναν χρόνο πίσω, μιλά για το Παρίσι, αλλά πρώτα για εκείνη τη στιγμή της πρόκρισης στη Λουκέρνη: «Μακάρι κάθε άνθρωπος να ζήσει κάτι τέτοιο. Η πιο χαρούμενη στιγμή δεν ήταν στον τελικό, ήταν όταν άκουσα το μπάιζερ και ήξερα ότι είμαι στις δύο πρώτες. Εκεί τελείωσε το άγχος».

Στον τελικό με τη Ζωή Φίτσιου, οι δύο αθλήτριες εφάρμοσαν δουλεμένη τακτική: «Αντί να φύγουμε μπροστά στο πρώτο χίλια, κρατούσαμε δυνάμεις και φεύγαμε στο δεύτερο». Μια λεπτομέρεια που φανερώνει πολλά: «Εκείνο το πρωί ήμουν άρρωστη, είχα γαστρεντερίτιδα. Στο δεύτερο χιλιάρι λειτούργησε το ένστικτο: “Αποκλείεται να είμαι εδώ και να μείνω πίσω λόγω αρρώστιας”». Το μετάλλιο ήρθε, μαζί με ένα μάθημα αντοχής που δύσκολα διδάσκεται αλλιώς.

Με τη Ζωή, η σχέση είναι κάτι παραπάνω από συναθλητική: «Τη νοιάζομαι και την αγαπώ. Μπήκαμε μαζί ξανά μετά από μήνες και η ροή της βάρκας ήταν εκεί. Ξέρεις τον άλλον, πώς θα τραβήξει, πώς θα αποδώσει. Δεν χρειάζονται λέξεις—μόνο μερικά “συνθήματα”».

Το «τέλος» των ελαφρών βαρών 

Η Μηλένα εξηγεί καθαρά το μπέρδεμα με την κατηγορία ελαφρών βαρών: «Ως το 2024 έμεινε μόνο το διπλό ελαφρών βαρών στους Ολυμπιακούς. Μετά αφαιρέθηκε. Είναι κρίμα—δεν το λέω μόνο εγώ. Η κατηγορία έδινε θέαμα και ανέδειξε τεχνική και συνδυασμό. Τώρα πρέπει να δυναμώσουμε για να σταθούμε στη βαριά κατηγορία. Το έξτρα βάρος δεν βοηθά—το κουβαλάς—αλλά η έξτρα δύναμη ναι». Παρά τα «διοικητικά», η ίδια ήδη απέδειξε ότι προσαρμόζεται, με μετάλλιο στη βαριά κατηγορία φέτος: «Θα πάμε ακόμη καλύτερα με τα χρόνια».

Ρεκόρ, κύκλοι, κίνητρα

Μετρημένη στην παράθεση διακρίσεων, ανακαλεί όσα την κινητοποιούν: πρώτη διεθνής εμπειρία στα 15 με διπλό μετάλλιο στο Βαλκανικό, ευρωπαϊκά χρυσά στην Κ23, παγκόσμια χρυσά, παγκόσμιες επιδόσεις στο ελαφρύ διπλό (6:50 το 2023 και 6:40 το 2024), και «Χριστουγεννιάτικα» παγκόσμια ρεκόρ στο κλειστό, για εσωτερικό κίνητρο: «Καθόμουν κάθε μέρα και έκανα κι από ένα ρεκόρ. Το έκανα για να δώσω νόημα στην προπόνηση». Φέτος, με νέο πλήρωμα, «κερδίσαμε για δέκατα του δευτερολέπτου. Όταν δίνεις το 100%, το χαίρεσαι περισσότερο απ’ όταν κερδίζεις εύκολα».

Επιστροφή, αποκατάσταση και βάση ζωής

Μετά το Παγκόσμιο στην Κίνα, λίγη «αθλητική χαλάρωση» (τρεις ώρες την ημέρα), ένα μικρό χειρουργείο στο γόνατο «ώστε να μπορώ να τρέχω κανονικά», και τώρα αποκατάσταση. Η βάση της είναι στην Αθήνα, στο Σχοινιά: «Ζούμε περίπου 300 μέρες τον χρόνο στο Ολυμπιακό Κωπηλατοδρόμιο. Ξύπνημα, πλύσιμο, προπόνηση. Είναι λίγο σαν στρατός. Η κοινωνικοποίηση είναι λιγότερη από των συνομηλίκων μας, αλλά όταν έχεις στόχο, κάποια πράγματα τα αφήνεις πίσω». Δεν της λείπει, όμως, η αλήθεια της νησιώτικης ζωής: «Δεν είμαι πολύ φαν της μεγαλούπολης. Μου αρέσουν τα νησιά, το οικείο».

Σπουδές και ένα νέο όνειρο: αθλητική ψυχολογία

Στα 20 της, ανοίγει δεύτερο μέτωπο: «Μπήκα στην Ψυχολογία, στη Θεσσαλονίκη. Θέλω να το συνδυάσω με την Εθνική και να πάω προς την αθλητική ψυχολογία. Φέτος είχαμε για πρώτη φορά αθλητικό ψυχολόγο στην ομάδα και είδα πόσο χρειάζεται. Θέλω κάποτε να είμαι εγώ αυτός ο άνθρωπος για άλλους αθλητές».

Η αγάπη του κόσμου και η αλήθεια της στήριξης

Όποτε γυρίζει στη Μυτιλήνη, το πρώτο που νιώθει είναι «πολλή αγάπη». «Εγώ νιώθω η ίδια Μηλένα που πριν πέντε χρόνια δεν με ήξερε κανείς. Τώρα με χαιρετούν άγνωστοι και συγκινούμαι. Είμαι ευγνώμων σε όσους στηρίζουν τον αθλητισμό».

Η κουβέντα μοιραία φτάνει στη στήριξη της πολιτείας: «Η Ολυμπιακή Επιτροπή κάνει προσπάθειες, αλλά συνολικά η στήριξη δεν είναι επαρκής. Τα “μπόνους” αργούν πάρα πολύ—όχι μήνες, χρόνια. Υπάρχουν αθλητές με ευρωπαϊκά και παγκόσμια μετάλλια που δεν είχαν χρήματα για έναν καφέ. Σε άλλες χώρες υπάρχει αναγνώριση και κίνητρα από μικρές ηλικίες. Αν δεν δώσεις κίνητρο στο παιδί των 18, θα το τραβήξει μια υποτροφία στην Αμερική. Πρέπει να υπάρχει και εδώ ένα “μείνε, σε χρειαζόμαστε, σου προσφέρουμε”».

Παράλληλα, θίγει ένα ζήτημα που πονά την ελληνική κωπηλασία: «Βλέπουμε ομάδες 30–40 ατόμων στις μικρές κατηγορίες και μένουμε έξι στις μεγάλες. Είναι κρίμα να χάνονται ταλέντα. Προσπαθούμε ως αθλητές να δείξουμε ότι υπάρχει πρόβλημα και να γίνουν βασικές αλλαγές».

Ο μεγάλος στόχος και το «βήμα-βήμα»

Το βλέμμα, καθαρό: «Την κωπηλασία δεν θέλω ποτέ να την κόψω. Ακόμα κι όταν σταματήσω τον πρωταθλητισμό, θα μπαίνω στη βάρκα για τη γαλήνη της. Με την Εθνική το πάω βήμα-βήμα. Βλέπω πολλά χρόνια μπροστά, γιατί η κωπηλασία “κρατά” και μετά τα 30. Στόχος; Η επόμενη Ολυμπιάδα. Τρία χρόνια ακούγονται λίγα, αλλά είναι πάρα πολλά. Η διαδικασία είναι δύσκολη, αλλά προσπαθώ να την απολαμβάνω, γιατί ξέρω πως κάποτε θα μου λείψει».

«Ποιοι είμαστε όταν σβήνουν τα φώτα»

Πίσω από τα μετάλλια, μια απλή αλήθεια που διατρέχει όλη τη συζήτηση: η Μηλένα στέκει στη βάρκα της με ευγνωμοσύνη. Για την οικογένεια που «είναι το μεγάλο κομμάτι» της, για τον προπονητή του Ομίλου Αριστοβογιατζή, για τους ανθρώπους που «θα είναι από πίσω μου ό,τι κι αν γίνει». Για το τάμα στον Ταξιάρχη «που κάτι βοήθησε». Και για τη Λέσβο που «ανεβαίνει τα σκαλιά του βάθρου» κάθε φορά που εκείνη τραβά κουπί.

Ποια είναι η Μηλένα Κοντού

Η Δήμητρα Ελένη «Μηλένα» Κοντού (23/9/2005) είναι αθλήτρια της κωπηλασίας. Με τη Ζωή Φίτσιου κατέκτησαν το χάλκινο στο διπλό σκιφ ελαφρών βαρών στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2024. Έχει χρυσά σε Ευρωπαϊκό Κ23 (2022), παγκόσμιο Κ23 (2023) με παγκόσμιο καλύτερο χρόνο, ασημένια σε Ευρωπαϊκά Ανδρών-Γυναικών (2023, 2024), και παγκόσμιες επιδόσεις στο ελαφρύ διπλό. Την πρόκριση στο Παρίσι εξασφάλισαν στη Λουκέρνη τον Μάιο 2024.