Χτες διάβαζα και τυχαία έπεσε η ματιά μου στην λέξη κιμπάρης. Μια λέξη από το παρελθόν, με τα χνώτα μιας άλλης εποχής και μή μου αρχίσεις τις αναλύσεις για τις ρίζες των λέξεων και το αν είναι ελληνικές και καταπόσον είναι "πρέπον" να τις χρησιμοποιούμε σήμερα.

Ένα θα σου πω οι λέξεις είναι μνήμες και ακολουθούν τις ρίζες των ανθρώπων και των πιότερων από μας οι ρίζες αρχινούν από καρσί, κατάκαρσι και είναι μπολιασμένες με γνήσια Αρχαία Ελληνικά και τούρκικα του σεβντά και του έρωτα και καμιά ταυτότητα δεν απειλείται παρά εμπλουτίζεται και οι παππούδες μας που ήταν πιο ψηλοί ανθρωποι και έφταναν να δουν Θεού πρόσωπο θα σου το μαρτυρούσαν.

Το λοιπόν ωραία η λέξη κιμπάρης και στο καιρό της δυσκολίας και της ανέχειας επιβάλλεται να είσαι δυο φορές κιμπάρης. Να γελάς κιμπαρικα σα το γαργαρο νερό μή φοβούμενος μήν ακουστείς και ενοχλήσεις και το μπράβο, την Καλημέρα μή τα ζυγιάζεις αν και που θα τα πεις και τί απολαβή θα έχεις. Δώστα και φύγε και αν σε πουν ψεύτικο, υπερβολικό ή υστερόβουλο τούτα τα στολίδια δεν ανήκουν σε εσένα παρά σ'αυτούς που σου τα πέμψανε.

Θυμίσου,για να πάρεις πρέπει πρώτα να δώσεις κι οι παλιοί το ξέρανε γιατί κανείς δεν έφυγε ποτέ με σφιχτές τις φούχτες. Δώστα και φύγε φιλαράκο και τούτη είναι η τελευταία φορά που θα στο πω. Περαστικοί όλοι μας και η κακία σκουλήκι που μας τρωει όλους από μέσα.

Πες τον καλό τον λόγο, στον γείτονα, στον ξένο, στον αχώνευτο, δίχως να περιμένεις ανταμοιβή, δίχως να φοβάσαι τιμωρία. Ο Θεός δεν είναι μπακάλης και την καρδιά στην έδωσες με απεριόριστη δυνατότητα εφαρμογών.

Γίνε κιμπάρης να ομορφύνει ο τόπος και αν νομίζεις πως σου κάνω τον ιεροδιδάσκαλο μάθε πως καθε φορά που γράφω πρώτα στον διάβολο που κρύβω μέσα μου απευθύνομαι. Πεθυμησε η καρδιά σαλκιμ και αγκαλιά και λόγια παππούδων.