Παραμονή Χριστουγέννων 2020.
Το πρωί είχα ραντεβού στον οφθαλμίατρο, πρεσβυωπία η διάγνωση. Ένιωσα κάπως στο άκουσμα αυτής της λέξης. Στο μυαλό μου ήταν κάτι μακρινό, το είχα συνδυάσει με παππούδες, εγγόνια χνουδωτες παντόφλες και παραμύθια. "Καμία σχέση" γέλασε ο γιατρός "η πρεσβυωπία ξεκινά από τα σαράντα και μετά συνήθως" Σαραντατεσσερα η γράφουσα, νεανίζουσα στη σκέψη μου πήρε λίγα λεπτά να συμβιβαστώ με την τρέχουσα κατάσταση.

Ξαφνικά χτυπά το τηλέφωνο, η μικρή μου μαγειρευε για πρώτη φορά μόνη μακαρονάδα. "Σου έχω εμπιστοσύνη, πρόσεχε και κλείσε το μάτι". Συνειδητοποίησα ότι η ζωή τρέχει και εγώ αναλώνομαι στα καθημερινά και χάνω την ουσία. "Μαμά, ερχομαι! Ειδοποίησε τον μπαμπά να έρθει σπίτι. Ξέρω είναι αργά όμως προλαβαίνω".

Εχω μήνες να ανέβω στο χωριό μου. Η μάνα μου στις ευπαθείς ομάδες υψηλού κινδύνου και τα προγράμματα τα δικά μου με έκαναν να ξεχάσω ότι είμαι και εγώ παιδί. Οτι υπάρχουν γονείς που λαχταρούν να με δουν.

Είναι μεγάλη ευλογία να νιώθεις οτι κάποιος περιμένει να σε δει. Να ακούς το "πρόσεχε στον δρόμο, κατεβαίνουν φορτηγά, όντας ενήλικος με πρεσβυωπία."
Καθώς ανηφορίζει ο δρόμος και το πευκο το διαδέχεται η ελιά, η θάλασσα και η βελανιδιά οι σκέψεις μου πετάν μακρυά. Νιώθω ευγνωμοσύνη και συγχώρεση, χωρίς να την πω χωρίς να την ζητήσω. Φτάνω στο πατρικό αντικρίζω την μάνα και τον πατέρα μου με τα μάτια του ενήλικα και έχοντας τον γιο μου πίσω μου που έχει φτάσει στο ύψος να με ακολουθεί.

Αποστάσεις, μάσκες, καμία αγκαλιά. Καθόμαστε γύρω από το στρογγυλό τραπέζι που κάποτε διάβαζα για τις πανελλήνιες, το τραπέζι που κάποτε τριγύρω ήταν οι παππούδες μου πριν μετακομίσουν χαμογελαστοί στην χρυσή κορνίζα απέναντι.
Νιώθεις την αγάπη αναμεσα μας στερεη να την κόψεις σε κομμάτια και να την μοιρασεις αντίδωρο σε πιστεύοντες και μή πιστεύοντες. Μιλάμε για ασήμαντα ομως τα μάτια λεν τα σημαντικά αυτά που δεν περνάνε στο χαρτί.

"Πάρε σέλινο από το περιβόλι και χοιρινό δικό μας" , "Πάρε μελομακάρονα και κοραμπιεδες, και γλυκο κυδώνι που σ'αρέσει και τσέρες και σοσόνια ζεστα για τα μωρά που τα αφήνεις να γυρίζουν γυμνά", "Να σε προσεχεις, πρώτα εσένα ακούς;"

Έρχεται η ώρα του γυρισμού, Κωδικός 2 τρομάρα μου για την βοήθεια που πήρα αντί να δώσω, για την αγάπη την χειροπιαστή που σιροπιαστηκε και κυλίστηκε στην άχνη και πρασίνησε μέσα στα σέλινα.

Ένιωσα αγαπημένη και προστατευμένη οπως ήμουν παιδί. Συμβουλές για το σελινάτο που το μαγειρεύω με κλειστά μάτια, το κλασσικό "προσεχε στον δρόμο και παρε τηλέφωνο όταν φτασεις".

Ο δρόμος της επιστροφής είναι πάντα πιο γρήγορος. Πίσω. Στο σπίτι η κόρη έκανε διαδικτυακά μαθήματα και εγώ ένιωσα ότι η μελαγχολία των γιορτών εξορίστηκε για τα καλά απο τη ζωή μου. Η άχνα των γονιών μου ολόγυρα ζεσταίνει την δική μου οικογένεια. Το σελινάτο ετοιμάζεται να "παντρευτεί" και εγώ υποσχέθηκα να ξανα επισκεφτώ σύντομα τις ρίζες.

Θαρρείς και θεραπεύτηκε ως δια μαγείας η πρεσβυωπία. Οι δεσμοί του αίματος ξεπερνούν τα παντα.

Οι γονείς μας... Οι μόνοι θαυματοποιοί. Αγκαλιάστε τους νιώστε τους, καταλάβετε ότι είναι ανθρωποι απλοί με αδυναμιές . Αγαπη συγχωρεση και ξανά Αγαπη. Αυτές τις ευλογίες κουβαλά η πρεσβυωπία.