Κινήσαμε νωρίς το απόγευμα, για το χωριό. Θα πηγαίναμε στη “Γιορτή της ελιάς” που διοργάνωσε ο τοπικός σύλλογος στον Σκόπελο. Στην άλλοτε κωμόπολη ανοίκουν μεγάλες εκτάσεις ελαιώνων. Αρχίζουν απ' τη θάλασσα του κόλπου, ανεβαίνουν βουνά και λόφους, συναντάνε τη θάλασσα στην πλευρά του πελάγους και συνεχίζουν το άπλωμά τους.

Κάποτε λειτουργούσαν τρεις μηχανές, ελαιοτριβεία. Δούλευαν δεκαοχτώ ώρες την ημέρα και πάλι δεν προλάβαιναν να αλέσουν όλη την παραγωγή της ελιάς. Κάποιες χρονιές ήταν ανοιχτά μέχρι και τις αρχές Ιουνίου! Έτσι είχε αποκτήσει το προσωνύμιο λαδοχώρι. Σήμερα το ένα έχει κλείσει, χάσκουν οι τοίχοι, τα βοηθητικά κτίσματα γκρεμίστηκαν, έγιναν χώροι στάθμευσης· έτσι χάθηκε ένα κομμάτι βιομηχανικής ιστορίας το χωριού. Τα άλλα δύο λειτουργούν, με σύγχρονα μηχανήματα, χωρίς την παλιά αίγλη τους.

Στρίβοντας για την πλατεία της Κάτω αγοράς ακούστηκαν παιδικές φωνές. Αναρωτήθηκα, από πότε είχα να ακούσω τόσες φωνές. Πού και πού συναντούσες μερικά παιδιά με τα κινητά στα χέρια να κάθονται στα σκαλάκια κάποιου σπιτιού. Προσηλωμένα στις φωτεινές οθόνες, χωρίς να μιλάνε αναμεταξύ τους ήταν παρέα, αλλά συγκεντρωμένα στον ατομικό τους χώρο, φυσικό και ψηφιακό.

Άλλοτε στην ίδια πλατεία αντιλαλούσαν οι παιδικές φωνές. Η αρχή του φθινοπώρου ήταν η εποχή του σμιξίματος των παιδιών, μετά τις καλοκαιρινές διακοπές στον κάμπο και στα περιβόλια του. Στον ντουσεμέ που κάλυπτε τους δρόμους και στη χωμάτινη πλατεία παίζαμε με τις μπίλιες.

Γυαλένιες οι περισσότερες, σπάνιες οι σιδερένιες κι οι πορσελάνινες. Παίζαμε “καστά”, “γραμμή”, “τρίγωνο”, “μονά ζυγά”. Βγάζαμε τα πάνινα σακουλάκια και δείχναμε τα νέα αποκτήματά μας. Ακολουθούσε το “τσιλίκι” και πάντοτε η μπάλα. Μέχρι που βράδιαζε· αναρωτιέμαι, πότε διαβάζαμε; Σήμερα οι παιδικές φωνές στους δρόμους απουσιάζουν, άλλαξε η καθημερινότητα των συνοικιών, της γειτονιάς και των χωριών. Για να συναντηθούν τα παιδιά και να παίξουν -κυρίως στις πόλεις- τα μεταφέρουν οι γονείς με το αυτοκίνητο!

Ας είναι λέμε και κινάμε για την Πάνω αγορά. Στην πλατεία, κάτω απ' τα τεράστια πλατάνια είχε στηθεί η γιορτή. Πάγκοι και τραπέζια με τα προϊόντα της ελιάς· λάδι, αρωματικά λάδια, ελιές διάφορων ειδών, πάστα ελιάς, σαπούνι. Ήταν εκεί όλοι οι μικροί παραγωγοί και τυποποιητές της περιοχής. Παρουσίασαν το πρωτόλαδο, το αγουρέλαιο που βγήκε από το πρώτο άλεσμα της χρονιάς. Δοκιμάσαμε πάνω σε λεπτές φέτες ψωμιού. Εξαιρετική γεύση και επίγευση. Νιώθεις κάτι να γαργαλά τον λαιμό, μια δυνατή μεστή γεύση, που αφήνει η οξύτητα του φρέσκου λαδιού για ώρα στον ουρανίσκο. Ένα κομματάκι σπιτικού χαλβά ενώνει και απαλύνει τις γεύσεις. Συνεχίζεις τις δοκιμές με το λάδι των άλλων παραγωγών. Ακολουθεί η πάστα ελιάς με λίγη λιαστή ντομάτα, αν σου αρέσει αυτός ο συνδυασμός. Αφού ήπιαμε τσάι από ντόπια βότανα, άλλων παραγωγών, ευχηθήκαμε και του χρόνου.

ΕΠΙΛΟΓΙΚΟ: Η γιορτή της ελιάς πραγματοποιήθηκε πριν δέκα μέρες περίπου. Από πλευράς φορέων δεν υποστηρίχτηκε αρκετά. Την Κυριακή πραγματοποιείται η γιορτή του κάστανου, πολύ ενημέρωση και διαφήμιση. Οι κοινότητες του Δήμου πρέπει να αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο (κυρίως απ' την Δήμο).