Τις τελευταίες μέρες τις βροχερές, κατεβαίνω στην δουλειά με τ’ αυτοκίνητο μου.

Περνώντας από την πλατεία Κυπρίων Πατριωτών, πάντα γύρω στις επτά και είκοσι την βλέπω. Ένα κορίτσι κάτι περιμένει. Ίσως  τον ιδιοκτήτη του μαγαζιού που εργάζεται.

Περιμένει  ν’ ανοίξει το μαγαζί και ν’ αρχίσει μιά καινούρια μέρα δουλειάς. Ίσως περιμένει κάποιον συνάδελφο της, να περάσει με τ’ αυτοκίνητο του και να την μεταφέρει κάπου.

Κάτι περιμένει.

Το κορίτσι είναι κάτω από 30 χρονών. Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι, ότι όσο κάθεται ακίνητη και περιμένει, το σώμα της έχει μιά δική του στάση. Ολόδική του.

Μια ιδιαίτερη, χαριτωμένη στάση αναμονής, που την έχω μέσα στα μάτια μου, αλλά είναι αδύνατο να την περιγράψω. Είναι πολύ δύσκολο να περιγραφούν οι ιδιαίτερες κινήσεις του σώματος μας, από έναν παρατηρητή. Συνήθως αν υπάρχουν, περνούν απαρατήρητες.

Κι αν γίνουν αντιληπτές, είναι αίσθηση. Δεν εκφράζονται με λόγια.

Το κορίτσι έχει μιά ηρεμία και περιμένει ανέκφραστο. Τα χέρια του κρέμονται χαλαρά.

Σήμερα  τα χέρια της κρατούσαν μιά τσάντα σαν αυτές τις δερμάτινες που είχαν οι μαθητές του παλιού καιρού. Όμως παρόλο που κρατούσε την τσάντα, η στάση του κορμιού της δεν άλλαζε.’Ηταν η ίδια, η δική της. Η χαριτωμένη ήρεμη και νωχελική.

Λίγα πράγματα ή και τίποτα δεν γνωρίζουμε, γιά τους ανθρώπους που ζούμε δίπλα τους. Παράλληλες πορείες που σπάνια συναντιούνται. Συνυπάρχουμε άγνωστοι.

Τελείως άγνωστοι! Ένας καθρέφτης μας περιβάλει. Καθρεφτίζεται ο εαυτός μας και άλλοι δέκα γύρω απ’ τον εαυτό μας. Οι δικοί μας άνθρωποι. Ο κύκλος μας.

Ένα κορίτσι άνοιξε μιά χαραμάδα στον καθρέφτη. Μάλλον μέσα απ’ τον καθρέφτη

άνοιξε μια χαραμάδα. Φάνηκε ένα κορίτσι. Κάτι περίμενε. Κάποιον περίμενε.

Μια  καινούρια βδομάδα άρχιζε.  Δεν έβλεπε πολλά.  Ήταν κλεισμένη γύρω απ’ τον καθρέφτη της ζωής της. Έβλεπε τον εαυτό της και άλλους  δέκα  γύρω της.

Ξαναπέρασα το επόμενο πρωί. Και το μεθεπόμενο. Δεν ξαναείδα το κορίτσι.

Η χαραμάδα που άφηνε ο καθρέφτης μου, είχε κλείσει.