Μέσα σε αυτή την περιρρέουσα ατμόσφαιρα μαυρίλας και υστερικής καταναγκαστικής χαράς στις εκπομπές της τηλεόρασης "ένεκα της ημερας Αντωνάκη" εσύ να κυνηγάς τις κεραίες. Έτσι τους λέω εγώ κεραίες.
Ανέκαθεν σε όλες τις εποχές υπήρχαν οι κεραίες.

Οι ανθρωποι που αψηφούσαν το καιρό και ας τους ρίμαζαν οι κεραυνοί μα αυτοί εκεί έστελναν το σήμα. Ήξεραν να κάνουν την λύπη ανάταση ψυχής και αλάφρωμα. Οι άνω θρώσκω για αυτούς σου μιλώ.

Θέλει Τέχνη να κάνεις τον ανθρωπο να χαμογελάσει σήμερα, να του φύγει αυτό το βάρος που του πατάει το στήθος και δυσκολεύεται να ανασάνει. Πρέπει να χαμηλώσεις εκει που'ναι πεσμένος και να τον ακούσεις δίχως καμία διάθεση παρηγορίας και συμβουλών. Απαξ και ενηλικιωθεί ο ανθρωπος δεν θέλει συμβουλές. Ένα αυτί να τον ακούσει θέλει και ύστερα ένα σπρώξιμο να ξεκολλήσει από κάτω. "Σήκω φύγαμε".

Έχει πολλές ονομασίες αυτό το φευγιό που στεγνώνει τα φτερά και πετάς ελεύθερος για πάρτη σου. Άλλοι το λένε μουσική, αλλοι ζωγραφική, η γιαγιά μου η Ασπασούλα, βιβλία, άξιοι ιερείς, ψυχολόγοι (το καλύτερο δώρο για τον εαυτό σας) και αλλοι οι πιο τυχεροί φίλους.

Να κάνεις φίλους αυτούς τους ταξιδευτες που δε σου δείχνουν τον δρόμο μα σε μαθαίνουν πώς να τον ανοίγεις μόνος σου με τις λάσπες στα ρούχα και τα μαλλια ανάκατα. Σάμπως σε ποιον χρωστάς λογαριασμό πέραν του Θεού που επιμένει μέσα σου;

Όλοι είμαστε εν δυνάμει κεραίες, όλοι κάτι ήρθαμε να καταθέσουμε πριν το " γεια σας χάρηκα κλείσε φεύγοντας την πόρτα".

Ετσι πάει η σειρά των πραγμάτων λοιπον. Ενα διαολεμένο ταγκό ο κόσμος μας. Δύο μπρος ένα πίσω, φτάνει να είσαι σε κινήση. Ένα βήμα τη φορά όσο αργό και αν είναι και μή φοβάσαι και αν φοβάσαι μή το δείχνεις.

Μέσα στα παράταιρα λαμπιόνια των ημερών και στις μουσικές από τα μεγάφωνα κάπου εκει ανάμεσα θα βρεις τις κεραίες και ότι λαβεις να θυμάσαι να το μεταδώσεις και συ. Μόνο έτσι έρχεται η χαρά και η θλίψη κλείνεται στο κουτί της μέχρι να σε ξαναεπισκεφτεί για να σε αναγκάσει να κουνηθείς παραπέρα.
Οτι λάμβάνεις να το δινεις.