Το διάβασα και ανατρίχιασα. Ένοιωσα εκείνο τον φόβο, τον ενδόμυχο, που δεν φαίνεται, δεν διακρίνεται, δεν εξωτερικεύεται και κυρίως δεν δημοσιοποιείται, αλλά εξακολουθεί να είναι φόβος.

Δεν ξέρω αν ήταν ιδέα της πολυπράγμονος υπουργού  κυρίας Κεραμέως ή του σοσιαλιστή  (αν δεν κάνω λάθος κι ο Μουσολίνι σοσιαλιστής ήταν)  κυρίου Χρυσοχοϊδη, που δοξάστηκε ως διώκτης της τρομοκρατίας, όταν από τυχαίο γεγονός και λάθος δικό της, εξαρθρώθηκε η 17^η Νοέμβρη.

Που βρήκαν ευκαιρία, εκμεταλλευόμενοι την κατάπτυστη, προβοκατόρικη , από εχθρούς της Δημοκρατίας, ελεεινής επίθεσης κατά του πρύτανη του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, να προτείνουν την δημιουργία Ειδικού Σώματος Προστασίας των ΑΕΙ, υπαγόμενο στην ΕΛΑΣ.

Εξαιρετική ιδέα του σερίφη της χώρας, αλλά και της χειρότερης υπουργού παιδείας, έξω από την περίοδο της Χούντας, που συνάντησα στη ζωή μου, κόρης μάλιστα διαπρεπούς καθηγητή της νομικής, που απ’ όσο τουλάχιστον ξέρω, δεν είχε πολιτικές φιλοδοξίες.

Και ανατρίχιασα γιατί με το άκουσμα της φρικώδους αυτής πρότασης , ξύπνησαν μέσα μου απαίσιες μνήμες, από την εποχή που οι έμμισθοι χαφιέδες, ήταν εγκατεστημένοι στο κεντρικό θυρωρείο του ΑΠΘ, παρακολουθώντας φανερά, όσους ήθελαν αυτοί να ξέρουν ότι παρακολουθούνται.

Για όσους γνωρίζουν το πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, την εποχή της δεκαετίας του 1960,  ακριβώς αριστερά της τεράστιας καγκελόπορτας, απ’ την οποία περνούσε κανείς για να κατευθυνθεί στο περίφημο κτίριο «Μούσαις χάρισι θύε», όπως είχε επικρατήσει να το λέμε,  όπου βρίσκονταν η πρυτανεία, η αίθουσα τελετών, οι γραμματείες των σχολών και το κεντρικό αμφιθέατρο, απ’ όπου περάσαμε όλοι, φιλόλογοι και φυσικομαθηματικοί, γιατροί και δικηγόροι, κτηνίατροι και φαρμακοποιοί,   υπήρχε ένα μεγάλο περίπτερο που χωρούσε καμιά δεκαριά ανθρώπους και το οποίο επίσημα μεν ήταν το κεντρικό πανεπιστημιακό θυρωρείο, αλλά στην ουσία ήταν η έδρα του σπουδαστικού τμήματος ασφαλείας.  Δουλειά των αστυνομικών που το επάνδρωναν, και που τους ξέραμε όλους με τα μικρά ονόματα ή με τα παρατσούκλια τους, ήταν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους, κυκλοφορώντας ελεύθερα στους πανεπιστημιακούς χώρους και να  παίρνουν  από πίσω τους «σεσημασμένους», απλώς για να βλέπουν οι άλλοι, οι πολλοί.  Και βέβαια, να φέρνουν στο σπίτι σου, τα φοβερά εκείνα σημειώματα  που σε καλούσαν να περάσεις από την Υποδιεύθυνση Εθνικής Ασφαλείας, στο κόκκινο σπίτι του Βαρδαρίου, «δι’ υπόθεσίν σας», όποτε έκρινε η υπηρεσία, ότι πρέπει να σου τρίξει τα δόντια.  Εξ άλλου αυτή τους την παρουσία την επέτρεπε και το Σύνταγμα του 1952, που προέβλεπε την δίωξη «ιδεολογιών σκοπουσών την δια βιαίων μέσων ανατροπήν του υφισταμένου πολιτειακού ή κοινωνικού καθεστώτος», ως εν δυνάμει ανατροπέων θεωρουμένων των αριστερών και βεβαίως των κομμουνιστών.

Και δεν μπορώ να ξεχάσω  την άνοιξη του 1964, όταν επισκέφθηκε την Θεσσαλονίκη και το πανεπιστήμιό της  ο τότε θριαμβευτής των εκλογών του Φεβρουαρίου. Ποτέ δεν υπήρξα παπανδρεϊκός, αλλά δεν ήμουνα και του δόγματος «τι Πλαστήρας, τι Παπάγος». Πάντα διατηρούσα ελπίδες, πάντα διαψευδόμενος.

Τότε λοιπόν, νεαρός δημοσιογράφος, διαπιστευμένος από την εφημερίδα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ,  ήμουνα παρών στη συνεδρίαση της Συγκλήτου, υπό την προεδρία του Γεωργίου Παπανδρέου και όταν ήρθε η ώρα των δημοσιογράφων , διατύπωσα κι εγώ την ερώτησή μου.

-Κύριε πρόεδρε, είπα, ακριβώς  μπροστά σας, αν κοιτάξετε λίγο αριστερά κάτω, βρίσκονται οι άνδρες του σπουδαστικού τμήματος ασφαλείας, σκοπός του οποίου είναι να παρακολουθεί τις δραστηριότητες των φοιτητών. Πότε θα αποφασίσετε την διάλυσή του;

Και ο Γεώργιος Παπανδρέου, μ’ εκείνο το αυτοκρατορικό του ύφος και την βαθιά φωνή του, στρεφόμενος σ’ έναν από τους γραμματείς που τον συνόδευαν  είπε:

-Σημειώστε το παρακαλώ, αγαπητέ μου.

Και το σημείωσε ο αγαπητός, αλλά οι  αστυνομικοί της ασφάλειας, έφυγαν από τον  ιερό αυτό χώρο, μόνο με τον νόμο 1268/1982, του ΠΑΣΟΚ, που όριζε ανάμεσα στα άλλα, ότι απαγορεύεται η, «εντός του πανεπιστημιακού χώρου, επέμβαση της δημόσιας δύναμης στους χώρους αυτούς, χωρίς την πρόσκληση ή την άδεια των αρμοδίων οργάνων».

Έμελε δηλαδή το Σπουδαστικό Τμήμα Ασφαλείας να καταργηθεί επίσημα  18 χρόνια μετά, στην πρώτη περίοδο πρωθυπουργίας του Ανδρέα Παπανδρέου και κινδυνεύουμε να το δούμε να ξαναλειτουργεί  τώρα επί Μητσοτάκη υιού,  Χρυσοχοϊδη, από γεννησιμιού του σοσιαλιστή και με υπουργό παιδείας, μια κυρία που συνεχώς έχει το βλέμμα της στραμμένο στους χρυσοκέντητους, απαστράπτοντες και πλέον συντηρητικούς  ιεράρχες , που αποτελούν άλλωστε και το δεύτερο σκέλος των υπουργικών της καθηκόντων. Το θρήσκευμα.