«Για τις πιο πολλές δουλειές που μπορεί να κάνει κάποιος μετά τις σπουδές του όχι απλώς δεν είναι απαραίτητο το διδακτορικό αλλά είναι και κάτι το αρνητικό. Δε θα προσλάμβανα κάποιον με διδακτορικό αν μου έκανε αίτηση γιατί δείχνει ότι πιθανώς να είναι κάποιος άνθρωπος που δεν έχει απαραιτήτως όρεξη για δουλειά. Το διδακτορικό απαιτεί μία αφοσίωση αν θέλεις να το κάνεις καλά 4-5-6 χρόνια στην πιο παραγωγική σου ηλικία οπότε είναι κάτι που ουσιαστικά σου καθυστερεί την καριέρα σου».

Αυτή είναι η δημόσια δήλωση (ομολογία θα έλεγα, για να είμαι ακριβής) τού οικονομικού συμβούλου τού πρωθυπουργού, Αλέξη Πατέλη στο ImpacTalk. Αν καταλαβαίνω καλά, γι’ αυτόν το διδακτορικό είναι κάτι αρνητικό… Δηλαδή, ρετσινιά; Ακόμη μια φορά, επίλεκτα μέλη τής κυβέρνησης ευτελίζουν, υποβαθμίζουν την επιστήμη και ταυτόχρονα τούς λειτουργούς της που δίνουν καθημερινά έναν πολύ δύσκολο αγώνα να παραμείνουν στην Ελλάδα, προσφέροντας και συμβάλλοντας με την επιστημονική τους κατάρτιση. Υπό τέτοιες συνθήκες, γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι, η εργασιακή – οικονομική μετανάστευση των νέων ανθρώπων είναι δρόμος χωρίς επιστροφή και ταυτόχρονα ζημιογόνος. Αποκαλεί προκλητικά τεμπέληδες ανθρώπους οι οποίοι εργάζονται παράλληλα με την εκπόνηση τής διδακτορικής τους διατριβής, (χωρίς σημειωτέον να δικαιούνται συγγράμματα), συνδράμοντας στην ανάδειξη τού ερευνητικού κι ακαδημαϊκού έργου στα Πανεπιστημιακά Τμήματα τής χώρας μας.

Φαντάζομαι στη διατύπωσή του, δεν συμπεριλαμβάνονται οι ‘’προκομμένοι’’ φοιτούντες στα ιδιωτικά πανεπιστήμια και Κολλέγια εντός κι εκτός Ελλάδος, όπου για να εισαχθεί κάποιος/α θα πρέπει να έχει πιστοποιητικό οικονομικών φρονημάτων. Άλλωστε έχει γίνει μια καλοστημένη business η φοίτηση σε τέτοιους φορείς. Πώς θα μπορούσε άλλωστε να αντισταθεί σε αυτόν τον πειρασμό ‘’η πρωθυπουργία Μητσοτάκη και ΣΙΑ;’’ Θα ήταν ενδιαφέρον να μας απαντήσει ο ίδιος, εάν αναφέρεται πρωτίστως σ’ αυτόν και τους ομοίους του που θεωρούν ότι το διδακτορικό είναι βόλτα στο πάρκο, για λίγα λεπτά χαλάρωσης….

Επειδή ακριβώς είμαστε στην πιο παραγωγική ηλικία, έχοντες/έχουσες διάθεση να καταρτιστούμε, για να γίνουμε χρήσιμα μέλη τής κοινωνίας, οφείλετε να στηρίξετε έμπρακτα κι αξιοκρατικά τις έρευνες και τις δράσεις των υποψηφίων διδακτόρων όλων των επιστημονικών πεδίων. Κανείς/καμιά από εμάς δεν παρασιτεί εις βάρος άλλων, όταν η διαδικασία εκπόνησης διδακτορικής διατριβής, είναι μια επίπονη πνευματική δουλειά, καταβάλλοντας κόπο και πολύ προσωπικό χρόνο. Δεν είμαστε φυγόπονοι/ες, ούτε πρόκειται να δικαιολογηθούμε σε μια κυβέρνηση η οποία επικροτεί ποικιλοτρόπως τους (υποψηφίους) διδάκτορες τού εξωτερικού, κουνώντας επιδεικτικά το δάχτυλο σε εκείνους/ες των ελληνικών Πανεπιστημίων.

Τα λόγια από τις πράξεις απέχουν παρασάγγας, όπως ακριβώς η πολιτική που πάει να εφαρμοστεί σταδιακά με τα δεδομένα – ζητούμενα τής ελληνικής κοινωνίας. Οι βαρύγδουπες εκφράσεις/οι απόλυτοι χαρακτηρισμοί (‘’δούλεψα σαν σκυλί,’’ ‘’θαυμάζω,’’ ‘’αυτονοήτως,’’ ‘’προκόψουν,’’ «Χτίζουμε μια Ελλάδα στην οποία όλοι μπορούμε να πετύχουμε, στον τομέα που επιθυμεί ο καθένας, με βάση την εργατικότητα σημαντική προσωπική κατάκτηση»), που χρησιμοποίησε, ώστε να καλύψει/να δικαιολογήσει αυτά τα οποία πιστεύει και διατυμπανίζει, φάσκουν κι αντί – φάσκουν με την πρωτεύουσα δήλωσή του. Μια τακτική που ‘’κρύβει’’ ενοχή!!!

Βαυκαλιζόμαστε ανεχόμενοι/ες κυβερνήσεις οι οποίες ποδοπατούν τα όνειρα, τις ικανότητες και τους στόχους μας. Η ανοχή πρέπει να λάβει τέλος!! Κρατάμε μια παθητική στάση, ως ‘’τεμπέληδες/τεμπέλες,’’ βαριόμαστε να αντιδράσουμε… Γιατί άραγε; Έως πότε θα δίνουμε τροφή για σχόλια; Το πρόβλημα είναι ότι αυτοί που έπρεπε να γυρίσουν εξ αρχής την πλάτη στα βουλευτικά κόμματα τα οποία πρεσβεύουν τέτοιου είδους πεποιθήσεις και απόψεις, τους επικροτούν εκ των έσω… Έχουμε πολλά τέτοια παραδείγματα (δυστυχώς) στα ελληνικά Πανεπιστήμια. Ας αποφασίσουμε επιτέλους ΕΜΕΙΣ τί εκπαίδευση θέλουμε/ποιά εκπαίδευση μάς ταιριάζει; Ενόψει των αλλαγών που θα εφαρμοστούν το προσεχές διάστημα στους/τις υποψηφίους/ες των πανελλαδικών εξετάσεων για την εισαγωγή τους στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση…